II SA/KR 773/24

II SA/Kr 773/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-09-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Magda Froncisz /przewodniczący/
Monika Niedźwiedź /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art 61
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art 28
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2024 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2024 r., znak SKO.ZP/415/176/2024 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz J. S. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2024 r. znak SKO.ZP/415/176/2024 orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Miasta Chrzanowa z dnia 30 stycznia 2025 roku nr PPG.6730.118.2023.IW orzekającej o ustaleniu, na wniosek Pana W. S. i Pani M. K., warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi do obsługi budynków, w tym budową drogi dojazdowej, na działkach: nr [...] i nr [...], obręb C., jedn. ewid. C. -miasto, przy ul. Z. . Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Organ I instancji ustalił, na wniosek Pana W. S. i Pani M. K., warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi do obsługi budynków, w tym budową drogi dojazdowej, na działkach: nr [...] i nr [...], obręb C., jedn. ewid. C. -miasto, przy ul. Z. . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono między innymi, że teren określony we wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzone zostało postępowanie w trybie art. 59 i nast. cyt. ustawy. Ponadto organ I instancji stwierdził, że projekt decyzji o warunkach zabudowy został przygotowany przez osobę uprawnioną i uzyskał uzgodnienie ze strony Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chrzanowie, Marszałka Województwa Małopolskiego, Starosty Powiatu Chrzanowskiego, Centralnego Portu Komunikacyjnego oraz Burmistrza Miasta Chrzanowa. Od powyższej decyzji obszerne odwołanie złożył Pan J. S. kwestionując zaskarżoną decyzję w "pkt 2.4 - dostęp do drogi publicznej, drogi gminnej ul. Z. projektowanym zjazdem". Odwołujący się podniósł, że planowana inwestycja nie posiada dojazdu od ulicy Z. , ze względu na nie wywłaszczona część jego działek: nr [...] i nr [...] i innych: nr [...] i nr [...] pod drogę.
Jak wynika z materiałów sprawy planowana inwestycja polegać ma na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi do obsługi budynków, w tym budową drogi dojazdowej, na działkach: nr [...] i nr [...], obręb C., jedn. ewid. C. -miasto, przy ul. Z. i teren ten nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem ustalenie sposobu jego zagospodarowania winno nastąpić w drodze decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wydanie takiej decyzji, co do zasady - zgodnie z art. 61 ust. 1 cyt. ustawy - wymaga łącznego spełnienia kilku warunków, w tym co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, ma być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, przy czym wymagania te ustala się w oparciu o analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadto, sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5 cyt. ustawy albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej (art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) i podlega on uzgodnieniu, odpowiednio do stanu faktycznego sprawy, z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy O planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzgodnień tych właściwe organy dokonują co do zasady w formie postanowienia, na które inwestorowi służy zażalenie (art. 53 ust. 5 cyt. ustawy w zw. z art. 106 k.p.a.), z tym jednak, że w przypadku braku stanowiska organu uzgadniającego w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie, uzgodnienie to uważa się za dokonane (art. 53 ust. 5 cyt. ustawy), a w odniesieniu do uzgodnienia projektu decyzji przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, termin do zajęcia stanowiska jest dłuższy i wynosi 21 dni (art. 53 ust. 5c). W przedmiotowej sprawie uzgodnienie zostało wydane przez: Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Chrzanowie, Marszałka Województwa Małopolskiego, Starostę Powiatu Chrzanowskiego, Centralny Port Komunikacyjny oraz Burmistrza Miasta Chrzanowa. Podjęcie decyzji o warunkach zabudowy wymaga - zgodnie z art. 61 ust. 1 cyt. ustawy - łącznego spełnienia kilku warunków, w tym co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, ma być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, przy czym wymagania te ustala się w oparciu o analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W przedmiotowej sprawie funkcja zabudowy i zagospodarowania terenu na działkach sąsiednich: nr [...], nr [...], [...] jest realizowana przez zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W efekcie można przyjąć, że planowana inwestycja stanowić będzie kontynuację funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu na działkach sąsiednich, ponieważ inwestycja obejmuje budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych. W analizie urbanistyczno-architektonicznej wskazano również warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy oraz sporządzono załącznik mapowy, w skali 1:1000, a za front inwestycji przyjęto północno-wschodnią granicę działki, która jest frontem tej działki z racji przylegania do drogi gminnej - 26 metrów (ul. Z. i jest miejscem wjazdu na działkę. Stąd analizowany obszar wyznaczono w odległości 78m (26 m x 3 = 78 m, a zatem więcej niż 50 metrów) od granic inwestycji. W odniesieniu do dalszych parametrów, w szczególności do linii zabudowy, to linia ta w obszarze analizowanym jest nieregularna, a z uwagi na charakter oraz istniejące zagospodarowanie na działkach sąsiednich, ustalono przebieg linii zabudowy w odległości nie mniejszej niż 6 m od granicy z działką drogową ul. Z. . Jeżeli chodzi o wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, to wyznacza się go w oparciu o wartości średnie występujące w obszarze analizowanym, z tym, że dopuszczalne jest wyznaczenie innego wskaźnika, o ile wynika to z analizy urbanistyczno- architektonicznej. Analiza sporządzona w niniejszej sprawie stwierdza, że w obszarze analizowanym wskaźniki zabudowy mieszczą się w przedziale od około 6,61% do około 11%, a średni wskaźnik wynosi około 8,8%, z tym że dla planowanej inwestycji wskaźnik ustalono w rozmiarze od 6% do 15,34%. Kolejną kwestią wymagającą omówienia jest szerokość elewacji frontowej, którą ustala się również w oparciu o wartości średnie występujące w obszarze analizowanym, z 20% tolerancją, względnie na podstawie zapisów analizy urbanistyczno-architektonicznej. Jak wynika z przeprowadzonej analizy szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym jest zróżnicowana i wynosi: od około 11 m do około 16 m, a średnia szerokość wynosi około 13,5 m. Dla planowanej inwestycji ustalono szerokość elewacji frontowej od 10 m do 15 m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla nowej zabudowy wyznacza się natomiast jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, z tym, że jeżeli wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, przyjmuje się wartość średnią występującą w obszarze analizowanym. Dopuszczalne jest także ustalenie innej wysokości, niż to wynika z podanych powyżej zasad, o ile wynika to z przeprowadzonej analizy urbanistyczno- architektonicznej. Z opracowania sporządzonego w przedmiotowej sprawie wynika, iż wysokości budynków w obszarze analizowanym są zróżnicowane, wszystkie mają 1-1,5 kondygnacji, a ich średnia wysokość do kalenicy wynosi 8 m. W zaskarżonej decyzji przyjęto dla planowanej inwestycji wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej od 3,5 m do 4,5 m. Teren planowanej inwestycji ma również bezpośredni dostęp do drogi gminnej (ul.. ). Art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje natomiast, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub ustanowienie odpowiedniej służebności gruntowej. Wobec czego wymóg z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym został również spełniony.
Na powyższą decyzję skargę złożył J. S.. Skarżący zwrócił uwagę , że SKO w Krakowie pomyliło decyzja burmistrza M. nr 10/A/2024 z dnia 30.01.2024 r. z pismem tegoż burmistrza do SKO znak PPG.6730.118.2023.IW z dnia 5 marca 2024 r. . W odwołaniu do SKO w Krakowie od decyzji z dnia 23 lutego 2024 r. burmistrza w Chrzanowie skarżący wskazywał, że planowana inwestycja budowlana na działkach nr [...] i nr [...] formalnie i w rzeczywistości nie leży przy ulicy Z. i nie ma bezpośredniego dojazdu od ulicy Z. w C.. SKO w Krakowie nie odniosło się do tego jedynego zarzutu, mimo obszernego uzasadnienia decyzji. Skarżący wskazuje, że działka obecnie nr [...] (dawniej nr [...] ), to ul. [...] od 1945 roku, po nazwie Korngasse z czasów okupacji niemieckiej, powstała w obecnej wersji w wyniku okrojenia działek właścicielom domów mieszkających przy tej ulicy, bez zmniejszenia ich powierzchni na mocy operatu z 3 listopada 2017 roku. Mieszkający przy tej ulicy ludzie płacą podatek gruntowy za całe swoje działki, nie zmniejszone, nie wywłaszczone. Natomiast działek nr [...] i nr [...] (i innych) nigdy nie było w wyżej wymienionych księgach wieczystych, ani nie ma ich w żadnej innej księdze wieczystej. Nigdy nie było uchwały Rady Miejskiej o przedłużeniu ulicy Z. do ulicy F. poprzez parcele nr [...], nr [...], nr [...] (itd.). Nikt skarżącego i pozostałych współwłaścicieli nie wywłaszczył, a podatek gruntowy jest płacony od całej powierzchni działki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 935 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).
Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrok NSA W-wa z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).
Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych względów niż podniesione zarzuty.
Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym według stanu na dzień wydania skarżonej decyzji (dalej u.p.z.p., t.j. Dz.U z 2023 poz. 977).
Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
1a) teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:
a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,
b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2,
c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Powołany powyżej art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p. uzależniający zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego wprowadza tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p, czyli takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo – społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno–estetyczne. Powyższy przepis wskazuje kumulatywne przesłanki składające się na zagwarantowanie ładu przestrzennego. Na postępowanie wyjaśniające, prowadzone w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji w.z., składa się między innymi dokonanie analizy urbanistyczno-architektonicznej obszaru otaczającego działkę, której dotyczy wniosek inwestora.
Postępowanie to organ powinien przeprowadzić zgodnie z zasadami ogólnymi postepowania administracyjnego. Stosownie do art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 572 ze zm.) – dalej jako "K.p.a." w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocenę tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego (zob. między innymi: A. Wróbel-komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego (w:[ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.; C. Martysz-komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, (w:) G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom li II, Zakamycze, 2005; J. Borkowski: Glosa do wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r., I SA 1270/93, OSP 1994/7-8/131).
W pierwszej kolejności organ powinien ustalić krąg stron postępowania zgodnie z art. 28 k.p.a. Każdy organ administracyjny na mocy art. 10 k.p.a. zobowiązany jest zadbać, aby krąg stron postępowania był prawidłowy. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przeprowadzenie postępowania bez udziału następców prawnych osoby zmarłej narusza w/w przepis.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje.
Za strony postępowania jak wynika z akt administracyjnych sprawy uznano m.in. współwłaścicieli działki nr [...] sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji (k. 27-31 administracyjnych akt sprawy). Sądowi z urzędu wiadomo, że M. T., A. T., K. T. oraz J. T. zmarli jeszcze przed wszczęciem przedmiotowego postępowania t.j. odpowiednio w 2015 r. (M. T.), w 2011 r. (A. T.), w 2013 r. (K. T.) oraz w 2016 r. (J. T.). Przy czym ani organ I, ani organ II instancji nie podjęły starań mających na celu prawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania z udziałem następców prawnych zmarłych osób. Podkreślenia wymaga, że od samego początku toczącego się postępowania korespondencja adresowana do w/w osób była zwracana do organu z adnotacja "nie podjęto w terminie", by wreszcie powrócić z adnotacją "adresat nie żyje".
W tym stanie faktycznym i prawnym już z tego powodu, że organy obu instancji nie ustaliły prawidłowo kręgu stron postępowania (t.j. nie ustaliły aktualnych właścicieli działek sąsiadujących) zarówno organu II, jak i I instancji powinny zostać uchylone. Ponownie rozpatrując sprawę organy administracji publicznej zweryfikują i prawidłowo ustalą krąg stron postępowania, a następnie przeprowadzi pełne postępowanie jurysdykcyjne, dokonując ustalenia stanu faktycznego i prawnego stosownie do wskazań wynikających z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
Jakkolwiek w tym stanie faktycznym i prawnym przedwczesne byłoby wypowiadanie się w kwestii dostępu inwestycji do drogi publicznej, niemniej jednak w kontekście zarzutów skargi zważyć należy co następuje. Rozpatrując odwołanie organ administracji publicznej w świetle art. 7, art. 77 § 1 w zw. §z art. 107 § 3 k.p.a. jest zobowiązany odnieść się do zarzutów odwołania, w tym wypadku kwestii dostępu inwestycji do drogi publicznej. W zaskarżonej decyzji organ II instancji tego nie uczynił.
Jako, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo, Sąd na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c orzekł, jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 500 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.