SA/Rz 2463/01

SA/Rz 2463/01 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2004-04-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2001-10-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Joanna Zdrzałka
Małgorzata Wolska /sprawozdawca/
Robert Sawuła /przewodniczący/
Symbol z opisem
620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Hasła tematyczne
Ochrona zdrowia
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 114, art. 134, art. 156 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 1991 nr 95 poz 425
art. 39 ust. 1 pkt 1, art. 50 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 § 1 pkt 2, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Sawuła Sędziowie AWSA Joanna Zdrzałka NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant ref. staż. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Dyrektora Gminnego Zespołu [...] Szkół na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2001 r. Nr [...] w przedmiocie opinii sanitarnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia, 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącej kwotę 10 zł /słownie: dziesięć/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
SA/Rz 2463/01
U Z A S A D N I E N I E
Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] września 2001 r. /[...]/, wydanym w wyniku rozpatrzenia zażalenia wniesionego przez Radę Szkoły Podstawowej w W. gm. [...] na pozytywną opinię Miejskiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2001 r. /[...]/ do projektu adaptacji pomieszczenia klasowego na węzeł sanitarny, uchylił zaskarżoną opinię w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Podejmując takie rozstrzygnięcie organ II instancji stwierdził, że przedstawione do zaopiniowania opracowanie nie spełnia wymogów § 3, 6, 11 ust. 2 pkt 7, 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego /Dz. U. Nr 140, poz. 906/. W rozwiązaniu graficznym adaptacji pomieszczenia klasowego i biblioteki na sanitariaty występują pewne nieprawidłowości, jak np. zaprojektowanie dwóch pisuarów w jednej kabinie, sanitariat dla niepełnosprawnych o niewystarczającej powierzchni manewrowej. Brak też powiązania proponowanego rozwiązania z istniejącym obiektem oraz oceny wpływu zmniejszenia liczby klas na działalność szkóły. Zamierzenie wprowadzenia do budynku szkoły funkcji węzłów sanitarnych jest w pełni uzasadnione i przez wszystkich zainteresowanych pożądane, jednakże przedstawione opracowanie wymaga poprawienia i uzupełnienia /zostało zaopiniowane przedwcześnie/. Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji powinien skonfrontować przedstawione rozwiązania projektowe w istniejącym obiekcie ze stanem faktycznym, przeanalizować całość sprawy pod kątem uzupełnienia brakujących funkcji i dostosowania obiektu do aktualnych standardów, a także wyjaśnić dlaczego odstąpiono od realizacji projektu rozbudowy szkoły już wcześniej zaopiniowanego, przewidującego urządzenie m. innymi ubikacji i szatni dla uczniów.
Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Dyrektor Gminnego Zespołu [...] Szkół w O. z żądaniem stwierdzenia nieważność zaskarżonego postanowienia z przyczyn określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Wskazując na treść art. 3 ust. Ustawy z dnia 14 marca 1995 r. o Inspekcji Sanitarnej /Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm./ skarżący stwierdził, że użyty w nim termin "dokumentacja projektowa" nie jest tożsamy z określeniem "projekt budowlany", a czego nie zauważył organ II instancji i wobec tego zarzuty zawarte w pkt 1 uzasadnienia kwestionowanego postanowienia są bezzasadne. Zdaniem skarżącego organ II instancji – ani Rada Szkoły – nie wskazał przepisów, których naruszenia dopuścił się projektant i organ wydający pozytywną opinię sanitarną. Uzasadnienie zawarte w pkt 3 świadczy o braku zdecydowania ze strony organu II instancji, który z jednej strony wskazuje na potrzebę określenie wpływu zmniejszenia liczby klas na działalność szkoły, a z drugiej zaś strony stwierdza, że wprowadzenie do budynku szkoły funkcji węzłów sanitarnych jest w pełni uzasadnione i przez wszystkich zainteresowanych pożądane. Nadto skarżący stwierdził, że organ II instancji zamiast prowadzić zbędną analizę mającą jedynie na celu uchylenie postanowienia wydanego w pierwszej instancji winien zastanowić się nad dopuszczalnością wniesionego zażalenia, czy też zasadnością wydania przez służby sanitarne opinii w formie postanowienia w rozumieniu przepisów K.p.a., na które służy zażalenie.
Wojewódzki Inspektor Sanitarny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Wyraził pogląd, że przepisy prawa zawierają lukę co do formy prawnej opinii sanitarnej gdy żądającym wydania takiej opinii nie jest inny organ administracji mający wydać decyzję /art. 106 K.p.a./ a np. projektant bądź inwestor, co ma miejsce w niniejszej sprawie. W takiej sytuacji zajęcie stanowiska pod względem sanitarnym może mieć formę zaświadczenia wydanego w trybie art. 217 K.p.a., bądź formę pisma urzędowego czy też postanowienia wydanego w trybie art. 123 i 124 K.p.a. Na etapie rozpatrywania zażalenia dokonano analizy głównie od strony merytorycznej, uznając, że sprawa wymaga bardziej szczegółowego zbadania i uzupełnienia merytorycznego przez organ I instancji.
Wniesione do przedłożonego opracowania uwagi natury technicznej dają projektantowi możliwość przeanalizowania swoich rozwiązań.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi Dyrektora Gminnego Zespołu [...] Szkół w O., gdyż została ona wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie i do dnia 1 stycznia 2004 r. skarga ta nie została przez ten Sąd rozpoznana.
Skarga nie jest pozbawiona podstaw prawnych do jej uwzględnienia i dlatego też należało zaskarżone postanowienie usunąć z obrotu prawnego. Zaskarżone postanowienie podlegało stwierdzeniu nieważności, gdyż zachodzą przyczyny określone w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.
Z przepisu art. 114 K.p.a. wynika, że do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.
Zgodnie z art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania, przy czym przepis ten nie określa przesłanek wydania takiego postanowienia.
Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również i podmiotowym. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Natomiast niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę nie mającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 K.p.a. albo przez stronę nie mającą zdolności do czynności prawnych /zob. B. Adamiak, J. Borkowski "Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne", Wyd. Naukowe PWN, W-wa 1993 r., str. 193-194/.
Stosownie do treści art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty /Dz. U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329 ze zm./ dyrektor szkoły lub placówki kieruje działalnością szkoły lub placówki oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Z kolei z art. 50 ust. 1 tej ustawy, zamieszczonego w jej Rozdziale 4 "Społeczne organy w systemie oświaty", wynika, że w szkołach i placówkach mogą działać rady szkół i placówek. Ust. 2 tegoż artykułu stanowiąc, iż rada szkoły lub placówki uczestniczy w rozwiązywaniu spraw wewnętrznych szkoły lub placówki określa zarazem zakres jej działania /w pkt 1-5/. W świetle tych unormowań niewątpliwym jest, że rada szkoły lub placówki nie jest organem uprawnionym do reprezentowania jej na zewnątrz.
Z tego, co wyżej powiedziano, wynika jednoznacznie, że zażalenie wniesione przez Radę Szkoły Podstawowej w W. było niedopuszczalne z przyczyn o charakterze podmiotowym. Oznacza to w rezultacie, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia organ II instancji naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. – wydając go z rażącym naruszeniem prawa, gdyż stan prawny był niewątpliwy i dlatego postanowienie to należało usunąć z obrotu prawnego.
Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ orzeczono jak w sentencji wyroku.