SA/Rz 2052/03

SA/Rz 2052/03 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2005-05-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-12-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Anna Lechowska /przewodniczący/
Marian Ekiert
Robert Sawuła /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne
Ochrona zdrowia
Sygn. powiązane
II OSK 1180/05 - Wyrok NSA z 2006-07-26
Skarżony organ
Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lechowska Sędziowie NSA Marian Ekiert WSA Robert Sawuła /spr./ Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w województwie [...] z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala
Uzasadnienie
SA/Rz 2052/03
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi J. G. jest postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w województwie [...] z dn. [...].11.2003r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. J. G. podaniem, nadanym w dn.20.08.2003r. skierowanym do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności [...] wystąpił o "wnikliwe zbadanie" orzeczenia, jakie odnośnie jego stopnia niepełnosprawności wydał Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności [...] w dn. [...].02.2003r. Nr [...]. Wnoszący kwestionował ustalony stopień niepełnosprawności jako lekki, wywodząc iż odczuwa zaniki pamięci, ma napady padaczkowe i winien ciągle być pod nadzorem osoby trzeciej, a nie jest zdolny do samodzielnej egzystencji. J. G. wskazywał, że następstwa pourazowe złamania podudzia w 1995r. oraz chorobę wrzodową. W podaniu wskazał także, że od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności miał prawo odwołać się w terminie 14 dni, ale tego nie zrobił w związku z aresztowaniem i załamaniem psychicznym, a także "oskarżeniem przez sąd, za coś, co nie zrobił". Podanie to przekazano wg właściwości, z racji osadzenia J. G. w Zakładzie Karnym w Z. [...], do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w województwie [...]. Organ ten wezwał wnioskodawcę pismem z dn.22.09.2003r. do wskazania konkretnej przyczyny opóźnienia oraz daty ustąpienia tych okoliczności. J. G. w wyznaczonym terminie skierował pismo w którym powtórzył, iż złożenie odwołania w terminie nie było przez niego zawinione, a to z powodu jego aresztowania, w jego przekonaniu niesłusznego aresztowania, a w konsekwencji rozbicia rodziny. J. G. akcentował, iż był często przenoszony między różnymi zakładami karnymi, a to stanowić miało utrudnienie w sporządzeniu i nadaniu w terminie odwołania. Wnoszący podawał, że miał myśli samobójcze, a w efekcie jego stan psychiczny uniemożliwiał mu wniesienie odwołania z zachowaniem terminu odwoławczego. Podtrzymał także swe zarzuty wobec orzeczenia o niepełnosprawności eksponując odczuwane dolegliwości. Element częstych transportów między jednostkami penitencjarnymi jako przyczynę braku dotrzymania terminu do zaskarżenia orzeczenia zespołu powiatowego J. G. ponowił w piśmie z dn.16.10.2003r. Organ ustalił w oparciu o dane administracji penitencjarnej, iż skarżący przebywał w Zakładzie Karnym w W. od 21.02.2002r. do 23.05.2003r. w Zakładzie Karnym w W., od 23.05.2003r. do 25.07.2003r. w Zakładzie Karnym w N. S., zaś od 25.07.2003r. w Zakładzie Karnym w R.
Opisanym na wstępie postanowieniem Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w województwie [...], powołując się na dyspozycję art.6 ust.1 pkt 2 ustawy z dn.27.08.1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz.776 ze zm.) oraz art.58 i 59 ustawy z dn.14.06.1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednol. Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz.1071 ze zm., zwany dalej k.p.a.) odmówił J. G. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, iż orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności [...] zostało doręczone skarżącemu w dn.19.03.2003r., zaś prośbę o przywrócenie terminu wniesiono w pięć miesięcy później, bo w dn.22.09.2003r. Termin do wniesienia odwołania upływał w dn.2.04.2003r.,w czasie gdy J. G. przebywał w Zakładzie Karnym w W., a zdaniem organu wnoszący podanie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie dołożył należytej staranności w dbaniu o swoje interesy. Motywy opóźnienia w skorzystaniu ze środków zaskarżenia nie zostały uznane za wiarygodne, albowiem pierwszy transport do innej jednostki penitencjarnej miał mieć miejsce po upływie terminu do wniesienia odwołania. Fakt załamania nerwowego i niewinnego w ocenie wnoszącego skazania, nie zostały także uwzględnione jako okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem organu J. G. dopuścił się niedbalstwa w uchybieniu terminu, a to po myśli art.58 § 1 k.p.a. uniemożliwia przywrócenie terminu.
Skargę na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie, błędnie określana jako "zażalenie", skierował J. G. Skarżący negatywnie ocenia stanowisko organu, wywodząc iż nie ma organ wiedzy na temat stanu psychicznego, w jakim skarżący się znajdował wobec faktu pozbawienia go wolności i niewinnego skazania. Powołując się na presję urzędu prokuratorskiego oraz innych osób tymczasowo aresztowanych, J. G. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, aby bezspornie orzec o jego stopniu niepełnosprawności.
Organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując zajęte stanowisko i przywołując zasadnicze motywy wydanego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
W niniejszej sprawie skarga została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., dlatego też z mocy art.97 § 1 ustawy z dn.30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm., zwana dalej Pwsa) podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn.30.08.2002r., Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Ta reguła intertemporalna ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Kryterium kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny wobec zaskarżonego postanowienia jest wyłącznie jego legalność, a więc zgodność z obowiązującym prawem. Sąd uwzględnia przy tym określone stopnie naruszenia prawa, wskazane w art.145 § 1 Ppsa. Należą do nich: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, 3) inne naruszenie przepisów o postępowaniu, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadkach w/w sąd uchyla postanowienie. Sąd może także stwierdzić nieważność postanowienia w całości lub w części, jeśli zachodzą przyczyny określone w art.156 k.p.a.. Zdaniem sądu w tym składzie, zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu nakazującym jego eliminację z obrotu prawnego.
Postanowienie w przedmiocie przywrócenia terminu wydawane jest na podstawie art.58 k.p.a.. W myśl art.58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a jednocześnie należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (por.art.58 § 2 k.p.a.). O przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej (art.59 § 1 zd.1 k.p.a.). Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w województwie [...] był właściwy do rozpatrzenia prośby skarżącego, a to z tego powodu, że właściwość miejscową zespołów orzekających o niepełnosprawności w odniesieniu do osób przebywających w zakładach karnych w art.6 ust.3 pkt 3 ustawy z dn.27.08.1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ustawodawca nakazał przyjmować wg miejsca pobytu tych osób. Bezspornym jest więc, że organ, który wydał zaskarżone postanowienie był właściwy miejscowo, z uwagi na pobyt skarżącego w Zakładzie Karnym w R.
Aby przywrócić termin należy więc spełnić łącznie kilka przesłanek: należy wnieść prośbę o przywrócenie terminu, prośbę tę należy wnieść w nieprzekraczalnym terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia, prośba musi zawierać uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu u wnoszącego prośbę oraz należy dopełnić czynności, dla której termin był ustanowiony. Dwie pierwsze przesłanki niewątpliwie skarżący spełnił wnosząc prośbę o przywrócenie terminu oraz odwołując się od orzeczenia powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności. Podzielić jednak należy, co do zasady, że J. G. nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Skarżący ten brak winy upatrywał w fakcie aresztowania, swego załamania psychicznego, wreszcie eksponował częste przeniesienia do innych zakładów penitencjarnych. W art.58 § 1 k.p.a. mowa jest o uprawdopodobnieniu, a więc o pewnym uwiarygodnieniu istnienia pewnych faktów. Ocena tej metody dowodzenia należy jednak do organu administracji publicznej, a do sądu musi należeć z kolei ocena, czy osąd organu w tym zakresie nie nosi znamion dowolności. Takiej cechy zaskarżonemu postanowieniu przypisać nie można. Skarżący, jak wynika z informacji administracji penitencjarnej w okresie od 21.02.2002r. do 23.05.2003r. przebywał w Zakładzie Karnym w W. Fakt utraty wolności nastąpił więc zanim skarżący zwrócił się do organu I instancji o ustalenie stopnia niepełnosprawności. Załamanie psychiczne, jakiego miał skarżący doznać nie przeszkodziło J. G. wystąpić z wnioskiem w dn.25.07.2002r. (jak wynika z akt administracyjnych) skierowanym do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w W. Skoro więc aresztowanie nie stało na przeszkodzie wnioskowaniu o zbadanie stopnia niepełnosprawności i uruchomienia postępowania przed organem I instancji, to nie można zaakceptować tezy, że była to nagła przyczyna która z kolei uniemożliwiła skorzystanie ze środków zaskarżenia wydanego przez powiatowy zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności. Trudno zaakceptować także wyjaśnienia skarżącego, iż przeszkodą do wniesienia odwołania miały być przeniesienia do innego zakładu karnego, skoro pierwsze takie przeniesienie nastąpiło już po upływie terminu do wniesienia odwołania. Odmowa przywrócenia terminu ma także uzasadnienie w tym, czego z kolei nie rozważył organ orzekający w sprawie, że skarżący nie podał, mimo wezwania, kiedy to ustąpiła przyczyna uchybienia, tak by można przyjąć, iż wniosek o przywrócenie terminu wpłynął z zachowaniem terminu siedmiodniowego, od dnia ustania przyczyny uchybienia. Jest to o tyle istotne, że nie podlega przywróceniu termin do złożenia prośby, o jakiej mowa w art.58 § 1 k.p.a.. Tak więc nie zachodziły wszystkie niezbędne przesłanki, od których uzależnione było przywrócenie terminu do złożenia odwołania.
Z tych przyczyn, uznając iż skarga nie jest zasadna, należało ją oddalić na podstawie art.151 Ppsa.