SA/Rz 2013/03
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę Z.M. jako spóźnioną, mimo że skarżący wnosił o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Izby Celnej.
Sprawa dotyczy skargi Z.M. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym. Sąd uznał, że skarga została wniesiona po terminie, ponieważ skarżący miał możliwość zaskarżenia postanowienia w ciągu 30 dni od jego doręczenia, które nastąpiło 13 listopada 2003 roku. Termin do wniesienia skargi upływał 12 grudnia 2004 roku. W związku z tym, sąd postanowił odrzucić skargę jako spóźnioną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozpoznał sprawę ze skarg Z.M. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2003r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] kwietnia 2003r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym. Skargi wpłynęły do sądu w grudniu 2003 roku. Sąd wskazał, że zaskarżone postanowienia zostały doręczone skarżącemu 13 listopada 2003 roku, co otwierało drogę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni. Zgodnie z przepisami przejściowymi, sprawa podlegała rozpoznaniu przez WSA w R. przy zastosowaniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Termin do wniesienia skargi upływał dla Z.M. 12 grudnia 2004 roku. Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona po terminie, co skutkowało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z § 3 i art. 16 § 2 cyt. ustawy. Wnioski skarżącego w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji uznano za bezprzedmiotowe.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, skarga powinna zostać odrzucona jako spóźniona, jeśli nie została wniesiona w ustawowym terminie, a sąd nie przywrócił tego terminu.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że skarżący miał możliwość wniesienia skargi w ustawowym terminie od dnia doręczenia postanowienia. Ponieważ termin ten upłynął, a skarga została wniesiona po jego upływie, sąd odrzucił ją jako spóźnioną.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (7)
Główne
p.s.a. art. 58 § § 1 pkt 2
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Odrzucenie skargi w przypadku jej wniesienia po terminie.
Pomocnicze
p.s.a. art. 16 § § 2
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.s.a. art. 58 § § 3
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 97 § § 1
Stosowanie przepisów p.s.a. do spraw wszczętych przed wejściem w życie nowej ustawy.
Ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym art. 35 § ust. 1
Termin do wniesienia skargi do NSA (wówczas obowiązujący).
k.p.a. art. 113 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 113 § § 3
Kodeks postępowania administracyjnego
Zaskarżalność postanowień o sprostowaniu.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Skarga wniesiona po terminie.
Godne uwagi sformułowania
Data ta otwierała skarżącemu Z.M. drogę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego termin do wniesienia skargi do Sądu upływał dla Z.M. 12 grudnia 2004 roku skarga - jako spóźniona - podlega więc odrzuceniu
Skład orzekający
Maria Piórkowska
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Potwierdzenie zasady odrzucenia skargi wniesionej po terminie, nawet w przypadku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji proceduralnej i przepisów obowiązujących w danym czasie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa ma charakter czysto proceduralny i dotyczy rutynowego zastosowania przepisów o terminach w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Brak nietypowych faktów czy kontrowersyjnych interpretacji.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySA/Rz 2013/03 - Postanowienie WSA w Rzeszowie Data orzeczenia 2004-04-26 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2003-12-29 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie Sędziowie Maria Piórkowska /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 630 Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym przywozem towaru na polski obszar celny Hasła tematyczne Odrzucenie skargi Skarżony organ Dyrektor Izby Celnej Powołane przepisy Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z § 3 i art. 16 § 2 cyt. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Maria Piórkowska po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg Z.M. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2003r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - postanawia - odrzucić skargi. Uzasadnienie SA/Rz 2002 do 2019/03 Uzasadnienie W dniu [...] grudnia 2003 roku do Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w R. wpłynęły skargi Z.M. na postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2003 roku, Nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołań od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] kwietnia 2003 roku, Nr [...]określających podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące: marzec - grudzień 2001r. oraz styczeń - sierpień 2002 roku. Postanowienia te zawierały pouczenie o prawie ich zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w R. w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Pouczenie powyższe zgodne było z art. 35 ust. 1 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), według którego skargę należało wnieść bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (...). Zaskarżone przez Z.M. postanowienia zostały doręczone pełnoletniemu domownikowi 13 listopada 2003 roku. Domownik ten podjął się oddania pisma adresatowi (potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). Data ta otwierała skarżącemu Z.M. drogę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, w oparciu o wówczas obowiązujący art. 35 § 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.). Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) -określanej dalej jako p.s.a. Zgodnie z powyższą regulacją, przy uwzględnieniu wskazanej wyżej daty doręczenia postanowień, termin do wniesienia skargi do Sądu upływał dla Z.M. 12 grudnia 2004 roku. Dodać należy, iż sprostowań zaskarżonych postanowień dokonano z urzędu odrębnymi postanowieniami, zaskarżalnymi niezależnie od postanowień zawierających omyłkę (art. 113 § 3 k.p.a.). Tryby kwestionowania obydwu postanowień są niezależne. Od postanowienia wydanego na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. stronie służy zażalenie (art. 113 § 3 k.p.a.), a od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu, którego to postanowienia skarga dotyczy, służy skarga do Sądu. Reasumując, skarga - jako spóźniona - podlega więc odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z § 3 i art. 16 § 2 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zalegające w aktach sprawy wnioski skarżącego w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji - są bezprzedmiotowe. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji.