SA/Rz 20/03

SA/Rz 20/03 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2004-12-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-01-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Bożena Wieczorska /przewodniczący/
Małgorzata Niedobylska /sprawozdawca/
Maria Serafin-Kosowska
Symbol z opisem
630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Hasła tematyczne
Celne prawo
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1998 nr 46 poz 290
art.23,art. 34 ust. 1 i ust.2 lit.d) Załącznika nr 1;  art.50 załącznika nr 2
Konwencja o wspólnej procedurze tranzytowej, sporządzona w Interlaken dnia 20 maja 1987 r.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Wieczorska Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska Asesor WSA Małgorzata Niedobylska /spr./ Protokolant sekr. sądowy Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2004 r. na rozprawie - sprawy ze skarg "A" a.s. N. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] Nr [...] w przedmiocie długu celnego - oddala skargi -
Uzasadnienie
SA/Rz 20/03
U Z A SA D N I E N I E
W dniu 7 września 2001 roku słowacki Urząd Celny w P. dokonał według zgłoszeń tranzytowych T1 nr [...] i [...] otwarcia przewozu w ramach wspólnej procedury tranzytowej towaru w postaci pasty do zębów, szczoteczek do zębów, proszków do prania, kawy oraz wyrobów cukierniczych. W urzędzie celnym tranzytowym ([....]) przewoźnik przedstawił towar, zgłoszenia tranzytowe oraz świadectwa przekroczenia granicy. Ani towar, ani dotyczące go dokumenty nie zostały przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia ([....]), zgodnie z przepisami procedury tranzytu w wyznaczonym terminie tj. do dnia 13 września 2001 roku.
Postanowieniami z dnia [...] marca 2002 roku nr [...] i nr [...] Dyrektor Urzędu Celnego w P. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie usunięcia spod dozoru celnego towarów, które podlegały należnościom celnym i powstania w związku z tym długu celnego oraz wezwał głównego zobowiązanego (P. a.s.) do nadesłania w terminie 30 dni od otrzymania postanowienia dowodu zakończenia wspólnej procedury tranzytowej.
W dniu 6 maja 2002 roku przedstawiciele głównego zobowiązanego przedstawili kserokopie karty 4 zgłoszeń tranzytowych oraz faktury z naniesionym oryginalnym odciskiem pieczęci SAD Oddziału Celnego w M. o numerze 11554 z dnia [...] września 2001 roku.
Po zakończeniu postępowania wyjaśniającego Naczelnik Urzędu Celnego w K. wydał decyzję z dnia [...] lipca 2002 roku nr [...], zmienioną następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 roku nr [...]oraz decyzję z dnia [...] sierpnia 2002 roku nr [...] w których stwierdził powstanie długu celnego w przywozie na dzień 14 września 2001 roku i określił jego wysokość, w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego.
Od powyższych decyzji pełnomocnik strony złożył odwołania do Dyrektora Izby Celnej w P., wnosząc o ich zmianę przez zastosowanie do wymiaru cła stawek preferencyjnych lub obniżonych. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 roku w sprawie ustanowienia Taryfy celnej, Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 września 2001 roku w sprawie wyjaśnień do reguł pochodzenia towarów (załącznik nr 49 pkt 8), art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art.16 Protokołu nr 7 do Środkowoeuropejskiej umowy o wolnym handlu (CEFTA).
Dyrektor Izby Celnej w P. decyzjami z dnia [...] listopada 2002 roku nr [...] i nr [...] uchylił zaskarżone decyzje w części dotyczącej podstawy materialnoprawnej, tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 roku w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (..), rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 25 września 2001 roku w sprawie wyjaśnień do reguł pochodzenia towarów (..) zastąpił § l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 roku w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (..), pkt 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 września 2001 roku w sprawie wyjaśnień do reguł pochodzenia towarów. W pozostałej części decyzje organu I instancji zostały utrzymane w mocy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięć organ odwoławczy stwierdził, że towar nie został dostarczony do Oddziału Celnego w M., nie przedstawiono też dowodu prawidłowego zakończenia procedury. Są to znamiona bezprawnego usunięcia towaru spod wspólnej procedury tranzytowej, którego następstwem – w myśl art.114 Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej, sporządzonej w Interlaken dnia 20 maja 1987r. (Dz. U. Nr 46 z 1998r., poz.290), określanej dalej jako Konwencja o WPT - jest powstanie długu celnego.
Zgodnie z treścią art.35§3 Kodeksu celnego towary wprowadzone na polski obszar celny, pozostają pod dozorem celnym tak długo, jak jest to niezbędne dla określenia ich statusu celnego, a w wypadku towarów niekrajowych - aż do czasu, kiedy ich status celny zostanie zmieniony bądź gdy zostaną wprowadzone do wolnego obszaru celnego albo zostaną powrotnie wywiezione bądź zniszczone zgodnie z art.186. Towary we wspólnej procedurze tranzytowej są przewożone pod dozorem celnym z określonego miejsca znajdującego się na terytorium jednej z Umawiającej się Strony Konwencji o WPT do określonego miejsca znajdującego się na terytorium tej samej lub innej Umawiającej się Strony, jeżeli przekroczona jest co najmniej jedna granica innego kraju będącego Umawiającą się Stroną Konwencji.
Dowodem zakończenia wspólnej procedury tranzytu jest karta 5 SAD odpowiednio wypełniona przez urząd przeznaczenia. Również inne dokumenty mogą pełnić rolę alternatywnych dowodów na zakończenie procedury. Mogą to być:
• dodatkowa karta 5 SAD lub kopia tej karty,
• dokumenty uznane przez urząd wyjścia i poświadczone przez właściwe władze kraju przeznaczenia, na podstawie tych dokumentów powinno być możliwe stwierdzenie tożsamości towarów i ustalenie, że towary te zostały przedstawione w miejscu przeznaczenia,
• dokument celny wystawiony w kraju trzecim dotyczący nadania towarom przeznaczenia celnego (lub poświadczona kopia tego dokumentu)
W niniejszej sprawie przedstawiciele głównego zobowiązanego przedłożyli dowody w postaci oświadczenia kierowcy o faktycznym wywiezieniu towaru z Polski oraz kserokopię karty 4 zgłoszenia tranzytowego i faktury z naniesionym oryginalnie odciskiem pieczęci SAD Oddziału Celnego w M. nr 11554 z dnia [...] września 2001 roku. Dowody te nie mogą być - zdaniem Dyrektora Izby Celnej - uznane w sprawie z uwagi na fakt, iż oświadczenie kierowcy nie spełnia wymogów art. 39 ust. 2 Załącznika nr 1 do Konwencji o WPT, a pieczęć Oddziału Celnego w M. o numerze 11554, zamieszczona na kserokopii karty 4 zgłoszenia tranzytowego i fakturach, nie figuruje na stanie tego oddziału.
W ocenie organu odwoławczego brak było podstaw do zastosowania w rozpoznawanej sprawie stawek celnych obniżonych.
W myśl ust. 5 części A (stawki celne) Postanowień wstępnych Taryfy celnej stawki celne obniżone, wynikające z umów zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z niektórymi krajami lub grupami krajów (umowy o strefa wolnego handlu), z zastrzeżeniem ust 6, stosuje się do niektórych towarów pochodzących. Ust 6 stanowi zaś, że jeżeli na towary pochodzące z państw, o których mowa w ust 5, nie została określona obniżona stawka celna lub nie zostało udokumentowane pochodzenie towarów zgodnie z wymaganiami określonymi w umowach, o których mowa w tym przepisie, przepis ust 2 i 3 stosuje się odpowiednio (stawki autonomiczne lub konwencyjne).
W niniejszej sprawie towar przywieziono ze Słowacji i stosowane są przepisy Protokołu Nr 7 Środkowoeuropejskiej umowy o wolnym handlu (CEFTA) zawartej przez Republikę Czeską, Republikę Węgierską, Republikę Słowacką i Rzeczpospolitą Polską, sporządzonej w Krakowie dnia 21 grudnia 1992r. (Dz. U. Nr 129 z 1994r., poz.627 ze zm.), określanej dalej jako CEFTA.
Zgodnie z cytowanym wyżej ust 5 części A Postanowień wstępnych oraz przepisami Protokołu Nr 7 stawki celne obniżone stosuje się w wypadku jednoczesnego spełnienia następujących warunków:
• określenia takich stawek w Taryfie celnej,
• udokumentowania bezpośredniego przywozu towaru do Polski,
• udokumentowania pochodzenia towaru zgodnie z wymogami Protokołu Nr 7
Ponadto pkt 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 września 2001 roku w sprawie wyjaśnień do reguł pochodzenia towarów (Dz.U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1199), zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie wyjaśnień do reguł pochodzenia towarów, stanowi, że dowód pochodzenia nie ma zastosowania, gdy został wystawiony dodatkowo na towary, które były uprzednio przywiezione nielegalnie. W ocenie organu odwoławczego warunki do zastosowania preferencji celnych w postaci stawek celnych obniżonych nie zostały spełnione. Organ celny zauważył ponadto, że Polska nie była w niniejszej sprawie krajem importu, lecz tylko krajem tranzytowym, a towar nie był przewożony z zamiarem pozostawienia go w Polsce. Art. 16 pkt l Protokołu nr 7 do CEFTA stanowi, że produkty pochodzące z państwa - Strony korzystają w imporcie do innego Państwa - Strony z postanowień umowy, pod warunkiem przedłożenia świadectwa przewozowego EUR l lub deklaracji. Jest to o tyle istotne, że w niniejszej sprawie obrót handlowy odbywał się miedzy Słowacją a Ukrainą, a fakt, iż za miejsce powstania długu celnego uznano Polskę, wynika z art. 116 Konwencji o WPT.
Ustosunkowując się do zawartego w odwołaniach zarzutu naruszenia art. 187 § l Ordynacji podatkowej organ odwoławczy stwierdził, że Naczelnik Urzędu Celnego w K. wydając zaskarżoną decyzję działał zgodnie z przepisami prawa, dokładając starań do wyjaśnienia stanu faktycznego i przy jej wydaniu uwzględnił w sposób prawidłowy zebrany materiał dowodowy.
W skargach na powyższe decyzje, skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie, skarżąca P. a.s., działając przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonym decyzjom skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a to § l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 roku w sprawie ustanowienia taryfy celnej, art. 16 pkt l protokołu 7 umowy CEFTA i zał. Nr 49 pkt 14 rozporządzenia w sprawie wyjaśnień do reguł pochodzenia towarów, polegające na przyjęciu, że w sprawie nie można zastosować stawek preferencyjnych obniżonych na towar będący przedmiotem niniejszego postępowania pomimo, że nie był on przedmiotem nielegalnego obrotu, albowiem zgłoszony był do tranzytu na przejściu granicznym w B. wraz ze specyfikacją towarów, które wjeżdżają na polski obszar celny.
Ponadto zarzucono organowi błędne przyjęcie, że dostarczone faktury z dnia 11 września 2001 roku nie spełniały wymagań art. 39 ust. 2 załącznika nr l do Konwencji o WPT. Stanowisko to uzasadniono tym, że importer nie miał wpływu na treść dokumentów dostarczanych mu przez służby celne.
W uzasadnieniu skarg podkreślono, że bezspornym jest, iż w aktach sprawy zalegają świadectwa pochodzenia EUR l wydane retrospektywnie na towary. W związku z tym ponad wszelką wątpliwość w sprawie ma zastosowanie art. 17 prot. 7 umowy CEFTA uprawniający do stosowania ulg celnych, a zastosowanie taryfy celnej jest błędne. Z załącznika nr l do rozporządzenia RM w sprawie ustanowienia taryfy celnej, jak i z przedłożonych świadectw pochodzenia towarów oraz art. 32 pkt 12 Dz. U. Nr 112, poz. 1199 z 2001 roku wynika, że towary te powinny podlegać wymiarowi cła w wysokości odpowiadającej stawkom preferencyjnym obniżonym.
Zdaniem skarżącej nie jest prawdą, że towary objęte postępowaniem wprowadzone zostały na polski obszar celny nielegalnie. Towar w zakresie ilościowym został zgłoszony na przejściu granicznym w B., dołączono w tym zakresie stosowne dokumenty, dlatego powołany pkt 14 rozporządzenia nie ma w sprawie zastosowania, uzasadnione jest natomiast zastosowanie pkt 8 (stawki preferencyjne obniżone). Ponadto importer przedstawił dokument świadczący o zakończeniu odprawy w tranzycie tj. 5 SAD z dnia 11 września 2001 roku o nr 11554, który odpowiada wymogom art. 39 ust 2 zał. Nr 1 do Konwencji. Strona nie może zaś ponosić konsekwencji z tytułu błędu organu celnego, który wydał ten dokument.
W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Celnej w P. wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach.
Na rozprawie w dniu 18 listopada 2004 roku pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał zarzuty skarg i dodatkowo podniósł, że Dyrektor Izby Celnej w P używa w zaskarżonych decyzjach pojęcia, iż pieczęć Urzędu Celnego w formie wskazanej na dokumencie przekroczenia granicy nie figuruje w rejestrze pieczęci tego urzędu. Pojęcia tego nie wyjaśnił, dopiero w odpowiedziach na skargi stwierdza, iż wzór takiej pieczęci nigdy nie figurował w rejestrze. Ze stwierdzeń tych nie wyciąga jednak żadnych wniosków.
Pełnomocnik skarżącej zarzucił również, iż pkt 14 rozporządzenia w sprawie wyjaśnień do reguł pochodzenia towarów nie ma zastosowania w sprawie, ponieważ towar został legalnie wprowadzony na podstawie procedury tranzytowej.
Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego, pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej w P wyjaśnił, że sformułowanie, iż wzór pieczęci nie figuruje w rejestrze pieczęci oznacza, że takiej pieczęci nie ma i nie było we władaniu Urzędu Celnego w P.
Na podstawie art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2001r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) i art.134 §1 ustawy p.p.s.a. Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zarzuty skarg sprowadzają się do dwóch zagadnień.
Po pierwsze skarżący kwestionuje uznanie przez organy celne, że przewożony przez niego towar został usunięty spod dozoru celnego, a po drugie, że nie można zastosować wobec tego towaru stawek celnych obniżonych.
Odnosząc się do pierwszej kwestii Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organów celnych. Niesporne w sprawie jest to, że towar został wprowadzony do Polski w procedurze tranzytu, a procedura ta została rozpoczęta w sposób prawidłowy. Nie można jednak uznać, że cała procedura tranzytu przebiegała w ten sposób.
Stosownie do treści art.98 Kodeksu celnego procedura tranzytu zostaje zakończona, gdy towary i dokumenty zostaną przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia. Natomiast zgodnie z art.23 Załącznika nr 1 do Konwencji o WPT wspólna procedura tranzytowa kończy się, gdy towary i nota tranzytowa T1 zostaną przedstawione urzędowi przeznaczenia. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów na to, że dopełniła obowiązków wynikających z objęcia towaru procedurą tranzytu tj. że przedstawiła towar i dokumenty w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia. Za taki dowód nie może być bowiem uznana kserokopia karty SAD i faktury z naniesionym odciskiem pieczęci UC w P Oddział w M o numerze bocznym 11554, gdyż pieczęć ta została sfałszowana. Potwierdzeniem tej okoliczności są oświadczenia przedstawicieli Izby Celnej w P oraz materiały z dochodzenia prowadzonego pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w P w sprawie sfałszowania zgłoszeń tranzytowych i posłużenia się nimi w UC w P. Wprawdzie Dyrektor Izby Celnej w P w zaskarżonych decyzjach użył sformułowania, iż pieczęć nie figuruje na stanie Oddziału Celnego w M, ale nie oznacza to, że nie wyciągnął z tego dalszych wniosków. Konsekwencją tego była bowiem odmowa uznania kopii karty 4 zgłoszenia tranzytowego za dowód zakończenia wspólnej procedury tranzytowej oraz skierowanie do organów prokuratury zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przeciwko dokumentom. Informacje w tym przedmiocie zalegają w aktach sprawy, a strona została zawiadomiona - za pośrednictwem pełnomocnika - o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia w tej sprawie, lecz z tego uprawnienia nie skorzystała. Wbrew twierdzeniom skargi, to nie organy celne sporządziły i dostarczyły powołane wyżej dokumenty ze sfałszowaną pieczęcią, ale to importer sporządził je i przedłożył w Izbie Celnej w P. w dniu 8 maja 2002r. Zarzut braku wpływu strony na ich treść jest więc niezrozumiały.
Dowodem prawidłowego zakończenia procedury tranzytu nie może być również oświadczenie kierowcy pojazdu o faktycznym opuszczeniu terytorium RP, gdyż nie spełnia ono wymogów, o których mowa w art.50 załącznika nr 2 do Konwencji o WPT. Zgodnie z treścią powołanego przepisu dowodem prawidłowej realizacji procedury tranzytu jest przedłożenie dokumentu poświadczonego przez właściwe władze, z którego wynika, że dane towary zostały przedstawione urzędowi przeznaczenia lub w wypadkach, o których mowa w art.111, upoważnionemu odbiorcy, albo dokumentu celnego wystawionego w kraju trzecim o dopuszczeniu towarów do wolnego obrotu, przy czym dokumenty te muszą zawierać dane niezbędne do identyfikacji towarów.
Konsekwencją braku wykazania, że towar został dostarczony do urzędu celnego przeznaczenia i braku przedstawienia dowodu prawidłowego zakończenia procedury było uznanie, że towar został usunięty spod dozoru celnego, a to skutkowało powstaniem długu celnego (stosownie do treści art. 34 ust. 1 i ust.2 lit.d) załącznika nr 1 do Konwencji o WPT, a także art.211 i 212 Kodeksu celnego).
Również w odniesieniu do kwestii odmowy zastosowania stawek celnych obniżonych w stosunku do przewożonego towaru Sąd podziela stanowisko i argumentację organów celnych. Przepis pkt 14 załącznika do rozporządzenia w sprawie wyjaśnień do reguł pochodzenia towarów określający przypadki, w których dowód pochodzenia nie ma zastosowania (chodzi o dowody EUR-1 wystawione retrospektywnie, przedstawione przez stronę) wyłącza stosowanie stawek obniżonych wobec towarów przywiezionych nielegalnie na polski obszar celny. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie towary zostały bezprawnie usunięte spod wspólnej procedury tranzytowej i nie zostały wykonane obowiązki wynikające ze stosowania tej procedury (co wyżej szczegółowo omówiono), to trzeba traktować je jako towary przywiezione nielegalnie na polski obszar celny. Dowody pochodzenia wystawione dodatkowo na towary, które zostały uprzednio przywiezione nielegalnie, nie uprawniają - w świetle powołanego pkt 14 - do skorzystania z preferencyjnego traktowania, a co za tym idzie do zastosowania stawek celnych obniżonych. Również przepis §1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej nie został naruszony.
W związku z powyższym należy uznać, że organy celne dokonały prawidłowych ustaleń i podjęły zgodne z prawem rozstrzygnięcia.
Wprawdzie trzeba zauważyć, że orzeczenia organów celnych zostały oparte na przepisach Konwencji o WPT w brzmieniu uwzględniającym dwie decyzje Komisji Mieszanej z dnia 20 grudnia 2000r. i 7 czerwca 2001r., które nie zostały ogłoszone, a zatem - stosownie do art.87 ust.1 i art.88 ust.1 i 3 Konstytucji RP - nie mają mocy powszechnie obowiązującej. Nie oznacza to jednak, że decyzja wydana została bez podstawy prawnej w tym zakresie. Podstawę tę stanowią odpowiednie przepisy Konwencji o WPT (tj. w szczególności art.23 i art.34 załącznika nr 1 oraz art.50 zał. Nr 2) w brzmieniu ogłoszonym w Dz. U. Nr 46 z 1998r. poz. 290 wraz ze zmianami wynikającymi z decyzji Komisji Mieszanej z dn.12.02.1999r. i 26.03.1999r. (zmiany te zostały ogłoszone w Dz. Urz. Min. Fin. z 1999r. Nr 7, poz. 39 i Nr 9, poz.45).
Z uwagi na to uchybienie powyższe nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Ustosunkowanie się do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu prawa materialnego – zał. Nr 49 pkt 14 rozporządzenia w sprawie wyjaśnień do reguł pochodzenia towarów nie jest możliwe, ponieważ wymienione rozporządzenie nie zawiera w ogóle załącznika nr 49. Niezrozumiałe jest również twierdzenie skarżącej, że w sprawie ma zastosowanie pkt 8 powołanego rozporządzenia, gdyż przepis ten nie dotyczy stosowania stawek celnych obniżonych, lecz zezwolenia na pełnienie przez agencję celną funkcji upoważnionego przedstawiciela.
Natomiast zarzut naruszenia przepisu art.16 pkt 1 Protokołu nr 7 do Umowy CEFTA jest nieuzasadniony, ponieważ przepis ten ma zastosowanie w przypadku importu towaru, a Polska nie była w rozpoznawanej sprawie krajem importu, tylko krajem tranzytowym. Jak słusznie zauważyły organy celne towar nie był przewożony z zamiarem pozostawienia go w Polsce, a legalny obrót handlowy odbywał się pomiędzy Słowacją i Ukrainą.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał zarzuty skarg za nieuzasadnione i na podstawie art.151 ustawy p.p.s.a skargi oddalił.