SA/Rz 195/02

SA/Rz 195/02 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2004-06-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-02-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Maria Zarębska-Kobak /przewodniczący/
Ryszard Bryk /sprawozdawca/
Zbigniew Czarnik
Symbol z opisem
609  Gospodarka wodna, w tym ochrona wód, budownictwo wodne, melioracje, zaopatrzenie w wodę
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Powołane przepisy
Dz.U. 1974 nr 38 poz 230
art. 9 ust. 2 pkt 3 i ust. 3, art. 18 ust. 2 pkt 2, art. 20 ust. 1, art. 53 ust. 2 pkt 1, art. 126 ust. 1, art. 131 ust. 2 pkt 2, art. 132, art. 204 ust. 1
Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne.
Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
art. 4 ust. 1, art. 7, art. 39 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 33 § 2 i 4, art. 77 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak Sędziowie NSA Ryszard Bryk /spr./ WSA Zbigniew Czarnik Protokolant ref. stażysta Dorota Wolak po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2001 r Nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...].07.2001 r., Nr [...], II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego E. G. koszty postępowania sądowego w kwocie 10 złotych /dziesięć/, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
SA/Rz 195/02
U Z A S A D N I E N I E
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].12.2001 r., Nr [...], w wyniku odwołań K. Z. i E. G. od decyzji Starosty [...] z dnia [...].07.2001 r., Nr [...] – utrzymał w mocy wymienioną decyzję organu I instancji.
W podstawie prawnej decyzji powołał art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 24.10.1974 r. – Prawo wodne /Dz. U. Nr 38, poz. 230 z późn. zm./.
W motywach decyzji przytoczył, że Starosta decyzją z dnia [...].07.2001 r. udzielił N. M. pozwolenia wodnoprawnego na:
1) wykonanie stawu rybnego – zbiornika wodnego o wymiarach 15 m x 12 m i głębokości 2 m na działce nr 174 położonej w S.,
2) wykonanie zastawki betonowej oraz na piętrzenie okresowe wody na rzecz B. na wysokości 80 cm. tj. do rzędnej 163,10 m n.p.m.
3) na pobór wody z rzeki B. celu napełniania stawu oraz na uzupełnienie strat wody poprzez dwa rurociągi Ø 150 z rur PCV, pierwszy wpustowy z klapą zwrotną na wlocie, drugi wylotowy zaopatrzony w kratę na wylocie.
Zarzutów podniesionych w odwołaniu K. Z. i E. G., organ odwoławczy nie uwzględnił i wyjaśnił:
Zarzut dotyczący naruszenia przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest chybiony, gdyż przepisy prawa stanowią, iż zmiana zagospodarowania terenu przez wykonanie zbiornika wodnego nie wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu: Na wykonanie przedmiotowego stawu nie jest wymagane pozwolenie na budowę, przeto wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie było wymagane. Z art. 18 ust. 2 pkt 2 prawa wodnego z 1974 roku wynika, że przepisy dotyczące właścicieli nieruchomości stosuje się także do posiadaczy. N. M. jest posiadaczem działki nr 174.
Niedopełnienie według odwołujących warunków przewidzianych w art. 81 prawa wodnego z 1974 r., nie jest także zasadne, bowiem N. M. przedłożyła uzupełniony operat, zatem spełniła warunek uzgodnienia z organem właściwym do wydania pozwolenia wodnoprawnego.
Operat wodnoprawny został opracowany przez osobę posiadającą uprawnienia z zakresu budownictwa wodnego. W aktualnym stanie prawnym nie jest wymagane sporządzenie ekspertyzy przez biegłego z listy wojewody. Z operatu wodnoprawnego wynika, że odległość stawu o wymiarach 15 m x 12 m z poziomem wody do 1,1 m od działek sąsiednich wynosi 4 m, a nachylenie skarp wynosi 1:2. Teren, na którym projektowany jest staw, jak również działki sąsiednie są terenami piaszczystymi, stanowiącymi grunty klasy V. Poziom wody gruntowej na tych terenach jest niski i wynosi 2,1 m poniżej terenu i równy jest rzędnej zwierciadła wody rzeki B. tj. 162,30 m n.p.m. Utrzymanie zwierciadła wody w stawie do rzędnej 163,00 m n.p.m. spowoduje podwyższenie się wód gruntowych w obrębie zbiornika i poprawi możliwość uprawy tego terenu.
Natomiast piętrzenie wody w rzecze B. do rzędnej 163,10 m n.p.m. nastąpi okresowo w czasie napełniania zbiornika bądź uzupełniania wody na parowanie i nie będzie miało negatywnego wpływu na działki sąsiednie.
Wykonanie stawu nie spowoduje nadmiernego rozwoju owadów, ponieważ już samo bezpośrednie sąsiedztwo rzeki B. stanowi ich siedlisko. W punktach II, III i IV decyzji organu I instancji określono warunki i obowiązki niezbędne dla zapewnienia prawidłowego wykonania i funkcjonowania zaprojektowanych urządzeń.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego /wpłynęła do Sądu w dniu 1.02.2002 r./, zawartej w piśmie opatrzonym datą 30.01.2002 r., skarżący K. Z. i E. G. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucili:
1) naruszenie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym przez uznanie, że zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu zbiornika wodnego nie wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu,
2) naruszenie art. 81 ustawy z dnia 24.10.1974 r. prawo wodne przez nie zastosowanie tego przepisu i udzielenia pozwolenia wodnoprawnego mimo nie uzgodnienia lokalizacji i wykonania zbiornika wodnego z organem,
3) naruszenie art. 80 K.p.a. przez uznanie, że osoba uprawniona z treści pozwolenia jest właścicielką gruntu, na którym zlokalizowane jest urządzenie,
4) naruszenie art. 84 K.p.a. w zw. z art. 25 ust. 2 prawa wodnego z 1974 r. przez bezpodstawne samodzielne ustalenia, że wykonanie zbiornika wodnego nie będzie szkodliwie oddziaływać na interesy ludności, a ponadto autor projektu nie jest biegłym uprawnionym z listy wojewody do wydawania takich ocen,
5) naruszenie art. 35 § 4 K.p.a. "dotyczącego odwołania wniesionego w dn. 26.07.2001 decyzja wydana [...].12.2001 dostarczona 04.01.2002 ewidentnie narusza termin załatwienia sprawy przez Urząd Wojewody".
Rozwijając przedstawione zarzuty skarżący wyjaśnili, że aczkolwiek samo wykonanie robót przy realizacji zbiornika wodnego nie wymaga pozwolenia na budowę, jednakże samo istnienie zbiornika zmienia zagospodarowanie działki nr 174 w S., zatem wnioskodawczyni winna uzyskać decyzję ustalającą warunki zagospodarowania terenu. Wykonanie zbiornika wodnego na działce nr 174 jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w trakcie rozprawy wodnoprawnej ustalono, że urządzenie wodne przed ustaleniem jego wykonania zostało już zrealizowane i to z oczywistym niedopełnieniem obowiązku z art. 81 prawa wodnego z 1974 r. Organ odwoławczy nieprawidłowo zastosował art. 18 ust. 2 pkt 2 prawa wodnego, który ma zastosowanie do katalogu osób wymienionych w art. 18 ust. 1 pkt 4 tego prawa, a nie do podmiotów wymienionych w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 1 prawa wodnego. Zdaniem skarżących wnioskodawczyni jest co najwyżej współwłaścicielką działki nr 174, zaś pozostałymi współwłaścicielami są inni spadkobiercy po zmarłym mężu wnioskodawczyni, którzy powinni wyrazić zgodę na wykonanie zbiornika wodnego, co wynika z art. 199 w zw. z art. 201 K.c. Kwestia czy wykonanie zbiornika będzie wpływać na interesy ludności powinna być zbadana przez biegłego. Chodzi tu o wzmożony rozwój owadów utrudniający korzystanie z nieruchomości sąsiednich i na ten temat powinien się wypowiedzieć ekspert z zakresu entomologii. Natomiast kwestia ewentualnego osuszania nieruchomości sąsiednich powinna być zbadana przez specjalistę z zakresu hydrologii. Napomknęli też, iż organy załatwiały przedmiotową sprawę stronniczo.
Organy nie reagują na interwencję skarżących, że na istniejącym stawie cały czas wykonywane są prace. Faktycznym wykonawcą i pełnomocnikiem wnioskodawczyni jest jej syn J. M. funkcjonariusz Policji.
Odpowiadając na skargę Wojewoda nie znalazł przesłanek do jej uwzględnienia.
Odnosząc się do zarzutów ponowionych w skardze, uzupełniająco wyjaśnił, że według art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów budowlanych piętrzących wodę i upustowych o wysokości piętrzenia poniżej 1 m. Natomiast art. 39 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że nie jest potrzebna decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę.
W przedmiotowej sprawie wysokość piętrzenia wody wynosi 80 cm.
Przepis art. 81 prawa wodnego z 1974 r. jest zamieszczony w dziale IV pt. "Budownictwo wodne", zatem tyczy się inwestycji budowlanych, na które zgodnie z prawem budowlanym wymagane jest pozwolenie na budowę.
Nie można się też zgodzić z zarzutem skarżących dotyczącym bezpodstawnego ustalenia braku ujemnego oddziaływania stawu na przyległy teren.
Dokonując oceny w tym zakresie organ oparł się na zawartym w operacie wodnoprawnym wykonanym przez biegłego A. R., posiadającego uprawnienia w dziedzinie budownictwa wodnego, dokumencie "Ocena wpływu zbiornika na działki sąsiednie". W toku postępowania odwoławczego organ II instancji zwrócił się do tego biegłego o uzasadnienie zawartego w operacie stwierdzenia, że zbiornik nie będzie miał negatywnego wpływu na tereny przyległe.
Przedłożony przez wnioskodawczynię operat wodnoprawny został uzupełniony o powyższy żądany materiał i Organ odwoławczy nie traktował wnioskodawczyni jako właścicielki działki nr 174 położonej w S.
Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 1 prawa wodnego z 1974 r. przepisy ustawy dotyczące właścicieli stosuje się odpowiednio do posiadaczy.
Bezspornym jest, że N. M. jest posiadaczem w/w działki, zatem w toku postępowania jak i w decyzji przepisy prawa wodnego były stosowane do niej tak jak do właściciela.
Postanowieniem z dnia 17.09.2002 r., Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie odrzucił skargę K. Z. z powodu nie uiszczenia wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga E. G. zasługuje na uwzględnienie.
Tytułem wprowadzenia należy zasygnalizować, iż z dniem 1.01.2004 r. zostały zniesione ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, a w ich miejsce zostały utworzone wojewódzkie sądy administracyjne, które rozpoznają sprawy w pierwszej instancji. Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/, nazwanej dalej skrótem p.s.a.
Wskazane uregulowania prawne wynikają z art. 3 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ oraz art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnym i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm./, dalej jako przepisy wprowadzające.
Skarga E. G. wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie przed 1.01.2004 r. i nie została do tego czasu rozpoznana, przeto podlega rozpoznaniu w trybie nowych przepisów postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie.
Przechodząc do sedna sprawy należy zaznaczyć, iż wojewódzki sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem, zatem bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny sprawy istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji i przy tej kontroli nie jest związany granicami skargi /art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych i art. 134 § 1 p.s.a./.
Zaskarżona decyzja była wydana w dniu [...].12.2001 r., czyli w ostatnim dniu obowiązywania ustawy z dnia 24.10.1974 r. – Prawo wodne /Dz. U. Nr 38, poz. 230 z licznymi zmianami w zw. z art. 220 ustawy z dnia 18.07.2001 r. – Prawo wodne – Dz. U. Nr 115, poz. 1229/.
Zgodnie z art. 20 ust. 1 i art. 53 ust. 2 pkt 1 prawa wodnego z 1974 roku, korzystanie z wód, wykraczające poza korzystanie powszechne lub zwykłe oraz wykonywanie urządzeń wodnych wymaga pozwolenia wodnoprawnego. Planowane przez N. M. zamierzenie inwestycyjne najogólniej rzecz ujmując dotyczy wykonania stosownych urządzeń wodnych związanych z piętrzeniem i doprowadzaniem wody z rzeki B. do zbiornika wodnego /stawu/, przeto na takie zamierzenie było wymagane pozwolenie wodnoprawne.
Zdaniem skarżącego do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego powinna być dołączona ostateczna decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu o jakiej mowa w art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity Dz. U. z 1999 r., Nr 15 poz. 139 z późn. zm./, cytowana niżej skrótem u.z.p.
Odmienne stanowisko zaprezentował organ odwoławczy i stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie administracyjnej taka decyzja nie była wymagana, bowiem na wykonanie przedmiotowego zbiornika wodnego nie było wymagane pozwolenie na budowę, zatem nie jest również wymagana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewoda swój pogląd zasadzał na treści art. 39 ust. 2 pkt 2 u.z.p. oraz art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane /tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm./.
Organ odwoławczy jednakże nie zwrócił uwagi na treść art. 4 ust. 1 i art. 7 u.z.p., które stanowią, że ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy, zaś miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem normatywnym /powszechnie obowiązującym na terenie gminy/. W takim razie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami prawa powinny stanowić podstawę prawną decyzji administracyjnej kształtującej sposób zagospodarowania terenu i wykonywania prawa własności. Mówiąc inaczej organy administracji rządowej nie mogą wydawać decyzji dotyczących zagospodarowania terenu z pominięciem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5.10.1999 r., sygn. akt V SA 1115/99, ONSA 4/2000, poz. 151/.
Z podanych względów na organach orzekających w przedmiotowej sprawie spoczywał obowiązek zbadania z urzędu czy planowane przez wnioskodawczynię zamierzenie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Orzekające organy pominęły prawo miejscowe i nie poczyniły takich ustaleń. Ubocznie należy nadmienić, że także w operacie wodnoprawnym, opracowanym przez A. R. nie ma wzmianki na ten temat.
Oznacza to, iż przedstawione uchybienie jest istotnym naruszeniem art. 7 u.z.p. oraz art. 7 i 77 § 1 K.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Z wypisu rejestru gruntów dołączonego do operatu wodnoprawnego wynika, że działka nr 174 położona w S. stanowi własność M. M. W związku z tym skarżący zarzucił, że wnioskodawczyni nie jest jedynym spadkobiercą M. M., przeto powinna wykazać, że pozostali spadkobiercy wyrazili zgodę na zamierzone przez nią przedsięwzięcie. Organ odwoławczy w replice na ten zarzut wyjaśnił, iż N. M. jest posiadaczem działki nr 174, a stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 2 prawa wodnego z 1974 r., przepisy tej ustawy dotyczące właścicieli stosuje się odpowiednio do posiadaczy.
Z reguły stosownie "odpowiednie" nie jest równoznaczne ze stosowaniem bezpośrednim przepisów odniesienia, ale oznacza niezbędną adaptację normy do zasadniczych celów i form danego postępowania, jak również pełne uwzględnienie charakteru i celu danego postępowania oraz wynikających stąd różnic w stosunku do uregulowań, które mają być zastosowane /zob. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 15.09.1995 r., III CZP 110/95, OSNC Nr 12/95, poz. 177/.
Na marginesie należy nadmienić, iż odesłanie zawarte w art. 18 ust. 2 pkt 2 prawa wodnego z 1974 r. odnosi się nie tylko do posiadaczy samoistnych, ale również do posiadaczy zależnych.
W takim stanie rzeczy wątpliwe byłoby zaakceptowanie poglądu, że posiadacz zależny może ubiegać się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych.
W takiej sytuacji zdaniem Sądu in merito trafny jest pogląd Stanisława Surowca /Prawo wodne – Komentarz, Wyd. Prawnicze, W-wa 1981 r. str. 50/ przyjmujący, iż adresatami prawa wodnego są właściciele, a jedynie w sytuacjach wyjątkowych posiadacze, przy czym przez wyjątkowe rozumiałoby się sytuacje, w których ustalenie właściciela byłoby znacznie utrudnione, albo gdy z punktu widzenia gospodarki wodnej bardziej celowe byłoby egzekwowanie obowiązków wprost od posiadacza.
W konkluzji zatem można skonstatować, że przepisy prawa wodnego z 1974 roku mają odpowiednie zastosowanie do posiadaczy tylko w sytuacjach wyjątkowych związanych przede wszystkim z obowiązkami wynikającymi z tego prawa. Z tego względu należy podzielić stanowisko skarżącego, iż wnioskodawczyni powinna wykazać legitymację do złożenia wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego.
Natomiast pozostałe zarzuty skarżącego, nie mają uzasadnionych podstaw prawnych.
Z art. 25 ust. 2 prawa wodnego z 1974 roku wynika, że jeśli nie można ustalić w jakim stopniu zamierzone korzystanie z wody może oddziaływać szkodliwie na interesy ludności, gospodarki narodowej lub środowiska, to wtedy wydanie pozwolenia wodnoprawnego można uzależnić od przedłożenia ekspertyzy.
W remonstrancji /odwołaniu/, jak również w skardze skarżący zarzucił, iż wykonanie zbiornika wodnego na działce nr 174 spowoduje wzmożony rozwój owadów i osuszanie nieruchomości sąsiednich i w związku z tym organ powinien zobowiązać wnioskodawczynię do przedłożenia ekspertyz z zakresu owadoznawstwa i hydrologii.
Do tych kwestii ustosunkował się Autor operatu wodnoprawnego i stwierdził, że piętrzenie wody na rzece do rzędnej 163.10 m n.p.m. będzie następowało tylko okresowo w czasie napełniania zbiornika, bądź uzupełniania ubytków wody w związku z parowaniem. Spiętrzona woda na rzece będzie skierowana na projektowany zbiornik, zatem jej piętrzenie na rzecze i w zbiorniku do rzędnej 163 m n.p.m. nie będzie miało wpływu na działki przyległe, przede wszystkim nie spowoduje osuszania tych działek, przeciwnie stworzy lepsze warunki do ich uprawy i ustabilizuje stosunki wodne na terenach przyległych.
Z przytoczonych ustaleń wynika, iż nie zachodziły uzasadnione wątpliwości, o jakich mowa w art. 25 ust. 2 prawa wodnego z 1974 r.
Logiczne też jest stanowisko organu II instancji, iż źródłem owadów jest przede wszystkim rzeka B., zatem planowany zbiornik wodny nie spowoduje istotnego zwiększenia uciążliwości z tym związanych.
Wychodząc poza granice skargi należy zasygnalizować, iż na rozprawie wodnoprawnej /25.01.2001 r./ przedstawiciel [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych –podniósł, iż "podczas okresowego piętrzenia wody może nastąpić podtapianie przyległych gruntów i obiektów. Do tego zastrzeżenia nie ustosunkował się wyraźnie Autor operatu wodnoprawnego, jak również orzekające organy.
Zgodnie z art. 126 ust. 1 prawa wodnego z 1974 roku, wykonanie urządzenia wodnego przed wydaniem pozwolenia wodnoprawnego zagrożone jest karą grzywny do 2500 zł.
Osobnym zagadnieniem jest kwestia związana z udzieleniem przez wnioskodawczynię N. M. pełnomocnictwa synowi J. M. W protokole z rozprawy administracyjnej z dnia 25.01.2001 r. zawarty jest zapis: "W tym miejscu p. M. N. oświadcza, że udziela pełnomocnictwa synowi J. M. w tej i wyłącznie w tej sprawie, co zgodnie z art. 33 § 4 K.p.a. kierujący rozprawą dopuścił bez pisemnego upoważnienia".
Na podstawie zacytowanego zwrotu nie można jednoznacznie ustalić zakresu umocowania, a w szczególności czy obejmuje całą sprawę o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, czy tylko czynność reprezentowania wnioskodawczyni na rozprawie administracyjnej, jak odbyła się w dniu 25.01.2001 r.
Niewyjaśnienie tej kwestii pociąga za sobą wątpliwość komu organy powinny doręczyć decyzje wydane w sprawie. Organy I i II instancji doręczyły decyzje wnioskodawczyni.
Według art. 33 § 2 K.p.a. pełnomocnictwo może być udzielane do protokołu, zatem niezrozumiałe jest stanowisko organu I instancji dopuszczające pełnomocnika do udziału w sprawie na podstawie art. 33 § 4 K.p.a.
Mając na uwadze zaakcentowane uchybienia orzekających organów i kierując się treścią art. 145 § 1 pkt 1 litera a i c, art. 135 i art. 152 p.s.a., Sąd orzekł jak w punktach I i III wyroku.
O kosztach postępowania sądowego, Sąd orzekł po myśli art. 97 § 2 przepisów wprowadzających.
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy należy uwzględnić n/w wskazówki:
- jednoznacznie ustalić zakres pełnomocnictwa udzielonego przez N. M. synowi J. M.,
- stosownie do art. 204 ust. 1 ustawy z dnia 18.07.2001 r. – Prawo wodne /Dz. U. Nr 115, poz. 1229/, przy rozpatrywaniu sprawy należy stosować przepisy tej ustawy, ze zwróceniem szczególnej uwagi na art. 131 ust. 2 pkt 2 i art. 132, a także na art. 9 ust. 2 pkt 3 i ust. 3,
- poza tym organy zbadają zastrzeżenia podniesione przez przedstawiciela [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych na rozprawie administracyjnej w dniu 25.01.2001 r.