SA/Rz 1843/03

SA/Rz 1843/03 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2005-01-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-12-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Kazimierz Włoch /sprawozdawca/
Małgorzata Niedobylska
Maria Serafin-Kosowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 128 i art. 220
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska Sędzia WSA Kazimierz Włoch /spr./ Asesor WSA Małgorzata Niedobylska Protokolant sek.sąd. T.Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2005r. na rozprawie- sprawy ze skargi "A" spółka jawna z siedzibą w D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2003r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2001r. - skargę oddala -
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...} czerwca 2003r. znak [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił Przedsiębiorstwu Handlowo- Usługowemu "A." K. W. J. K. Spółka Jawna w D. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za miesiąc czerwiec 2001r. do przeniesienia na następny okres w kwocie 72640 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten miesiąc w kwocie 424zł.
W związku z dokonaną kontrolą w przedmiotowej Spółce w zakresie podatku naliczonego i należnego VAT, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu 2 czerwca 2003r. wydał postanowienie Nr (...) w sprawie wszczęcia postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2001r. Jak wykazała kontrola, w czerwcu 2001r. Spółka nie wykazała przychodów ze sprzedaży usługi dzierżawy samochodu w kwocie 458,50 zł zaniżając podatek należny od towarów i usług w kwocie 100,87 zł.
Spółka nie sporządziła faktury VAT sprzedaży usługi dzierżawy samochodu na kwotę 458, 50 zł oraz nie naliczyła i nie odprowadziła podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2001r. w kwocie 100,87 zł.
Spółka świadczyła usługę odpłatnie nie pobierając należności. W umowie dzierżawy określono miesięczną odpłatność w postaci czynszu, co wskazywało termin płatności. Spółka wydała samochody dzierżawcom, przez co spełniła świadczenie – wykonała usługę, wobec czego dzierżawca powinien spełnić swoje świadczenie tj. płacić czynsz w terminach miesięcznych.
Organ I instancji zakwestionował także w rozliczeniu za czerwiec 2001r. prawo Spółki do potrącenia całości podatku naliczonego wynikającego z faktury z dnia 18 czerwca 2001r. nr 01/06/2001 dotyczącej montażu baterii stacjonarnych i zasilaczy buforowych w ilości 7 sztuk, wystawionej przez "B" T. S. w R..
Organ I instancji ustalił, że zakup usługi związany był z realizacją przez Spółkę dla "C" Sp. z o. o. w W. umowy, którą podmiot ten zawarł z "D" w O. w dniu 22 lutego 2001r. Z uwagi, że wśród przedłożonych przez Spółkę do kontroli dokumentów znajdowały się faktury na sprzedaż tylko czterech sztuk zasilaczy buforowych różnych typów dla "C" Sp. z o.o. w W., a kontrolowana w piśmie z dnia 27 lutego 2003r. stwierdziła, że kwestionowane trzy sztuki baterii są dziś trudne do odtworzenia pozbawiono Spółkę prawa do potrącenia części podatku naliczonego z wymienionej faktury w wysokości 1313 zł.
W odwołaniu od przedmiotowej decyzji Spółka domagała się jej uchylenia w części dotyczącej kwoty podatku VAT w wysokości 100zł, wynikającego z nie sporządzenia faktury VAT odnośnie sprzedaży usługi dzierżawy samochodu za czerwiec 2001r. i nie naliczenia z tego tytułu przedmiotowego podatku oraz 30% sankcji od kwoty 100zł.
Odwołująca zgodziła się natomiast z pozbawieniem jej prawa do odliczenia kwoty 1313zł i wymierzeniem sankcji od tej kwoty w wysokości 30% tj. w kwocie 394zł.
Decyzją z dnia (...) listopada 2003r. znak (...) Dyrektor Izby Celnej uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na merytoryczną ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.
Stwierdzono brak w aktach dokumentu mogącego potwierdzić zlecenie odwołującej przez "C" Sp. z o.o. w W. realizacji umowy z dnia [...] lutego 2001r. i brak wyjaśnień Spółki na ten temat.
Wątpliwości budzi różnica zakresu prac wynikających z przedmiotowej umowy oraz faktycznie wykonanych przez podwykonawcę T. S. - według jego oświadczenia.
Organ I instancji nie wyjaśnił przedmiotowych rozbieżności oraz nie podjął działań zmierzających do zbadania źródeł pochodzenia instalowanych urządzeń.
Wobec powyższych organ I instancji naruszył ogólne zasady postępowania, w szczególności art. 122 i 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr137, poz.926 ze zm.) nakładające na organ prowadzący kontrolę obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
Wobec konieczności przeprowadzenia postępowania w znacznej części, zasadne było uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Na powyższą decyzję Spółka reprezentowana przez pełnomocnika doradcę podatkowego J. S. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się stwierdzenia jej nieważności, a w razie braku ku temu podstaw uchylenia jej.
Zarzuciła naruszenie przez organ odwoławczy zasady orzekania w granicach odwołania poprzez uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania pomimo, iż strona skarżąca zaskarżyła decyzję organu I instancji tylko w części, co doprowadziło do orzeczenia w zakresie objętym przymiotem ostateczności oraz naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznych poprzez uchylenie decyzji organu I instancji w całości, a więc również w części nieobjętej odwołaniem, co spowodowało naruszenie art. 222 w związku z art. 128 Ordynacji podatkowej.
Zaistniały więc podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 247 § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej, albowiem doszło do rażącego naruszenia prawa poprzez uchylenie w całości decyzji która w części jest decyzją ostateczną, a także do wydania przez organ II instancji w zakresie nie objętym odwołaniem, decyzji bez podstawy prawnej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjne w Rzeszowie przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270)- zwanej dalej p. s. a.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 p. s. a. kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest przez Sąd pod względem zgodności z prawem przy uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego w dacie okoliczności faktycznych występujących w sprawie.
Skarga jest bezzasadna.
Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej ma charakter decyzji kasacyjnej albowiem w całości uchyliła poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia (...)czerwca 2003r. i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania.
Wskazany w skardze art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm.) - zwanej dalej Ord. pod. nie może mieć w niniejszej sprawie zastosowania. Art. 128 przedmiotowej ustawy ustanawia ochronę decyzji ostatecznych przyznając im cechę trwałości, przy równoczesnym wyznaczeniu granic tej trwałości. Ze sformułowania zdania pierwszego tegoż przepisu wynika, iż jest to nie tylko decyzja od której nie można wnieść odwołania, ale przede wszystkim, że jest to ostateczne załatwienie sprawy. Decyzja organu I instancji z dnia 17 czerwca 2003r. ostateczną nie była.
Organ odwoławczy nie był związany wniesionym przez Spółkę odwołaniem, odnośnie jego podstaw, ani zakresem żądania, wobec czego mógł rozpatrzyć sprawę również w granicach nie objętych zakresem odwołania.
Przepisy regulujące postępowanie podatkowe nie zawierają zakazu orzekania poza granicami odwołania.
Przeciwnie z art. 220 Ord. pod. wynika, że wniesienie odwołania powoduje przeniesienie kompetencji do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji. Nie było więc podstaw do przyjęcia, że decyzja w części od której podatnik nie wniósł odwołania stała się ostateczną.
Słuszność wydania decyzji kasacyjnej należy ocenić przede wszystkim w świetle treści art. 233 § 2 Ord. pod.
Powstanie zobowiązania w podatku VAT i jego wysokość za czerwiec 2001r. w Spółce, zależna była od wielu zdarzeń podatkowych, jednak jest to jeden podatek i organ odwoławczy miał kompetencję orzec w tym względzie.
Ponieważ organ I instancji nie wywiązał się należycie z obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością, a uzupełnienie tego materiału wymagało prowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, zasadne było uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Zauważyć należy, że organ odwoławczy szczegółowo przedstawił jakie występują braki w materiale dowodowym i wskazał organowi I instancji kierunki działań dla uzupełnienia tego materiału i wyjaśnienia wątpliwości.
Z uwagi, że organ II instancji nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego i procesowego, skargę jako bezzasadną należało przy zastosowaniu art. 151 p. s. a. oddalić.