SA/Rz 1829/03

SA/Rz 1829/03 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2005-05-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-11-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jolanta Ewa Wojtyna
Marian Ekiert /sprawozdawca/
Stanisław Śliwa /przewodniczący/
Symbol z opisem
6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne
Działalność gospodarcza
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2001 nr 62 poz 628
art. 29
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Marian Ekiert /spr./ AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy Miasto [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na odzysk i unieszkodliwianie odpadów I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2003 r., Nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Gminy Miasto [...] kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
SA/Rz 1829/03
U Z A S A D N I E N I E
Po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta [...], działając na podstawie art. 26 i 27 ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach /Dz. U. Nr 62, poz. 628/, przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27.09.2001 r. w sprawie katalogu odpadów /Dz. U. Nr 112, poz. 1206/, przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1.08.2002 r. w sprawie komunalnych odpadów ściekowych /Dz. U. Nr 134, poz. 1140 z późn. zm./ i art. 104 k.p.a. Starosta [...] decyzją z dnia [...].07.2003 r. nr [...] odmówił Miastu [...] zezwolenia na odzysk i unieszkodliwianie odpadów na dz. nr 3882, położonej w J. gm. T.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ zauważa, że przy jej wydaniu opierał się na ostatecznej, negatywnej dla wnioskodawcy opinii Wójta Gminy T. i podniósł, iż zgodnie z obecnym stanem wiedzy, odpady typu osadów ściekowych, zmiotek ulicznych czy odpadów odlewniczych nie mogą być deponowane w przypadkowych miejscach i sama tylko chęć podniesienia walorów użytkowych terenu nie jest w tym przypadku wystarczająca. O tym decydują względy środowiskowe i wymogi budowlane. Odpad poodlewniczy trudno się bowiem zagęszcza, jest kruchy i zwykle tworzy podłoże słabonośne. Podobnie rzecz się ma jeśli idzie o osady ściekowe. W dostępnej literaturze przedmiotu brak jest informacji dotyczących możliwości zastosowania osadów do rekultywacji głębszych warstw gruntu. Zgodnie z aktualnym stanem wiedzy osady służą raczej do odtworzenia lub wzbogacenia wierzchniej warstwy gleby lub szeroko rozumianego podglebia. Osady ściekowe mogą być również użyte do rekultywacji tylko na zasadach określonych w ustawie o odpadach i rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 1.08.2002 r. w sprawie komunalnych osadów ściekowych /Dz. U. Nr 134, poz. 1140 z późn. zm./. Z zebranego w sprawie materiału wynika, że na przedmiotowym terenie znajdują się zastoiska wody. Fakt ten zobowiązuje do zachowania szczególnej rozwagi przy podejmowaniu decyzji co do rodzaju odpadów, które można użyć do przekształcenia terenu. Zauważyć ponadto należy, że przedmiotowa działka leży w strefie ochronnej gminnego ujęcia wody oraz w granicach Głównego Zbiornika Wód Podziemnych. Takie zaś tereny podlegają szczególnej ochronie. Godnym podkreślenia jest również to, że wprawdzie obecny stan wiedzy dopuszcza stosowanie osadów do rekultywacji terenów zdegradowanych, to jednak dokonuje się tego za pomocą odpadów inertnych, do kategorii których nie zalicza się osadów ściekowych i zmiotek ulicznych. Co więcej działania takie podejmowane są w trybie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz. U. z 1995 r. Nr 16, poz. 78 z późn. zm./, tj. po przedłożeniu prawidłowo sporządzonego projektu rekultywacji i zatwierdzeniu jego kierunku przez Starostę. Nadmienić także należy, iż jakkolwiek przedmiotowy teren jest nieużytkiem, to nie jest on jednak zdegradowany w sensie ekologicznym. Warto również podkreślić, że sam wnioskodawca stwierdził, że "wywóz zmiotek w w/w miejsca /chodziło o składowiska/ znacznie podraża koszt oczyszczania ulic i chodników". Z punktu widzenia potrzeb ochrony środowiska argument ten nie jest wystarczający, zwłaszcza przy braku przesłanek natury merytorycznej dla akceptacji zaproponowanego sposobu postępowania z odpadami. W tym miejscu należy podkreślić, że składowanie, czy też odzysk odpadów odbywać się może jedynie na zasadach określonych w art. 13 i art. 52-62 ustawy o odpadach. Z tych zatem przyczyn przy uwzględnieniu interesu dotyczącego ochrony środowiska, rozumianego jako szczególny przypadek interesu społecznego do wniosku ustosunkowano się negatywnie.
Decyzję tę zaskarżyła odwołaniem Gmina Miasto [...] kierując je do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Uzasadniając odwołanie odwołujący się podnosi, iż w swoim wniosku zwrócił się o wydanie zezwolenia na unieszkodliwianie takich odpadów jak ziemia, kamień i gruz pochodzące z wykopów i remontów obiektów budowlanych, osady ściekowe z oczyszczalni ścieków, odpady odlewnicze mas formiersko-rdzeniowych z A. S.A. i odpady z czyszczenia ulic i placów /zmiotek/. W tej sprawie Wójt Gminy postanowieniem z dnia [...].03.2003 r. nr [...] wyraził negatywną opinię, natomiast Państwowy Inspektor Sanitarny w postanowieniu z dnia [...].08.2002 r. nr [...] zaprezentował opinię pozytywną. Przedmiotowego wniosku nie uwzględnił Starosta w zakwestionowanej decyzji. W jej uzasadnieniu organ ten nie odniósł się do kwestii możliwości unieszkodliwiania takich odpadów jak ziemia, kamień i gruz. Zarówno w tej decyzji jak i w postanowieniu Wójta Gminy brak jest konkretnych danych dotyczących ujęcia wody pitnej dla tej Gminy i jego strefy ochronnej. Ujęcie wody pitnej dla Gminy znajduje się na południe od Lotniska w J., w odległości około 2 km od terenu przewidzianego na odzysk odpadów. Kierunek przepływu wody podziemnej w obrębie ujęcia wody jest południowy, natomiast teren przewidziany na odzysk odpadów znajduje się już poza wododziałem i kierunek przepływu wody podziemnej w tym miejscu jest północno-wschodni. Nie istnieje zatem zagrożenie dla ujęcia wody pitnej dla Gminy T. Jednocześnie należy wskazać, że uchwałą Nr [...] z dnia [...].02.2002 r. Rada Gminy przystąpiła do zmiany Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego tej Gminy. Zmianą Planu objęty został obszar około 80 ha, a w tym dz. nr 3882, położona w J. o pow. 9,73 ha, będąca własnością Gminy Miasta. Celem zmiany jest przeznaczenie terenów pod lokalizację Centrum Logistycznego, położonego na północ od Portu Lotniczego. Zakres zmiany Planu dotyczy ustalenia m. innymi przeznaczenia terenów, zasad obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej oraz zasad i warunków zagospodarowania wynikających z potrzeb ochrony środowiska. W związku z tym likwidacja nieużytku i przywrócenie pełnej przydatności terenu poprzez zasypanie ubytków występujących na dz. nr 3882 m. innymi gruzem, ziemią, odpadami z mas piaskowych odlewniczych oraz odpadami z czyszczenia mechanicznego ulic i placów oraz wyrównanie terenu, umożliwi uporządkowanie i przygotowanie terenu pod budowę na tej działce Centrum Logistycznego, tym bardziej, że stan istniejący terenu poeksploatacyjnego kruszywa w większym stopniu stanowi zagrożenie dla zbiorników wód podziemnych, niż po wykonaniu proponowanych prac. Ponadto Gmina nie dołożyła odpowiednich starań, by teren którego sprawa dotyczy nie stanowił zagrożenia dla zbiorników wód podziemnych, a negatywne stanowisko Wójta Gminy w sprawie unieszkodliwiania odpadów poprzez ich wykorzystanie do zasypania wyrobisk powoduje, że tworzące się w tym terenie zastoiny wód oraz dzikie wysypiska odpadów stwarzają niebezpieczeństwo dla ludzi i zwierząt przebywających na tym terenie.
Po rozpatrzeniu tegoż odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 26 ust. 1, 2 i 3 pkt 2, 6 i 7 ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach decyzją z dnia [...].09.2003 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy na wstępie zauważa, że w jego ocenie odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 26 ust. 1 cyt. ustawy posiadacz odpadów, który prowadzi działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów obowiązany jest do uzyskania zezwolenia na prowadzenia tej działalności, z zastrzeżeniem wynikającym z art. 31 ust. 1, art. 33 ust. 2, 4 i 4a oraz art. 43 ust. 5. Z kolei w myśl art. 26 ust. 2 powołanej ustawy zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów jest wydawane w drodze decyzji, przez właściwy organ na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat. Organem tym w tym przypadku jest Starosta, który wydaje wspomnianą decyzję po zasięgnięciu opinii wójta właściwego ze względu na miejsce prowadzenia działalności w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów. Zauważyć w tym miejscu należy, że ustawodawca w art. 1 pkt 10 lit. c ustawy z dnia 19.12.2002 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw /Dz. U. z 2003 r. Nr 7, poz. 78/, która weszła w życie w dniu 7.02.2003 r. zdecydował o skreśleniu w art. 26 ust. 3 ustawy wyrazów "oraz powiatowego inspektora sanitarnego". Oznacza to, że Starosta wydając decyzję w przedmiotowej sprawie nie mógł brać pod uwagę postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...].08.2002 r. nr [...] opiniującego pozytywnie sposób odzysku wskazanych w nim odpadów. Nawiasem mówiąc zmodyfikowany przez Gminę Miasto wniosek w części dotyczącej zezwolenia na wykorzystanie odpadów z czyszczenia ulic i placów, nie był opiniowany przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Natomiast wydając zakwestionowaną decyzję Starosta posiłkował się wskazanym wyżej postanowieniem Wójta Gminy z dnia [...].03.2003 r. opiniującym negatywnie wniosek Gminy. W tym kontekście wydane przez Starostę rozstrzygnięcie zapadło po wnikliwym rozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie nosi znamion dowolności. Kolegium w pełni podziela stanowisko organu I instancji tyczące się potrzeby ochrony środowiska na tym terenie. Nie ulega wszak wątpliwości, że dz. nr 3882 położona w J. leży w strefie gminnego ujęcia wody oraz w granicach Zbiornika Wód Podziemnych, co uzasadnia jego szczególną ochronę. Jedynym uchybieniem jakiego dopuścił się organ I instancji, które jednak nie ma wpływu na wynik sprawy jest to, że w sentencji zaskarżonej decyzji powinno się oznaczyć adresata decyzji przy użyciu pełnej jego nazwy tj. posłużyć się zwrotem "Gminie Miastu".
Decyzję tę zaskarżyła skargą skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego Gmina Miasto wnosząc o jej uchylenie z uwagi na naruszenia art. 7, 10 i 77 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi skarżąca Gmina podnosi, iż obydwie wydane w sprawie decyzje zapadły z naruszeniem prawa, skoro organ I instancji powołując się na stan swojej wiedzy, nie wskazał na żadne dowody. Zgodnie z art. 77 § 4 k.p.a. nie wymagają dowodu fakty powszechnie znane organowi z urzędu. W przedmiotowej sprawie stan wiedzy organu I instancji nie jest faktem powszechnie znanym. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Oznacza to, że zobowiązany on jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Zaniechanie przez organ podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, powodującym wadliwość decyzji.
Zgodnie zaś z art. 29 ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach, przyczyną odmowy może być jedna z trzech przesłanek, a mianowicie zamierzony sposób gospodarki odpadami jest niezgodny z wymaganiami ustawy, zamierzony sposób gospodarki odpadami mógłby powodować zagrożenie dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska i zamierzony sposób gospodarki odpadami jest niezgodny z planami gospodarki odpadami.
Ani decyzja organu I instancji, ani też zaskarżona decyzja, nie zawierają podstawy prawnej odmowy, ani uzasadnienia prawnego, z którego można by uzyskać informację o tym, jaki przepis prawa materialnego był podstawą do wydania decyzji. Trudno zatem wnioskować, która z wymienionych przesłanek była przyczyną wydania decyzji odmownej. Poza tym skarżąca Gmina podnosi, że Kolegium nie zwróciło uwagi na brak powiadomienia przez organ I instancji skarżącej o prawie zapoznania się z aktami sprawy oraz o złożeniu końcowego oświadczenia. W następstwie tego zaniechania organ I instancji pozbawił skarżącą możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Stanowi to o naruszeniu zasady czynnego udziału strony w postępowaniu /art. 10 k.p.a./.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a odnosząc się do podniesionych w sprawie zarzutów dodało iż brak powołania w podstawie prawnej swojej decyzji art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach, które de facto stanowił podstawę prawną odmowy wydania zezwolenia, nie dyskwalifikuje tej decyzji. Podobne stanowisko w tej kwestii zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8.02.1983 r. sygn. akt I SA 1294/82 /ONSA z 1983 r. z. 1 poz. 5/, którego teza brzmi "Fakt powołania się przez organy administracji w decyzji na przepisy niewłaściwe w sprawie, jakkolwiek wskazuje na wadliwość działania tych organów, nie stanowi jednak przesłanki do uznania przez Sąd, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że organy administracji mogły wydać zaskarżone decyzje, mając do tego podstawę w innym przepisie tej samej ustawy". W świetle powyższego zarzutu skarżącej Gminy, co do rzekomego braku możliwości wywnioskowania z zaskarżonej decyzji o przyczynie odmowy wydania zezwolenia uznać należy za chybiony. W ocenie organu odpowiadającego na skargę także chybiony jest kolejny podniesiony w skardze zarzut co do nie zapewnienia skarżącej przez organy obydwu instancji możliwości zapoznania się z aktami sprawy i złożenia końcowego oświadczenia. Taka możliwość istniała po stronie wnioskodawcy przez cały okres trwania postępowania administracyjnego, a zważyć należy, że skarżąca Gmina jest osobą prawną dysponującą profesjonalną obsługą prawną, a zatem o wykorzystaniu tych możliwości mogła sama zadecydować, nawet bez stosownego powiadomienia ze strony organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania.
Ta dyrektywa normatywna określa zatem granice kontroli w badanej sprawie, w której przedmiotem oceny pozostaje decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].09.2003 r. stanowiąca o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...].07.2003 r., którą to decyzją ten ostatnio wymieniony organ odmówił Gminie "Miasto" wydania zezwolenia na odzysk i unieszkodliwianie odpadów na działce oznaczonej nr 3882, położonej w J., nie określając bliżej w jej sentencji rodzaju odpadów mających być zgodnie z zamierzeniem wnioskodawcy poddanymi tej działalności. Z uzasadnienia decyzji zdaje się wynikać, iż chodziło tutaj o takie odpady jak osady ściekowe, zmiotki uliczne i odpady odlewnicze, natomiast wątpliwości istnieją co do objęcia tym rozstrzygnięciem także odmowy zezwolenia na odzysk i unieszkodliwianie odpadów takich jak ziemia, kamienie i gruz pochodzący z wykopów i remontów obiektów budowlanych o co również wnioskowała skarżąca Gmina i który to problem sygnalizowała ona w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wątpliwości te jednakże nie zostały wyjaśnione na szczeblu postępowania odwoławczego, konsekwencją czego jest brak możliwości precyzyjnego określenia granic przedmiotowych sprawy poddanej kontroli sądowej, a to stanowi o uchybieniu formalnym o istotnym znaczeniu dla wyniku sprawy.
Na uwzględnienie zasługuje również szczególnie eksponowany w skardze zarzut dotyczący braku wskazania zarówno w zaskarżonej decyzji jak i w decyzji organu I instancji materialno-prawnej podstawy uprawniającej organy do wydania tego typu rozstrzygnięcia, a co za tym idzie braku w uzasadnieniu tychże decyzji stosownego komentarza odnoszącego się do tej kwestii. W decyzji bowiem Starosty powołano art. 26 i 27 ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach, a w decyzji organu II instancji jedynie art. 26 ust. 1, 2, 3 pkt 2, 6 i 7 powołanej wyżej ustawy. Pierwszy z powołanych przepisów jest w zasadzie przepisem kompetencyjnym, drugi zaś określa formalne wymogi wniosku i decyzji stanowiącej o zezwoleniu na prowadzenie tego typu działalności. Problematykę odmowy wydania zezwolenia uregulowano natomiast w art. 29 ustawy, który to przepis enumeratywnie określa przypadki w jakich odmowa taka musi nastąpić. Jego redakcja przesądza zatem w sposób jednoznaczny o charakterze mającej w tym przedmiocie być wydanej decyzji, pozbawiając tym samym decydenta możliwości oparcia jej na tzw. uznaniu. Oznacza to, że organ nie może wydać zezwolenia na odzysk czy unieszkodliwianie odpadów, jeżeli w okolicznościach sprawy stwierdzi zaistnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie, z drugiej zaś strony nie może odmówić wydania takiego zezwolenia, jeżeli wskazane okoliczności nie zachodzą.
Tego rodzaju konstatacja rzutuje zatem w sposób bezpośredni na problem legalności kwestionowanej skargą decyzji, a tym samym na wynik sprawy.
Jeżeli zaś tak, to przy rozstrzyganiu sprawy dotyczącej wydania przedmiotowego zezwolenia, organ zobowiązany jest w ramach postępowania wyjaśniającego ustalić czy w jej okolicznościach nie zachodzą przesłanki wymienione art. 29 ust. 1 pkt 1, 2 lub 3 ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach, a skoro tak to odmawiając wydania zezwolenia winien wskazać, który z wymienionych przepisów przesądza w sensie negatywnym o losach wniosku i dać temu wyraz w uzasadnieniu mającej być wydanej decyzji. Do tego obliguje decydenta zapis zawarty w art. 107 § 3 k.p.a., skoro ustawodawca wymaga od niego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Taki bowiem kształt uzasadnienia wypełnia dopiero podstawową funkcję jaką przypisano uzasadnieniu decyzji, a mianowicie przekonanie jej adresata o zgodności z prawem określonego orzeczenia i stwarza możliwość właściwej kontroli zakwestionowanego rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym.
Tym wymogom zaskarżona decyzja nie czyni zadość. Jeżeli bowiem nie wskazano w niej właściwej podstawy prawnej, to rodzą się uzasadnione wątpliwości, co w istocie zadecydowało o odmowie wydania przedmiotowego zezwolenia i czy odmowa ta jest uprawniona w świetle obowiązującej regulacji prawnej.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika jedynie, iż stanowiły o powyższym potrzeby związane ze szczególną ochroną środowiska na tym terenie, wynikające z lokalizacji przedmiotowej działki w strefie gminnego ujęcia wody w granicach Zbiornika Wód Podziemnych. Te ustalenia również nie do końca są przekonywujące, skoro ze znajdującego się w aktach załącznika "Mapa uzupełniająca" wynika, iż tylko część tej działki położona jest w strefie gminnego ujęcia wody, a poza tym brak jest ustaleń czy taka lokalizacja zamierzonej działalności sama przez się mogłaby powodować zagrożenie dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska /art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy/. W każdym razie kwestii tej winien być poświęcony szczególny i wyczerpujący komentarz, co umożliwiłoby dopiero dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem.
Podjęta zaś przez organ próba wyjaśnienia tego problemu wraz z przytoczeniem powołanego przepisu prawa dopiero w odpowiedzi na skargę jest co najmniej spóźniona, albowiem tego rodzaju pismo procesowe z natury rzeczy ma do spełnienia inną rolę w postępowaniu sądowo-administracyjnym i nie może stanowić uzupełnienia zaskarżonego aktu.
Skoro zatem w ramach postępowania administracyjnego zaistniały uchybienia natury formalnej, które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to zakwestionowana skargą decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegają uchyleniu na zasadzie wyrażonej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./ oraz w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm./.
W dalszym zatem postępowaniu obowiązkiem organu będzie precyzyjne ustalenie granic przedmiotowych spraw, a następnie dokonanie stosownych ustaleń pod kątem kryteriów określonych w art. 29 ust. 1 ustawy o odpadach i ocena zebranego w sprawie materiału w tym właśnie aspekcie, czemu należy dać pełny wyraz w uzasadnieniu mającej być wydanej decyzji.
W tym stanie rzeczy działając na podstawie powołanych wyżej przepisów prawa należało orzec jak w sentencji.
Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego znajduje swoje uzasadnienie w art. 200 cyt. wyżej ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.