SA/Rz 1418/03

SA/Rz 1418/03 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2004-10-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-09-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Bożena Wieczorska
Maria Piórkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Maria Serafin-Kosowska
Symbol z opisem
630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
I GSK 426/05 - Wyrok NSA z 2005-06-23
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: ł Przewodniczący Sędzia NSA Maria Piórkowska /spr./ Sędziowie NSA Maria Serafin-Kosowska NSA Bożena Wieczorska Protokolant ref. staż. T.Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 1 października 2004 r. na rozprawie - sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2003r. Nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych -oddala skargę-
Uzasadnienie
SA/Rz 1418/03
U z a s a d n i e n i e
Wyrokiem z dnia 3 marca 2003r. sygn. akt SA/Rz 448/01 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie, rozpoznając skargę R. Z. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] stycznia 2001r. Nr [...] w przedmiocie wymiaru cła - uchylił tę decyzję.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w dniu 20 lipca 1997r. R. Z. w Oddziale Celnym w B. zgłosił do odprawy celnej nadwozie samochodu marki Ford Escort Nr [...], które odprawiono i wymierzono cło decyzją zawartą w dowodzie odprawy celnej Nr [...]. Do odprawy celnej przedstawiono: umowę kupna-sprzedaży, oświadczenie o kosztach transportu, zgłoszenie karoserii do odprawy oraz świadectwo EUR-2 Nr [...] wraz z pełnomocnictwem R. Z. dla A. S. upoważniające do zakupu karoserii i dokonania jej odprawy celnej.
W dniu 27 lipca 1997 r. w tym samym oddziale celnym A. Z. odprawił: silnik niskoprężny do samochodu marki Ford Escort Nr [...] wraz ze skrzynią biegów, zawieszenie przednie, tylne, układ kierowniczy, koła jezdne, które dopuszczono do obrotu na polskim obszarze celnym i wymierzono cło decyzją zawartą w dowodzie odprawy celnej Nr [...]. Także i do tej odprawy celnej przedstawiono oświadczenie o kosztach transportu /paliwo/ oświadczenie o wartości transakcyjnej zgłoszonych towarów, umowę kupna-sprzedaży oraz świadectwo EUR-2 Nr [...].
Zgodnie z art. 31 i art. 32 Protokołu Nr 4 do Układu Europejskiego /Dz.U. z 1997r. Nr 104, poz. 662/ dokonano weryfikacji autentyczności świadectw pochodzenia towarów EUR-2 i ustalono, że wwieziona na teren polskiego obszaru celnego opisana wyżej karoseria do samochodu Ford Escort nie jest towarem pochodzącym w myśl postanowień powyższego Protokołu. Organy celne niemieckie dokonały w tym względzie stosownej adnotacji w treści świadectwa EUR-2 /pole Nr 14/. Równocześnie ustalono, że umowa kupna-sprzedaży karoserii nie została podpisana przez eksportera podpisanego /pole Nr 2/ w świadectwie pochodzenia EUR-2.
Po ustaleniu, że podane wyżej dokumenty wraz z umową kupna-sprzedaży z dnia 18 sierpnia 1997 r. – mocą której A. Z. sprzedał podzespoły samochodowe R. Z., oraz zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym, ocena techniczna dotycząca odczytu Nr silnika /[...]/ i dokumenty identyfikacyjne pojazdu stanowiły podstawę do zarejestrowania przez Urząd Rejonowy w K. w dniu 28.08.1997r. na R. Z. samochodu Ford Escort – Dyrektor Urzędu Celnego postanowieniami z dnia [...] maja 1999 r. na podstawie art. 240 § 1 pkt 5, art. 241 § 1, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm./, art. 4, art. 23 ust. 1, art. 40 ust. 1, art. 41 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. – Prawo celne /Dz.U. j.t. 1994 r. Nr 71, poz. 312 ze zm./ adresowanym do powyższych importerów /dor. 7.05.1999 r./ wznowił postępowania celne zakończone decyzjami ostatecznymi zawartymi w dowodach odpraw celnych. Ponieważ strony nie zgłosiły żadnych dowodów i nie złożyły wyjaśnień w sprawie Dyrektor Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] maja 1999r. Nr [...] adresowaną do obu importerów na podstawie art. 245 § 1 pkt 4 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny – Dz.U. j.t. z 1997 r. Nr 23, poz. 117, art. 4, art. 23 ust. 1, art. 40 ust. 1, art. 41 ustawy Prawo celne oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 1996 r. w sprawie ceł na towary przywożone z zagranicy /Dz.U. Nr 145, poz. 670 ze zm./.
- uchylił decyzje zawarte w dowodach odpraw celnych Nr [...] i Nr [...],
- dokonał ponownego wymiaru cła od samochodu osobowego marki Ford Escort w kwocie 9.425,50 zł,
- zaliczył na poczet nowo wymierzonego cła kwoty cła już uiszczone na podstawie dotychczasowych decyzji i wezwał obu importerów do solidarnego pokrycia niedoboru cła w kwocie 6.988,50 zł w terminie 7 dni od dnia ostateczności decyzji. Decyzję powyższą doręczono R. Z. 28.05.1999r., a A. Z. w dniu 31.05.1999r.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że importerzy w istocie rzeczy sprowadzili do kraju nie części czy podzespoły samochodowe lecz samochód osobowy marki Ford Escort w stanie rozmontowanym, który w myśl reguły 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej w brzmieniu "Wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem, że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego /oraz wyrobu uważanego za taki/, znajdującego się w stanie nie zmontowanym lub rozmontowanym". Winien być on klasyfikowany w pozycji 8703.23.90.9 Taryfy Celnej importowej ze stawką celną 35 % min. 2500 ECU za sztukę. Oznacza to zdaniem tego organu, że samochód nie przestaje nim być /wyrób kompletny/ jeżeli sprowadzono taką ilość części, które stanowią o zasadniczym jego charakterze jako wyrobu kompletnego.
Organ II instancji z dnia [...] stycznia 2001r. [...] utrzymał w mocy w/w decyzję.
Powyższą decyzję R. Z. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego żądając jej uchylenia oraz poprzedzającej jej decyzji Dyrektora Urzędu Celnego i zarzucił:
- bezpodstawność wznowienia postępowania skoro importowali części samochodowe stanowiące: w przypadku nadwozia 27% stanu wyrobu gotowego i 36% tego stanu w przypadku pozostałych podzespołów, które nawet połączone nie pozwalają na późniejszy montaż wyrobu gotowego,
- pominięcie w ustaleniach konieczności uzupełnienia złożonego z importowanych części samochodu - brakującymi częściami, których ilość i zakres nie pozwala /37 %/ przyjąć poglądu o istnieniu wyrobu niegotowego o zasadniczych cechach wyrobu kompletnego /gotowego/,
- bezpodstawne i sprzeczne z art. 2 ust. 6 - Prawa celnego uznanie dwóch osób fizycznych za jeden zbiorowy podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą,
- naruszenie art. 1 ust. 4, art. 23 ust. 1 Prawa celnego, Reguły 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej; art. 8 ust. 2, art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji R.P. przez to, że cyt. Reguła nie mogła mieć w sprawie zastosowania w przypadku gdy importu części dokonują dwa podmioty oraz dlatego, że dla innych podmiotów /Daewoo/ dopuszcza się import części dla zmontowania z nich wyroku kompletnego, a stosuje stawki takie jak dla części samochodowych, a nie takie jak dla wyrobu kompletnego.
W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko i jego argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Dodatkowo podkreślił, że Reguła 2a nie dotyczy – zgodnie z postanowieniami uwagi dodatkowej do Działu 87 Taryfy Celnej – importu nowych podwozi, nadwozi oraz części i akcesorii. Odprawa celna dokonana przez importerów w tej sprawie nie spełnia tego wymogu.
W tym stanie faktycznym Naczelny Sąd Administracyjny, wydając wyrok w dniu 3 marca 2003r. podniósł, że kwestią zasadniczą do której Sąd w związku z zarzutami skargi musi się odnieść jest dopuszczalność wznowienia postępowania w sprawie. W tej kwestii zważyć należy, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej jedną z podstaw wznowienia postępowania jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję ostateczną. Na tej podstawie możliwość nadzwyczajnej weryfikacji decyzji ostatecznej możliwa jest zatem wyłącznie wtedy gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki.
1/ ujawnione okoliczności faktyczne lub nowe dowody istotne dla sprawy muszą być nowe, przez który to przymiot rozumieć należy zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, czy też po raz pierwszy zgłoszone bądź ujawnione,
2/ nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej,
3/ nowe okoliczności faktyczne, czy nowe dowody nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję ostateczną.
Bez wątpienia zdaniem Sądu wszystkie te trzy przesłanki łącznie spełnia nie przesłanka nowych dowodów lecz równorzędna z nią przesłanka nowych okoliczności faktycznych. Ona bowiem została przyjęta w postanowieniach o wznowieniu postępowania jako uzasadniająca wszczęcie tego postępowania nadzwyczajnego. Postanowienie o wznowieniu postępowania /art. 243 § 1 i 2 ordynacji podatkowej/ jest jedynie postanowieniem wszczynającym postępowanie i nie może zawierać innych treści poza wskazaniem przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania, a stwierdzenie czy przyczyna wznowienia postępowania rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia przeprowadzonego po wydaniu postanowienia /art. 243 § 1 Ordynacji/ muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 245 § 1 ordynacji podatkowej /wyrok NSA z dnia 13.11.1987 r. I SA 1326/86 – ONSA 1987, Nr 2, poz. 80; Tadeusz Woś Postępowanie sądowo-administracyjne Wydawnictwa Prawnicze PWN 1996, str. 56 – 57/. Postanowienie to oznacza więc, że organ zakończył określone postępowanie szczególne w którym zebrał określone już dowody wskazujące na zaistnienie przesłanek wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie przed wydaniem postanowień organ zebrał w sprawie wszystkie dowody, które w istocie stanowiły także podstawę do czynienia ustaleń w zakresie nakazanym decyzją o jakiej mowa w art. 245 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, a więc orzekającą o zaistnieniu podstawy wznowienia postępowania, uchyleniu dotychczasowych decyzji oraz orzeczeniu co do istoty sprawy. Z tego też tytułu zdaniem Sądu dopuszczalnym było wyznaczenie stronom trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego równocześnie w tychże postanowieniach, skoro podlegały one także i zostały faktycznie stronom doręczone.
W toku postępowania po wznowieniu postępowania tak organ z urzędu jak i strony nie zgłosiły żadnych dowodów stąd także i z tego tytułu wydanie w dniu [...] maja 1999 r. decyzji przez Dyrektora Urzędu Celnego było uzasadnione i nie naruszało przepisu art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepisy ustawy Ordynacja podatkowa o postępowaniu podatkowym nie zakazują bowiem przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania zebrania wszystkich dowodów uzasadniających wydanie decyzji co do istoty sprawy. W decyzji tej organ celny przyjął, że określona w art. 240 § 1 pkt 5 tej ustawy podstawa do wznowienia postępowania rzeczywiście zaistniała albowiem w dniach 20 i 27 lipca 1997 r. w istocie zgłoszono do odprawy celnej samochód osobowy Ford Escort jako wyrób kompletny – gotowy tyle tylko, że znajdujący się w stanie rozmontowanym /nie zmontowanym/, a nie jak przyjęto w dowodach odpraw celnych – zgłoszenie tylko części i podzespołów samochodowych. W zakresie tej kwestii organy uprawnione były do stosowania Reguły 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej stanowiącej, że samochód nie przestaje być wyrobem kompletnym jeżeli sprowadzono taką ilość części, które stanowią o zasadniczym jego charakterze jako wyroku kompletnego.
Z niebudzących wątpliwości ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że 7 ostatnich znaków /2 litery i 5 cyfr/ z numeru identyfikacyjnego /VIN/ importowanego nadwozia [...] pokrywa się z numerem silnika [...] co świadczy o przynależności w/w elementów do tego samego pojazdu. Świadomość tej okoliczności przez R. Z. jest bez znaczenia skoro dla zastosowania Reguły 2a wcale nie musi ona wystąpić. Przesądza jednak w sposób niewątpliwy przesłankę rzeczywistego stanu towaru jako uzasadniającą wznowienie postępowania. Nie budzi też w sprawie wątpliwości przyjęcie, iż ilość i charakter sprowadzonych części i podzespołów uzasadniały dostatecznie pogląd, że sprowadzono na polski obszar celny wyrób o zasadniczych cechach wyrobu kompletnego /gotowego/ tyle, że będący w stanie rozmontowanym /niezmontowanym/.
Zgodnie z art. 23 ust. 1 Prawa celnego "cło wymierza się według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu dokonania zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących". Skoro stosownie do Reguły 2a przedmiotem importu był wyrób o zasadniczych cechach wyrobu kompletnego /tak przyjął też przy tych samych częściach i podzespołach Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 grudnia 1999 r. III RN 104/99 – OSNIAPIUS 2000/18/674/ to cło należało wymierzyć tak jak od importu samochodu, a nie podzespołów i części.
Także i w innych tego typu sprawach Sąd Najwyższy /por. wyroki z 8.05.1998r. III RN 31/98 – OSNIAPIUS 1999/5/156/; z dnia 7.07.1999r. III RN 185/98 – OSNIAPIUS 2000/4/129/ przyjmował, że "wwiezienie do Polski dwóch elementów samochodu, z których następnie zmontowano kompletny pojazd, uzasadnia zastosowanie stawki celnej właściwej dla samochodu".
W konsekwencji za chybione uznać należy zarzuty skargi, iż w sprawie nie wystąpiły podstawy do wznowienia postępowania z uwagi – na brak wyrobu o zasadniczych cechach wyrobu kompletnego oraz naruszenie powołanych przepisów prawa materialnego i Konstytucji R.P.
Zwrócić należy uwagę jeszcze na to, że w sprawie podmiotami dokonującymi obrotu towarowego z zagranicą i do których adresowane są wydane decyzje były osoby fizyczne, a nie jak sugeruje argumentacja skargi "zbiorowy podmiot dokonujący obrotu towarowego". Przedmiotem obrotu był samochód importowany przez dwie osoby fizyczne, zobowiązane do uiszczenia cła na rzecz Państwa z tym skutkiem, że spełnienie go przez jednego z nich powoduje wygaśnięcie roszczenia Państwa w stosunku do drugiego z nich /por. uchwała 7 sędziów NSA 20 listopada 2000 r. FPS 8/2000/ co oznacza, że organ celny w decyzji w wymiarze cła nie określa zasad ich odpowiedzialności z tytułu należności celnych. Odpowiedzialność in solidum jaka występuje w takim razie nie jest odpowiedzialnością solidarną mimo tego, że stosuje się do niej odpowiednio art. 376 k.c.
Istniejący między importerami stosunek prawny jest oparty na tej samej podstawie faktycznej i prawnej co oznacza, że jest to tzw. współuczestnictwo materialne jednolite, w którym każdy ze współuczestników może samodzielnie wnosić skargę /art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm. w zw. z art. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 23 ust. 1 Prawa celnego/ mimo tego, że ich interes prawny będzie tożsamy skoro wypływa z tej samej podstawy faktycznej jak i prawnej. W sytuacji gdy tylko jeden z tych podmiotów zaskarżył decyzję to drugi występuje w sprawie jako współuczestnik na prawach strony /art. 41 ust. 2 ustawy o NSA/, a to nie oznacza, że spór toczy się między nimi. Treścią sporu jest treść stosunku materialnoprawnego /wymiar cła/, który musi być objęty w całości /podmiotowo i przedmiotowo/ kognicją Sądu. Stąd musi on jednolicie rozstrzygać o sytuacji prawnej towaru i podmiotów, które go wprowadziły na polski obszar celny. Przedmiotem postępowania jest bowiem także status prawny towaru celnego wg Reguły 2a a nie kwestia statusu prawnego podmiotów go importujących. W sprawach tego rodzaju nie można odmiennie rozstrzygać treści stosunku prawnego oraz przedmiotu postępowania wobec każdego z importerów. To oznacza konieczność objęcia przez Sąd kontrolą legalności decyzji także wobec importera, który decyzji nie zaskarżył /bądź gdy jego skargę odrzucono/.
Dokonując z tego tytułu i zakresu kontroli legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania /art. 150 § 1 i 2 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej/ w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Otóż zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego /wyroki: z dnia 11.09.2002 r. III SA 2295/01 – Monitor Podatkowy 2002 r. Nr 10, str. 4, z dnia 11.07.2002 r. I SA/Po 788/00 – Biuletyn Skarbowy z 2002 r. Nr 6 str. 25; z dnia 10.05.2001 r. I SA/Łd 4/99 – ONSA 2002 r. Nr 3, poz. 113/ przepis art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, ma także zastosowanie w postępowaniu przed organem odwoławczym. Oznacza to obowiązek tego organu wyznaczenia stronie 3-dniowego terminu /od 1.01.2003 r. – 7 dni/ do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i to bez względu na to czy organ ten przeprowadził jakieś dowody czy też nie i bez względu na to czy wynik sprawy jest oczywisty czy nie. To zaś oznacza konieczność doręczenia stronie powyższego zawiadomienia. W niniejszej sprawie wprawdzie zawiadomienie takie doręczono R. Z., ale już nie doręczono A. Z. albowiem do dnia 5 czerwca 2001 r. w przepisach Ordynacji podatkowej obowiązywał stan prawny uniemożliwiający doręczanie zastępcze pism w trybie tzw. fikcji prawnej doręczenia poprzez awizowanie i przechowywanie pisma przez okres 7 dni w placówce pocztowej, w sytuacji gdy adresat był nieobecny. W stanie faktycznym i prawnym obowiązującym w tej sprawie organ powinien był wezwać adresata publicznie /dwukrotnie/ w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim do odbioru pisma. Wówczas uznawało się doręczenie za dokonane po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia drugiego wezwania.
Te same zasady obowiązywały przy doręczeniu decyzji organu odwoławczego, której w tej sprawie także nie doręczono A. Z. zgodnie z powyższymi przepisami.
Na marginesie tylko zauważyć należy, że Kodeks celny w art. 267 reguluje także kwestię doręczenia pism /a więc także decyzji z uwagi na treść art. 211 Ordynacji podatkowej/ adresatom nieznanym z miejsca pobytu lub adresu. Osoba nieznana z miejsca pobytu lub adresu to nie to samo co osoba nieobecna o jakiej mowa w art. 149 i art. 150 Ordynacji podatkowej.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r. [...] Dyrektor Izby Celnej, wykonując wskazania zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2003r. ponownie utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...] maja 1999r. nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych argumentując swoje stanowisko w ten sam sposób jak w decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] stycznia 2001r. Nr [...].
Na decyzje tę R. Z. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego wbrew zebranym w sprawie dowodom. Nadto skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. reguły nr 2 /a/ Ogólnych reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej poprzez błędne jej zastosowanie, bowiem sprowadzone w dwóch odprawach celnych, przez dwie różne osoby części nie mogły stanowić podstaw do zmontowania wyrobu gotowego, zdatnego do użytku. Skarżący zarzucił orzekającym organom naruszenie prawa proceduralnego, a to art. 201 § 4 ordynacji podatkowej poprzez nie wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, a z których wynikaj ą określone skutki prawne, przy jednoczesnym braku wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.
Końcowo, skarżący zarzucił naruszenie prawa proceduralnego, a to art. 122, art. 180, art. 187, art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, bowiem w świetle zebranego w sprawie materiału, w tym podniesionych przez skarżącego zarzutów, organ winien był z urzędu przeprowadzić postępowanie dowodowe , w znacznej części na okoliczności mające istotne znaczenie w sprawie, co w konsekwencji doprowadziłoby do korzystnego rozstrzygnięcia dla skarżącego. W uzupełnieniu, skarżący powołując na wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego podniósł, że pomimo obszernych uzasadnień zaskarżonych decyzji, brak jest wskazania chociażby jednej okoliczności faktycznej, istniejącej w dniu wydania decyzji, a nie znanej organowi, która dawałaby podstawy do wznowienia postępowania zakończonego prawomocną decyzją.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby celnej w niósł ojej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Na podstawie art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.
Stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 12707 ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
W tym stanie prawnym, skoro wyrokiem z dnia 3 marca 2003r sygn. akt SA/Rz 448/01 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania a orzekające w sprawie organy uprawnione były do stosowania Reguły 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, a stanowiącej, że samochód nie przestaje być wyrobem kompletnym jeżeli sprowadzono taką ilość części, które stanowią o zasadniczym jego charakterze jako wyrobu kompletnego, rozpatrując ponownie sprawę Sąd jest związany tym wyrokiem. Przesądzonym również wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2003r. jest istniejący między importerami stosunek prawny oparty na tej samej podstawie faktycznej i prawnej jako współuczestnictwo materialne jednolite, a więc brak jest podstaw do uwzględnienia merytorycznego skargi.
Organ wykonał wskazania Sądu zawarte w wyroku z dnie 3 marca 2003r. w zakresie uchybień proceduralnych a polegających na braku prawidłowego doręczenia decyzji stronom i ponownie rozpoznając sprawę prawidłowo dokonał czynności doręczenia.
W ocenie Sądu, nie znajduje uzasadnienia zarzut skarżącego w zakresie naruszenia przez organy norm przepisów proceduralnych gdyż postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z normami określonymi w dziale IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm./ a decyzje kończące to postępowanie zostały prawidłowo sporządzone i dostatecznie uzasadnione.
Z przyczyn wyżej wskazanych Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ orzekł jak w sentencji.