SA/Rz 1351/02
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję o nakazie rozbiórki tunelu foliowego, uznając go za niebędący obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego.
Skarżący R. D. wniósł skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującą rozbiórkę tunelu foliowego. Skarżący argumentował, że tunel nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, uznając, że tunel foliowy nie jest obiektem budowlanym, a jego zakwalifikowanie jako tymczasowego obiektu budowlanego było nieuprawnione.
Sprawa dotyczyła skargi R. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, która utrzymała w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującą rozbiórkę tunelu foliowego zlokalizowanego na działce skarżącego. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów Prawa budowlanego, argumentując, że tunel foliowy wykorzystywany w uprawie kwiatów nie jest obiektem budowlanym, a tym bardziej tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, rozpoznając skargę, uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, w szczególności art. 3 pkt 5 w związku z art. 28 i art. 48 Prawa budowlanego. Sąd stwierdził, że nakaz rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 48 Prawa budowlanego jest dopuszczalny tylko wtedy, gdy przedmiotem postępowania jest obiekt budowlany. Uznanie tunelu foliowego za tymczasowy obiekt budowlany zostało uznane za nieuprawnione, ponieważ zamknięty katalog tymczasowych obiektów budowlanych nie wymienia tuneli foliowych. Sąd podkreślił, że rozszerzająca wykładnia przepisów prawa budowlanego jest niedopuszczalna i prowadzi do nadmiernej ingerencji w sferę wolności jednostki. W konsekwencji, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, oraz zasądził zwrot kosztów postępowania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, tunel foliowy nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego, a jego zakwalifikowanie jako tymczasowego obiektu budowlanego jest nieuprawnione.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że katalog tymczasowych obiektów budowlanych w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego jest wyliczeniem zamkniętym i nie obejmuje tuneli foliowych. Rozszerzająca wykładnia przepisów jest niedopuszczalna.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylono_decyzję
Przepisy (7)
Główne
p.p.s.a. art. 145 § § 1 pkt 1 lit. a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
u.p.b. art. 3 § pkt 5
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane
Katalog tymczasowych obiektów budowlanych jest wyliczeniem zamkniętym i nie obejmuje tuneli foliowych.
u.p.b. art. 28
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane
u.p.b. art. 48
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane
Nakaz rozbiórki dopuszczalny tylko dla obiektu budowlanego.
p.p.s.a. art. 134
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd działa w granicach sprawy, nie będąc związany granicami skargi, jej wnioskami ani wskazaną podstawą prawną.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 97 § § 1
Określa właściwość WSA w Rzeszowie do rozpoznania skargi.
p.p.s.a. art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa do orzeczenia o kosztach postępowania.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Tunel foliowy nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego. Katalog tymczasowych obiektów budowlanych w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego jest wyliczeniem zamkniętym i nie obejmuje tuneli foliowych. Rozszerzająca wykładnia przepisów Prawa budowlanego jest niedopuszczalna.
Godne uwagi sformułowania
Żadną miarą nie wskazuje na poprawność takiej interpretacji treść art. 3 pkt 5 prawa budowlanego, gdzie zdefiniowano tymczasowy obiekt budowlany dokonując jednocześnie wyliczenia tymczasowych obiektów budowlanych nie połączonych w sposób trwały z gruntem. Wyliczenie to jest wyliczeniem zamkniętym i pośród wskazanych obiektów ustawodawca nie wymienił tuneli foliowych. Z tego powodu za niedopuszczalną należy uznać rozszerzającą wykładnię treści art. 3 pkt 5 prawa budowlanego, która legła u podstaw zaskarżonej decyzji. Zasadą obowiązującą w ustawach jest reguła że wszelkie wyliczenia, do których ustawa się odwołuje mają charakter wyliczeń taksatywnych. Nie zauważanie tych różnic w treści przepisów prawa prowadzi do zbyt daleko idącej ingerencji w sferę wolności jednostki...
Skład orzekający
Robert Sawuła
przewodniczący
Zbigniew Czarnik
sprawozdawca
Krystyna Józefczyk
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów Prawa budowlanego dotyczących definicji obiektu budowlanego i tymczasowego obiektu budowlanego, a także zasady wykładni przepisów."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego przypadku tunelu foliowego i jego kwalifikacji prawnej w kontekście Prawa budowlanego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii interpretacji przepisów prawa budowlanego, która może mieć znaczenie dla wielu właścicieli nieruchomości. Pokazuje, jak kluczowa jest precyzyjna wykładnia przepisów i unikanie rozszerzającego stosowania prawa.
“Czy tunel foliowy na Twojej działce to 'obiekt budowlany'? Sąd wyjaśnia!”
Sektor
budownictwo
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySA/Rz 1351/02 - Wyrok WSA w Rzeszowie Data orzeczenia 2004-08-31 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2002-06-26 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie Sędziowie Krystyna Józefczyk. Robert Sawuła /przewodniczący/ Zbigniew Czarnik /sprawozdawca/ Symbol z opisem 601 Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa Hasła tematyczne Budowlane prawo Skarżony organ Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego Treść wyniku Uchylono decyzję I i II instancji Powołane przepisy Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126 art. 3 pkt 5, art. 28, art. 48 Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity. Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Sawuła Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2002 r. Nr [...] II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego R. D. kwotę 10 zł /słownie: dziesięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadnienie SA/Rz 1351/02 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2002r., [...] nakazującą R. D. rozbiórkę tunelu foliowego, zlokalizowanego na działce nr 136/3 położonej w J. przy ul. G. Z decyzją Wojewody nie zgodził się R. D. W skardze do NSA OZ w Rzeszowie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zarzucił jej naruszenie art. 3 pkt 5 oraz art. 28 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 106 z 2000 r., poz. 1126 ze zm./. W uzasadnieniu skargi wskazał, że tunel foliowy wykorzystywany w uprawie kwiatów nie jest obiektem tymczasowym, gdyż nie jest to obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego. Brak takich właściwości nie daje podstaw do żądania zgłoszenia budowy takiego obiektu czy posiadania pozwolenia na budowę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi R. D., gdyż skarga wniesiona do NSA OZ w Rzeszowie nie została przez ten Sąd rozpoznana do 1 stycznia 2004 r. Rozpoznając skargę Sąd działa na podstawie art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270/: dalej prawo o p.s.a., w granicach danej sprawy nie będąc związany granicami skargi jej wnioskami ani wskazaną podstawą prawną. Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że decyzja ta narusza przepisy prawa materialnego, w szczególności art. 3 pkt 5 w związku z art. 28 i art. 48 ustawy 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. nr 106 z 2000 r., poz. 1126 ze zm./. Z tego powodu Sąd uwzględnił skargę. Wydanie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 48 prawa budowlanego jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy przedmiotem postępowania objętego nakazem rozbiórki jest obiekt budowlany. Uznanie w zaskarżonych decyzjach tunelu foliowego ustawionego na gruncie i nie połączonego w sposób trwały z gruntem za tymczasowy obiekt budowlany jest zdaniem Sądu nieuprawnione. Żadną miarą nie wskazuje na poprawność takiej interpretacji treść art. 3 pkt 5 prawa budowlanego, gdzie zdefiniowano tymczasowy obiekt budowlany dokonując jednocześnie wyliczenia tymczasowych obiektów budowlanych nie połączonych w sposób trwały z gruntem. Wyliczenie to jest wyliczeniem zamkniętym i pośród wskazanych obiektów ustawodawca nie wymienił tuneli foliowych. Z tego powodu za niedopuszczalną należy uznać rozszerzającą wykładnię treści art. 3 pkt 5 prawa budowlanego, która legła u podstaw zaskarżonej decyzji. Zasadą obowiązującą w ustawach jest reguła że wszelkie wyliczenia, do których ustawa się odwołuje mają charakter wyliczeń taksatywnych. Jeżeli ustawa dokonuje wyliczeń przykładowych, to taki charakter przyjętych wyliczeń musi wprost wynikać z ustawy. Warunku takiego nie spełnia wyliczenie rozpoczynające się od zaimka przysłówkowego "jak", a taką formą gramatyczną posłużył się ustawodawca w art. 3 pkt 5 prawa budowlanego, choć równocześnie jest dla niego znane wyliczenie przykładowe, którym posługuje się dokonując wyliczenia niektórych obiektów małej architektury. Wtedy posługuje się zwrotem "w szczególności", co nie pozostawia wątpliwości, że katalog obiektów nie ma charakteru zamkniętego. Jednak te dwie sytuacje ustawodawca wyraźnie rozróżnia, a skoro tak to i organy stosujące prawo muszą takie rozróżnienie stosować. Nie zauważanie tych różnic w treści przepisów prawa prowadzi do zbyt daleko idącej ingerencji w sferę wolności jednostki, w przypadku prawa budowlanego wolności polegającej na dowolnym korzystaniu z własności nieruchomości. Tak określoną wolność może ograniczać ustawa, ale nie rozszerzająca wykładnia ustawy, jak ma to miejsce w sprawie rozpoznawanej przez Sąd. Budowa tunelu foliowego na własnej działce może mieć znaczenie dla właścicieli nieruchomości sąsiednich, bo choćby narusza ich zdaniem walory estetyczne, zakłóca przestrzeń, czy uciążliwie oddziaływuje na ich nieruchomość. Jednak te relacje jeżeli mają charakter prawny to powinny być rozstrzygane na drodze właściwej dla takich przypadków, czyli w drodze powództwa jednego właściciela przeciwko drugiemu przed sądem cywilnym, a nie w drodze władczej ingerencji władzy publicznej. Z takich powodów Sąd orzekł jak w sentencji mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy prawo o p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do treści art. 200 ustawy prawo o p.s.a.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI