SA/Bk 1417/03

SA/Bk 1417/03 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2004-03-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-11-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Józef Orzel /sprawozdawca/
Sławomir Presnarowicz /przewodniczący/
Urszula Barbara Rymarska
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
art. 18 ust. 1
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA S. Presnarowicz, Sędzia NSA J. Orzel (spr.), Asesor WSA U. Rymarska, Protokolant B. Borkowska, po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2004 r. sprawy ze skargi K. A. i D. D. - P. A Sp. j. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia podatku za miesiąc grudzień 2000 r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za ten miesiąc, 2. orzeka, że zaskarżony akt podlega wykonaniu w części do czasu uprawomocnienia się orzeczenia, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżących K. A. i D. D. – P. A Spółka jawna kwotę 2.950,70,- (słownie: dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt złotych siedemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 roku, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
w B., określił Przedsiębiorstwu A Spółka jawna K. A., D. D. w S. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za niektóre miesiące 2000 r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 30 % zaniżenia kwoty zobowiązania podatkowego za m-ce:
- kwiecień, nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu bezpośredniego
w kwocie 2.968 zł oraz dodatkowe zobowiązanie w kwocie 97 zł;
- grudzień, zobowiązanie podatkowe w kwocie 18.230 zł oraz zobowiązanie dodatkowe w kwocie 1.720 zł.
W uzasadnieniu powyższej decyzji podano, że:
1) Spółka dokonywała zakupów bram segmentowych symbol SWW-0625-144 opodatkowanych stawką podatku VAT – 7 % oraz napędów, sterowania kompletów montażowych, przycisku KDT-4 i KDT-3, wyłącznika cięgnowego, obciążoną stawką podatku VAT w wysokości 22 %. Sprzedaż zarówno bram segmentowych jak
i pozostałego wyżej opisanego wyposażenia Spółka obciążyła podatkiem VAT
w wysokości 7 %. Usługa montażu bram segmentowych jak i pozostałego wyposażenia była obciążona stawką 22 % podatku. Organ uznał, że Spółka bezzasadnie zastosowała od całości sprzedaży towaru nazwanego "drzwi segmentowe" obejmującego bramy segmentowe wraz z wyposażeniem, preferencyjną stawką podatku VAT w wysokości 7 % wskazując kod SWW 0625. W ocenie organu Spółka winna była zastosować do sprzedaży bram segmentowych stawkę podatku VAT – 7 %, zaś do pozostałych materiałów
i robocizny – 22 %. Stosując powyższą zasadę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wyliczył należny podatek od sprzedaży przyjmując stawki: za bramy – 7 %, zaś za pozostałe towary stanowiące wyposażenie bram i usługę montażu – 22 %.
2) Ponadto wskazano, że Spółka w m-cu kwietniu 2000 r. zakupiła moduł reklamowy wartości netto 1.024,50 zł, podatek – 225,39 zł, wartość brutto – 1.249,89 zł oraz 1000 szt. kalendarzyków wartości netto 450 zł, VAT – 99 zł, wartość brutto – 549 zł. Razem wartość netto powyższych towarów wyniosła 1.474,50 zł, VAT – 324,39 zł, wartość brutto – 1.798,89 zł. Poniesiony wydatek w kwocie netto 1.474,50 zakwalifikowano do "Pozostałych kosztów" i ujęto w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz
w ewidencji zakupów VAT i obniżono podatek należny za m-c kwiecień 2000 r. o kwotę podatku obciążającego powyższe zakupy w łącznej wysokości 324,39 zł. Powołując przepisy art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym świadczenie usług oraz przekazanie lub zużycie towarów na potrzeby reprezentacji lub reklamy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Organ przyjął, że Spółka winna naliczyć podatek należny od przekazanego na potrzeby reklamy
i reprezentacji modułu reklamowego oraz kalendarzyków. Przekazanie towarów na potrzeby reprezentacji i reklamy winno być dokumentowane fakturą wewnętrzną. Spółka faktury takiej nie wystawiła i dlatego organ przyjął, że przekazanie towarów nastąpiło
w momencie zaliczenia wydatków nastąpiło w momencie zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów czyli w dniu 6.04.2000 r., zaś obowiązek podatkowy powstał nie później niż 7 dnia, czyli 13.04.2000 r. Wyliczono, że zaniżenie podatku należnego za m-c kwiecień 2000 r. powstało z powyższego tytułu w kwocie 324,39 zł.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Spółka. Spółka twierdziła, że zgodnie
z art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, opodatkowaniu nie podlega przekazaniu na cele reprezentacji i reklamy usług obcych,
a jedynie usługi własne wykonane przez podatnika. Spółka nie zgadzała się też ze stanowiskiem organu, że towary zakupione winne być odsprzedane z taką samą stawką podatku VAT. Twierdziła, że firmy zamawiały w Spółce kompletne drzwi segmentowe
w określonej wersji. Wyjaśniała, że z zakupionych przez nią części składowych (półproduktów) kompletowany był i składany produkt finalny – kompletne drzwi segmentowe. Spółka powoływała, że według PKWiU pod numerem 28.12.10-50.90 "Bramy
i ich części" – właściwa jest stawka podatku VAT – 7 %.
Izba Skarbowa w B. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2003 r., powołując przepisy art. 230 § 1 Ordynacji podatkowej zwróciła Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w B. sprawę z odwołania Spółki w celu zmiany wydanej decyzji będącej przedmiotem odwołania. Organ odwoławczy stwierdził, że przy dokonywaniu wymiaru podatku VAT od całej wartości sprzedaży towaru o nazwie "drzwi segmentowe" należało zastosować 22 % stawkę podatku VAT, bowiem produkt "drzwi segmentowe" nie mieścił się w kodzie SWW – 0625 i dlatego brak było podstaw do stosowania 7 % stawki preferencyjnej przewidzianej dla wyrobów objętych tym kodem.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
w B., decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. powołując przepisy m.in. art. 2 ust. 1 i ust. 3 pkt 1, art. 18 ust. 1, art. 27 ust. 4, 5 i 6, art. 32 ust. 4, art. 51 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.); art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3, art. 51 § 1, art. 53 § 3,
art. 230 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137,
poz. 926 ze zm.) zmienił decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2003 r. w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r.
i określił za m-c grudzień 2000 r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług
w wysokości 33.095,00 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten okres
w wysokości 30 % kwoty zaniżenia tj. 6.180 zł. W uzasadnieniu wskazano, że sprzedaż "drzwi segmentowe" nie mogła korzystać z preferencyjnej 7 % stawki podatku VAT, gdyż towar ten nie mieścił się w wykazie materiałów zamieszczonych w załączniku nr 5 do ustawy. Wskazany w fakturze sprzedaży symbol SWW – 0625 (poz. 16 załącznika) zawierał określenie – Elementy i segmenty budowlane stalowe (ślusarka budowlana). W ocenie organu "drzwi segmentowe" były innym produktem nie mieszczącym się w tym symbolu SWW
i dlatego sprzedaż ich z mocy przepisów art. 18 ust. 1 ustawy podlegała opodatkowaniu
w/g 22 % stawki podatku VAT.
Odwołując się od powyższej decyzji Spółka wskazywała, że pod symbolem 0625 pod nazwą elementów i segmentów budowlanych stalowych (ślusarki budowlanej) znajdując się takie materiały, jak wrota stalowe (0625-14), wrota stalowe: rozwierane (0625-141), przesuwane (0625-142), podnoszone (0625-143), podnosząco-łamanymi (0625-144), składanymi (0625-145), rozsuwanymi (0625-146) oraz wrota stalowe i pozostałe (0625-149). Uzasadniano, że symbolem – 0625 objęte są bramy segmentowe, zaś urządzenia sterujące bramą stanowią jej integralną część i również powinny być traktowane tak samo jak brama segmentowa i sprzedaż takich drzwi segmentowych winna być opodatkowana 7 % stawką podatku VAT.
Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] października 2003 r. orzekł o uchyleniu decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2003 r. zmieniającą wymiar tego podatku określony w decyzji z dnia [...].04.2003 r. Z treści uzasadnienia decyzji wynika, iż organ odwoławczy podzielił stanowisko Spółki zawarte
w odwołaniu z dnia 23.04.2003, że zakup modułu reklamowego nie wyczerpuje dyspozycji art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i dlatego czynność ta nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Izba Skarbowa nie podzieliła pozostałych zarzutów Spółki zawartych w odwołaniach z dnia 23.04.2003 r. i 28.07.2003.
Skarżąc powyższą decyzję pełnomocnik procesowy Spółki wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...].10.2003 r. w części dotyczącej rozliczenia podatkowego za m-c grudzień 2000 r. jako niezgodnej z prawem oraz zasądzenie kosztów procesu w/g norm przepisach. W uzasadnieniu powtórzone zostały argumenty przywoływane w odwołaniu z dnia 28.07.2003 r.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wnosił o oddalenie skargi argumentując, jak w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Białymstoku
w dacie 7.11.2003 roku. Stosownie do regulacji zawartej w art. 97 § 1 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed
1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzki sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652), jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku.
Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia
[...] października 2003 r. (Nr [...]) w części dotyczącej rozliczenia podatkowego za m-c grudzień 2000 r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za ten miesiąc w kwocie 6.180 zł (pkt 2 decyzji). W pozostałym zakresie decyzja nie była przedmiotem skargi sądowej.
Sąd uznał skargę za uzasadnioną i orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w części dotyczącej określenia podatku za m-c grudzień 2000 roku oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za ten miesiąc.
Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest zagadnienie klasyfikacji wyrobu "drzwi segmentowe" oraz "drzwi przeciwpożarowe", które to wyroby skarżące Przedsiębiorstwo klasyfikowało przy sprzedaży do kodu SWW 0625 i w następstwie tego obciążało sprzedaż 7 % stawką podatku VAT.
Zarówno Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. orzekający jako organ pierwszej instancji, jak też Dyrektor Izy Skarbowej w B. ostatecznie przyjęli, że sprzedawane przez skarżące Przedsiębiorstwo "drzwi segmentowe" oraz "drzwi przeciwpożarowe" nie mieszczą się w kodzie SWW 0625 i dlatego sprzedaż ich podlegała opodatkowaniu podstawową stawką podatku od towarów i usług, czyli 22 % - przewidzianą w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). W ocenie organów podatkowych zarówno "drzwi segmentowe" jak i "drzwi przeciwpożarowe" nie mieściły się w symbolu SWW 0625 – Elementy i segmenty budowlane stalowe (ślusarka budowlana) wyszczególnionym w poz. 16 Wykazu materiałów i usług (robót budowlanych), w których sprzedaż jest objęta stawką podatku w wysokości 7 % stanowiącym Załącznik Nr 5 do ustawy. Stanowisko reprezentowane w sprawie przez organy podatkowe nie ma oparcia w przepisach prawa. Organy obu instancji nie powołały przepisów, z których wynikałoby, że są one uprawnione do klasyfikowania materiałów i usług budowlanych. Orzecznictwo sądowe przyjmuje, że organy podatkowe nie mają w tym zakresie żadnych uprawnień (por. wyrok NSA OZ w Białymstoku z dnia 9.09.1998 r. w sprawie SA/Bk 656/97, jak też wyrok z dnia 23.01.1997 r. NSA OZ w Poznaniu w sprawie: SA/Po 1047/96 – nie publikowany, oraz wyrok NSA z dnia 25.05.1995 r. sygn. akt SA/Po 255/95 opublikowany w Monitorze Podatkowym za 1995 r., nr 10, str. 308). W uzasadnieniach przytoczonych wyżej wyroków Sąd stwierdził, m.in., że zasadniczym przedmiotem badań NSA w przypadku sporów o stawkę preferencyjną, czy podstawową jest ocena zachowania procedury klasyfikacji wyrobów przez uprawnione do tego podmioty. Sąd administracyjny nie może w tego rodzaju sprawach kwestionować ani samej konstrukcji Systematycznego Wykazu Wyrobów, ani też przyjętych w SWW zasad klasyfikowania wyrobów. Zaliczenie określonego wyrobu do właściwego grupowania SWW należy do obowiązków producentów tego wyrobu. W przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania, do którego należy wyrób o wyjaśnienie w tym zakresie od 1 stycznia 1993 roku można się zgłaszać do Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego, co wynika z zarządzenia Prezesa GUS z dnia 31.12.1992 r. (Dz. Urz. GUS nr 27, poz. 124).
W rozpoznawanej sprawie wyrób został sklasyfikowany przez skarżące A, jako producenta, do symbolu SWW 0625. Organy podatkowe kwestionując klasyfikację przyjętą przez producenta, nie przedstawiły żadnej innej opinii klasyfikacyjnej opracowanej przez uprawniony organ statystyczny.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał skargę za uzasadnioną i orzekł o uchyleniu "zaskarżonej decyzji w zakresie określenia wysokości podatku od towarów i usług za m-c grudzień 2000 roku oraz w zakresie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za ten miesiąc.
Sąd rozstrzygnięcie oparł na przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania Sąd orzekł po myśli art. 200 wyżej powołanej ustawy.