SA/Bk 1402/03

SA/Bk 1402/03 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2004-02-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-11-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Janusz Lewkowicz
Sławomir Presnarowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Stachurski
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 90 poz 416
art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA S. Presnarowicz (spr.), Sędzia NSA J. Lewkowicz, Asesor WSA W. Stachurski, Protokolant B. Borkowska, po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2004 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odsetek od zaległości podatkowych oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z [...].11.2001 r. Urząd Skarbowy w S. określił P. W. B. wysokość odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej z tytułu nie wpłaconej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za 1998 r. w kwocie – [...] zł. Wskazany organ ustalił, iż P. W. B. w 1998 r. prowadził działalność gospodarczą, która obejmowała instalatorstwo elektryczne
i elektromechaniczne, handel artykułami rolno-spożywczymi i przemysłowymi, a także zarządzanie przedsiębiorstwami. W dniu 19.11.1998 r. zawarł on umowę zlecenia z firmą "H." S.A. o świadczenie usług w postaci zarządzania tym przedsiębiorstwem na stanowisku Wiceprezesa do Spraw Operacyjnych. Umowa ta weszła w życie 16.10.1998 r.
i miała obowiązywać do czasu Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za 1998 r., nie dłużej jednak niż do 30.11.1999 r., chyba że zostałaby rozwiązana lub wypowiedziana z datą wcześniejszą. Podatnik wykonywał zlecone mu czynności w ramach prowadzonego przez siebie i zarejestrowanego przedsiębiorstwa. Miał on otrzymywać ustalone w umowie miesięczne wynagrodzenie na podstawie wystawianych przez siebie faktur VAT, przelewem na rachunek bankowy. P. W. B. nie wykazał całego dochodu z tej działalności za usługi wykonywane w 1998 r., gdyż wystawione przez niego faktury nie obejmowały całego należnego mu wynagrodzenia. Za wykonane usługi, zgodnie z kontraktem podatnik wystawił faktury VAT o nr [...] dopiero w okresie od 21 stycznia 1999 r. do 15 września 1999 r. Analiza warunków podpisanej przez podatnika opisanej wyżej umowy, pozwoliła organowi podatkowemu na stwierdzenie, iż faktury o nr [...] i [...] dotyczyły bieżących należności wynikających z tejże umowy oraz należności zaległych od dnia obowiązywania umowy, tj. od 16.10.1998 r. do 31.12.1998 r.
Urząd Skarbowy w S. stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, stanowią kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu od wykonania usługi. Podatnik miał obowiązek wystawiać faktury za poszczególne okresy rozliczeniowe. Za okresy od 16.10 do 31.10.1998 r.
(3000 USD) do 7.11.1998 r., od 1.11 do 30.11.1998 r. (6.000 USD) do 7.12.1998 r. oraz na kwotę 12.000 USD jako wynagrodzenie wstępne - w myśl § 3.4 opisywanej uprzednio umowy - przeliczone na złote w dniu 25.11.1998 r. Łączny dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej został wyliczony na [...] zł. Natomiast odsetki od zaległej zaliczki na podatek dochodowy za listopad 1998 r., liczone za okres od dnia 21.12.1998 r. do dnia 30.04.1999 r. wyniosły [...] zł.
Od wymienionej decyzji P. W. B. wniósł odwołanie zarzucając naruszenie przepisów art. 14 ust. l, 13 ust. l pkt 8, 10 ust. l pkt 2 i 3, 14a i 22 ustawy z 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także art. 120, 121, 122, 124 i 180 ustawy z 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa. W odwołaniu podniesiono, iż organ całkowicie pominął wyjaśnienia podatników wykazujące, iż P. W. B. uzyskiwał przychody z działalności wykonywanej osobiście, a nie z pozarolniczej działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z art. 13 pkt 8 lit. "a" do przychodów takich zalicza się przychody z osobistego wykonywania usług na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło albo wykonywania wolnego zawodu, uzyskiwane wyłącznie od osoby prawnej, jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej lub przedsiębiorcy - jeżeli podatnik wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb tych podatników i takiego samego rodzaju usług nie wykonuje na rzecz ludności. W takiej właśnie sytuacji znajdował się skarżący i dlatego do jego przychodów należy zaliczyć tylko kwoty otrzymane, a nie również należne, lecz rzeczywiście nieuzyskane.
Izba Skarbowa w B. decyzją z [...].03.2002 r. Nr [...] utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż za zakwalifikowaniem prowadzonej przez W. B. działalności jako uzyskiwania przychodów ze źródła wymienionego w art. 10 ust. l pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przemawia to, że zawarł on umowę zlecenia pod szyldem i w ramach prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa prowadzącego działalność gospodarczą. Od 1.10.1998 r. rozszerzył on swoja działalność gospodarcza o "zarządzanie przedsiębiorstwami" i nastąpiło to bezpośrednio przed zawarciem umowy z firmą "H.". Wynagrodzenie za swoje czynności uzyskiwał na podstawie wystawionych faktur VAT, stosując 22% stawkę podatku i nie odprowadzał zaliczek na podatek dochodowy - jak przy działalności wykonywanej osobiście. Fakty te przemawiają, zdaniem Izby Skarbowej za tym, że uzyskiwał on przychody z działalności gospodarczej.
Na decyzję Izby Skarbowej P. W. B. wniósł skargę do Naczelnego Sadu Administracyjnego. Podniósł w niej identyczne zarzuty jak w odwołaniu od decyzji I instancji, zarzucając nadto obrazę art. 14 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasadzenie na ich rzecz kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na tę skargę Izba Skarbowa w B. wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku wyrokiem
z dnia 28 stycznia 2003 r. sygn. akt SA/Bk 612/02, uchylił decyzję Izby Skarbowej
w B. z dnia [...] marca 2002 r. w przedmiocie odsetek od zaległości podatkowych za 1998 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że organy podatkowe ustaliły, iż Pan W. B. zarządzał "H." S.A. w ramach zarejestrowanej przez siebie działalności gospodarczej, a nie w ramach wykonywania wolnego zawodu. Powołały się przy tym na takie bezsporne fakty, jak: zarejestrowanie takiej działalności, odpowiednie sformułowanie umowy o zarządzanie, uznanie się za podatnika VAT, sposób pobierania wynagrodzenia za wykonywane czynności, a także brak odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy. Zdaniem Sądu argumenty te chociaż istotne, nie mogą jednak mieć decydującego znaczenia dla zakwalifikowania działalności Pana W. B. O takim zakwalifikowaniu decyduje bowiem nie wola stron umowy zarządzania, lecz przepisy obowiązującego prawa nawiązujące do rzeczywistego charakteru wykonywanych przez skarżącego czynności i w ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób niedostateczny. Dlatego też należy przede wszystkim wyjaśnić, w jaki sposób skarżący wykonywał swoje obowiązki na rzecz "H." S.A., co w rezultacie pozwoliłoby odpowiednio zakwalifikować uzyskiwane przez niego przychody.
W związku z powyższym wyrokiem Sądu, Izba Skarbowa w B. decyzją
z dnia [...] kwietnia 2003 r. uchyliła w całości decyzję Urzędu Skarbowego w S.
z dnia [...] listopada 2001 r. i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ pierwszej instancji tj. Urząd Skarbowy w S. zebrał dodatkowe dowody i wydaną w dniu [...] lipca 2003 r. decyzją nr [...] określił P. W. B. odsetki w kwocie jak poprzednio tj. [...] zł, od zaległej zaliczki na podatek dochodowy za listopad 1998 r., liczone za okres od dnia 21.12.1998 r. do dnia 30.04.1999 r. W uzasadnieniu Urząd Skarbowy podał argumenty jak w poprzednim rozstrzygnięciu. Mianowicie z tytułu zgłoszonej działalności gospodarczej Pan W. B. podlegał w 1998 r. opodatkowaniu podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych z obowiązkiem prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów.
Ponadto organ podatkowy I instancji ponownie powtórzył w uzasadnieniu swojej decyzji, iż mimo wykonywania usług w 1998 r. podatnik nie wykazywał przychodów z tego tytułu. Za wykonane usługi zgodnie z kontraktem podatnik wystawiał faktury VAT w okresie
od 21.01 do 15.09.1999 r. Podatnik nie określił jakiego okresu dotyczą wykazane w fakturach kwoty oraz z czego wynikają wykazane w fakturach wartości. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 z późn. zm.), za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Organ podatkowy ponownie powtórzył, iż obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż
w 7 dniu od wykonania usługi. Podatnik miał obowiązek wystawiać faktury za poszczególne okresy rozliczeniowe. Za okresy od 16.10 do 31.10.1998 r. (3000 USD) do 7.11.1998 r., od 1.11 do 30.11.1998 r. (6.000 USD) do 7.12.1998 r. oraz na kwotę 12.000 USD jako wynagrodzenie wstępne - w myśl § 3.4 opisywanej uprzednio umowy - przeliczone na złote
w dniu 25.11.1998 r.
W związku z uchyleniem przez NSA wyrokiem z dnia 28.01.2003 r., sygn. akt
SA/Bk 611/02 decyzji Izby Skarbowej w B. z dnia [...].03.2002 r., a następnie przekazania organowi I instancji sprawy do ponownego rozpatrzenia, organ uzupełnił postępowanie w kierunku wykonania wskazówek NSA dotyczących obowiązku wyjaśnienia,
czy działalność podatnika wykonywana była w ramach działalności gospodarczej (art. 10
ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) czy też w oparciu o przepis art. 10 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – działalność wykonywana osobiście. Po przeprowadzeniu analizy obszernego materiału dowodowego Urząd Skarbowy stwierdził, że usługi zarządzania Spółką "H." świadczone przez podatnika nie były działalnością wykonywaną osobiście lecz świadczone w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik P. W. B. zarzucił decyzji:
I. obrazę art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 13 pkt 8, art. 14 ust. 1, art. 14 ust. 3 ustawy
z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r. Nr 90,
poz. 416 z późn. zm.) przez uznanie za przychód kwot należnych, lecz nie otrzymanych
z tytułu wykonywania wolnego zawodu,
II. obrazę art. 30 ustawy z 11 maja 1995 r. o NSA poprzez nie zastosowanie się organu podatkowego do oceny prawnej wyrażonej przez NSA w wyroku z dnia 28 stycznia 2003 r.,
III. naruszenie przepisów prawa, a w szczególności obrazę art. 120, art. 121, art. 122,
art. 124 i art. 180 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa
(Dz.U. Nr 137, poz. 926, Nr 160, poz. 1083) przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela wbrew oczywistym ustaleniom postępowania podatkowego.
W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie decyzji i ustalenie zobowiązania podatkowego zgodnie z zeznaniem podatnika.
W uzasadnieniu pełnomocnik P. W. B. podniósł, że w zaskarżonej decyzji Urząd Skarbowy dopuścił się obrazy art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) stanowiącym, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem skargi. Jak wskazuje się w komentarzach do tej ustawy moc wiążąca rozstrzygnięcia dotyczy danej sprawy i związana jest z tożsamością stosunku prawnego, którego dotyczy.
Zdaniem skarżącego, w wyroku z dnia 28 stycznia 2003 r. NSA Ośrodek Zamiejscowy
w Białymstoku wyraźnie stwierdził, iż czynności menadżerskie stanowią wykonywanie wolnego zawodu. Sąd podał także, że o zakwalifikowaniu działalności W. B. przesądza nie wola stron umowy, lecz przepisy obowiązującego prawa. Sąd wskazał, iż organy nie wyjaśniły w jaki sposób skarżący wykonywał swoje obowiązki na rzecz "H.". Skarżący stwierdził jednocześnie, że wyroki do których nawiązał w swoim uzasadnieniu organ podatkowy (z 13.12.2002 r., sygn. akt III SA 769/01 oraz z 14.03.2002 r., sygn. akt I SA/Wr 2057/99) nie wiążą w przedmiotowej sprawie.
Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] października 2003 r. znak: [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej w B. w swojej decyzji podniósł, że organ pierwszej instancji jednoznacznie ustalił, iż Pan W. B. nie tylko poprzez działania legalizujące jego działalność gospodarczą z prawnego punktu widzenia, ale i poprzez faktyczny sposób wykonywania działalności uzyskiwał przychody, które należało zakwalifikować do źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nadmienił również, że z przytoczonych powyżej działań podatnika jednoznacznie wynika, że zawierając umowę z "H." S.A. miał pełną świadomość na jakich zasadach chce być opodatkowany.
Niewątpliwie rację ma strona odwołująca się, że dotyczą one innych spraw i nie mają mocy wiążącej z art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Dowodzą bezspornie jednak, że po pierwsze i co najistotniejsze – przepisy podatkowe obowiązujące w 1998 r.
i 1999 r. (kwestia przychodu uzyskanego w tych latach rzutowała na wysokość zobowiązania podatkowego w 2000 r.) nie traktują czynności menadżerskich jako źródła przychodu, którego nie można osiągnąć inaczej aniżeli w ramach wolnego zawodu.
Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że przedmiotem wyroku z dnia 13 grudnia 2002 r. sygn. akt III SA 769/01 była umowa Pana W. B. z "H." S.A. z dnia 16 października 1998 r. Wprawdzie tamta sprawa dotyczyła innego podatnika, ale przecież była to druga strona tej samej umowy, której skutki podatkowe analizujemy w obecnym postępowaniu.
Na powyższą decyzję strona w dniu 05 listopada 2003 r. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku. W skardze do Sądu administracyjnego pełnomocnik P.W. B. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji w większości powtarzając zarzuty i ich uzasadnienia jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Uzasadniając przedmiotowe zarzuty pełnomocnik stwierdza, że Sąd w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 28 stycznia 2003 r. wyraźnie ujął, iż czynności menadżerskie stanowią wykonywanie wolnego zawodu. Pełnomocnik wskazał, że w ocenie Sądu zarówno w stanie prawnym obowiązującym przed l stycznia 2001 r., jak i po nowelizacji na mocy ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. przychody z wolnego zawodu mogły być kwalifikowane zarówno do działalności wykonywanej osobiście ( art. 13 ), jak i do pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 14). Jednakże w obu przypadkach przychodem byłyby kwoty uzyskane z uwagi na wyjątek z art. 14 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oceniając nowe dowody zebrane w sprawie przez organ pierwszej instancji pełnomocnik zarzucił, że przynajmniej w okresie 16 października 1998 r. do 14 grudnia 1998 r. należy przyjąć, iż podatnik świadczył usługi
w ramach działalności wykonywanej osobiście ( chodzi o pismo ZUS-u Oddział B.,
z którego wynika, że Pan W. B. opłacał składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej od grudnia 1998 r. ). W odniesieniu do oświadczenia Spółki "H. SA.", z którego wynika, że Spółka nie zawierała z W. B. kontraktów menadżerskich, które stanowiłyby przychód w rozumieniu art. 10 ust. l pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pełnomocnik wskazał na stanowisko Sądu, że o kwalifikacji z podatkowego punktu widzenia decyduje nie wola stron, lecz przepisy prawa. Ustosunkowując się do przedstawionych w uzasadnieniu decyzji orzeczeń NSA w Warszawie z dnia 13.12.2002 r. oraz NSA Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 14.03.2002 r. wskazał, iż dotyczą one innych spraw i nie zachodzi tutaj moc wiążąca z art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Wyjaśnił, że oba wyroki (w szczególności NSA we Wrocławiu) wskazują, iż przyjmując, że podatnik wykonywał wolny zawód jako działalność gospodarcza, to przychód należy zakwalifikować z art. 10 ust. l pkt 3 w zw. z art. 14 a nie 14 ust. l oraz dodał, że żaden z powołanych w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej wyroków w ogóle nie ustosunkował się do kwestii powstania przychodu w przypadku wykonywania wolnego zawodu jako formy działalności gospodarczej. W rezultacie, zdaniem pełnomocnika organy podatkowe dopuściły się także naruszenia art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, który stanowi, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem skargi.
W odpowiedzi na tę skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie.
W uzupełnieniu skargi pełnomocnik skarżącego rozwinął podnoszone uprzednio argumenty w piśmie procesowym skierowanym do Sądu z dnia 26 lutego 2004 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skargi nie można uznać za zasadną.
W związku z tym, że skarga P. W. B. została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku w dniu 5 listopada 2003 r., w myśl postanowień art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku.
Na wstępie należy przypomnieć, iż w świetle przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia
26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 z późn. zm.), za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Sąd podziela zatem stanowisko organów podatkowych, iż w takim przypadku obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu od wykonania usługi. Tym samym skarżący miał obowiązek wystawiać faktury za poszczególne okresy rozliczeniowe tj. za okresy od 16.10 do 31.10.1998 r. (3000 USD) do 7.11.1998 r., od 1.11 do 30.11.1998 r. (6.000 USD) do 7.12.1998 r. oraz na kwotę 12.000 USD jako wynagrodzenie wstępne - przeliczone na złote
w dniu 25.11.1998 r.
Sąd akceptuje też stanowisko organów podatkowych, że Pan W. B. usługi zarządzania wynikające z umowy zlecenia zawartej z firmą "H." S.A. wykonywał w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Podzielić bowiem należy pogląd prawny wyrażony w wyroku NSA z dnia 13.03.2002 r., sygn. akt I SA/Wr 2057/99, że: "Działalność gospodarczą w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) od działalności wykonywanej osobiście w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 2 tej ustawy odróżnia nie tyle fakt realizowania osobiście działalności na rzecz określonego kręgu podmiotów, nie mających przymiotu "ludności", lecz zarobkowy, zorganizowany, zawodowy, określony administracyjnie i ciągły (powtarzalny i stały) charakter prowadzonej działalności w rozumieniu ustawy o działalności gospodarczej , pozwalający na uczestnictwo w obrocie gospodarczym" ( zob. wyrok NSA opublikowany w: ONSA, Nr 2, poz. 71 ). W literaturze powyższy pogląd jest akceptowany (por. glosa do powyższego wyroku autorstwa A. Bartosiewicza i R. Kubackiego zamieszczona w grudniowym numerze "Glosy" z 2002 r. oraz publikacja F. Seredyńskiego i M. Sobiecha pt. Działalność gospodarcza a działalność wykonywana osobiście w świetle zasad wykładni prawa podatkowego, zamieszczona w listopadowym numerze "Glosy" z 2003 r.). Zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadnia przyjęcie powyższego stanowiska. Organ podatkowe obu instancji podjął bowiem wszelkie niezbędne działania w celu ustalenia faktycznego sposobu wykonywania działalności przez Pana W. B. Mianowicie zawarcie umowy zlecenia pomiędzy "H. S.A." a przedsiębiorstwem Pana W. B. w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, potwierdzone zostało dodatkowymi wyjaśnieniami drugiej strony umowy. Potwierdzono, iz realizacja płatności na podstawie faktur VAT wystawianych przez skarżącego i płaconych przelewem na rachunek bankowy jego firmy, w terminie 7 dni od daty doręczenia Spółce "H. S.A." faktury za miesiąc poprzedni, co wypełnia znamiona pozarolniczej działalności gospodarczej, którą charakteryzuje zarobkowy, zorganizowany, zawodowy i ciągły sposób jej prowadzenia. Wreszcie nie bez znaczenia w sprawie jest także opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, a ponadto zgłoszenie od następnego roku do ubezpieczenia żony w związku z tą działalnością. Żadnego z tych faktów strona skarżaca nie zanegowała. Sąd pragnie również zwrócić uwagę na przedstawione obszernie przez organ podatkowe działania skarżącego, którymi przygotował sobie podstawy administracyjno-prawny do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie zarządzania przedsiębiorstwami. Stanowiły je m. in. :
- rozszerzenie zakresu swojej działalności gospodarczej o zarządzanie przedsiębiorstwami przed zawarciem urnowy zlecenia z "H. SA.",
- aktualizacja danych rejestracyjnych poprzez wskazanie zarządzania przedsiębiorstwami jako podstawowy rodzaj działalności gospodarczej,
- zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku od towarów i usług, co było zgodne
z przepisami ustawy o tym podatku.
Zdaniem Sądu organy podatkowe jednoznacznie zatem ustaliły, że Pan W. B. nie tylko poprzez działania legalizujące jego działalność gospodarczą z prawnego punktu widzenia, ale i poprzez faktyczny sposób wykonywania działalności uzyskiwał przychody, które należało zakwalifikować do źródła wymienionego w art. 10 ust. l pkt 3 w związku z art. 14 ust. l ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Nie bez znaczenia jest także fakt, że w sprawie III SA 769/01 NSA w Warszawie uznał, że wystawiający Spółce "H." S.A. faktury W. B. wykonywał usługi w ramach działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) przez co Spółka prawidłowo odliczała podatek w nich zawarty. Wyrok ten nie wiąże w niniejszej sprawie, ale świadczy o jednolitości orzecznictwa pogłębiającym zaufanie do organów państwowych.
Sąd nie podziela również stanowiska wyrażonego w skardze, że w wyroku z dnia 28.01.2003 r., sygn. akt SA/Bk 608/02 NSA Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku zajął stanowisko, iż czynności menadżerskie stanowią wykonywanie wolnego zawodu. Sąd jedynie takiej ewentualności nie wykluczył stwierdzając wyraźnie, że w tym zakresie sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona.
W tej sytuacji w ocenie Sądu, właściwie zostały skarżącemu określone odsetki od zaległej zaliczki na podatek dochodowy w kwocie 3.178,80 zł za listopad 1998 r., liczone za okres od dnia 21.12.1998 r. do dnia 30.04.1999 r.
W tym stanie rzeczy nie można uznać za słuszne zarzuty skarżącego naruszenia przepisów art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 13 pkt 8, art. 14 ust. 1, art. 14 ust. 3 omawianej ustawy
z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 120, art. 187
i art. 191 przywoływanej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.
Mając powyższe na uwadze na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ), skarga podlega oddaleniu.