SA/Bk 1333/03

SA/Bk 1333/03 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2004-03-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-10-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Józef Orzel /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Presnarowicz
Wojciech Stachurski
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
FSK 1473/04 - Wyrok NSA z 2005-02-28
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 90 poz 416
art. 20 ust. 3
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA J. Orzel (spr.), Sędzia WSA S. Presnarowicz, Asesor WSA W. Stachurski, Protokolant B. Borkowska, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2004 r. sprawy ze skarg I. S. i B. S. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie ryczałtów podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny OZ w Białymstoku wyrokiem z dnia 6 listopada
2001 r. w sprawie oznaczonej sygnaturą: SA/Bk 1391/00, 1392/00 orzekł o oddaleniu skargi I. i B. małż. S. na dwie decyzje Izby Skarbowej w B., obie z dnia [...].09.2000 r., oznaczone numerami [...] i [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 1998 rok.
Następnie I. i B. Małżonkowie S., działając przez pełnomocnika – doradcę podatkowego – M. T., wskazując przepisy art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm. zwanej w dalszej treści – ustawą OP), wnieśli o wznowienie postępowania w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami z dnia [...].09.2000 r. wydanymi przez Izbę Skarbową w B., w stosunku do których Sąd orzekł o oddaleniu skargi. Wnosili też o przeprowadzenie postępowania niezbędnego do rozstrzygnięcia o istocie sprawy w myśl przepisów art. 243 § 2 ustawy OP. W uzasadnieniu wskazywali, że w dacie wydania decyzji istniały okoliczności faktyczne i dowody, które nie były znane organowi wydającemu decyzje a są one istotne dla sprawy. Wskazywali, że w aktach nie znalazły się i nie podlegały ocenie dowody istniejące w dniu podejmowania decyzji, i tak:
1) zaświadczenie Starostwa Powiatowego w Z. z dnia 24.04.2002 r. potwierdzające sprzedaż w 1993 roku samochodu a
2) kopię pokwitowania nr [...] wypłaty w dniu 22.12.1995 r. kwoty 60.000,- złotych za sprzedane złoto w firmie S. i S. M. Sz. przez B. S.,
3) pięć kopii zaświadczeń Banku A potwierdzających zgromadzone przez I. S. oszczędności w kwotach 69.900,64 USD i 18.926,43 PLN,
4) zaświadczenie Banku B w B. z dnia 6.95.2002 r. o posiadanych przez B. D. i I. S. oszczędności na kwoty po 111.395,63 zł, łącznie 222.791,26 zł,
5) oświadczenia Kierownika Warszawskiego Oddziału Towarzystwa Ubezpieczeniowego "F." S.A. z dnia 22.04.2002 r. o wypłacie odszkodowania
w kwocie 20.000,- zł,
6) potwierdzenie przyjęcia lokaty terminowej w Banku C na kwotę 16.000,- PLN oraz kopie pięciu czeków walutowych zrealizowanych przez I. i B. S. na łączną kwotę 16.967 USD,
7) okoliczność, że podatnicy w latach 1992 – 1998 uzyskali 63.484,84 zł z tytułu wypłat kosztów delegacji i używania samochodów prywatnych do celów służbowych.
Do wniosku załączone zostały wyżej wymienione dowody.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2003, Izba Skarbowa w B. wskazując przepisy art. 243 § 1 i 2 oraz 244 § 1 ustawy OP, wznowiła postępowanie w żądanym zakresie, w stosunku do I. S. i odrębnym postanowieniem w stosunku do B. S.
Postanowieniami z dnia [...].05.2003 r. zawiadomiono pełnomocnika o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawach.
Dwiema odrębnymi decyzjami z dnia [...] czerwca 2003 roku, skierowanymi do B. S. ([...]) oraz do I. S. ([...]) Izba Skarbowa w B., powołując przepisy "art. 207 i 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 210 § 1 pkt 5 ustawy OP", odmówiła w obu przypadkach, uchylenia w całości decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w B.
W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa nie podzieliła stanowiska pełnomocnika stron, że w dniu wydania decyzji istniały okoliczności, które nie były znane tym organom, a są one istotne w sprawie. Wskazywała, że z przepisów art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku
o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r., Nr 90, poz. 416 ze zm.) wynika, że wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich pochodzących z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Wielkość zasobów majątkowych, którymi dysponowali małżonkowie S. w 1998 r., a także w latach poprzednich, została ustalona przez organy podatkowe, co wynika z decyzji. Tym samym okoliczności faktyczne istotne dla sprawy były już ustalone. Odnosząc się do załączonych dokumentów do wniosku o wznowienie postępowania, Izba Skarbowa wyjaśniła, że kwota 60.000,- złotych z tytułu sprzedaży złota nie ma w sprawie znaczenia, bowiem nie była ona zgłoszona do opodatkowania. Za rok 1995 małżonkowie S. zeznali przychód uzyskany ze stosunku pracy i ze sprzedaży samochodu b w łącznej kwocie 46.108,60 zł. Kwota 60.000 uzyskana ze sprzedaży złota nie była opodatkowaną i nie korzystała ze zwolnienia od podatku i dlatego nie może stanowić nowego dowodu w sprawie. Przychód ten został uzyskany nielegalnie. Odnosząc się do dokumentów potwierdzających zawarcie w 1993 r. na kwotę 160.000.000,- starych złotych,
a następnie do 6.08.1993 r. na kwotę 170.000.000,- starych złotych, Izba wyjaśniła, że przedstawione w dokumentach bankowych kwoty mieszczą się w kwocie oszczędności wykazanych w decyzji na koniec 1992 roku i wobec tego nie stanowią nowego źródła przychodów. Ponadto, małżonkowie S. w zeznaniu podatkowym za 1993 r. wykazali dochód jedynie w wysokości 7.065,80 zł. Dołączone do wniosku wyliczenia dotyczące ryczałtów i zwrotu kosztów delegacji nie mogą stanowić dowodu nowego źródła przychodu. Wykazane w nim kwoty stanowiły jedynie zwrot kosztów używania prywatnego samochodu do celów prowadzonej działalności gospodarczej w firmie P.W. "S." Sp. z o.o. oraz w s.c. "T.". W ocenie Izby Skarbowej, pozostałe dokumenty nie spełniają wymogów art. 240 § 1 pkt 5 ustawy OP zostały bowiem sporządzone w 2002 roku, czyli po wydaniu już decyzji ostatecznej z dnia [...].09.2000 r. Przedstawione przez pełnomocnika dowody istniejące
w dacie wydania decyzji, nie były jednak świadomie wcześniej przez podatników ujawnione, ponieważ dotyczyły działalności nielegalnej, która w dacie złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie może już być opodatkowana z uwagi na upływ terminu przedawnienia.
Postanowieniem z dnia [...].06.2003 roku wskazując na przepisy art. 215 w zw.
z art. 216 ustawy OP, Izba Skarbowa w B. dokonała sprostowania oczywistej pomyłki maszynowej w decyzjach z dnia [...].06.2003 r., podając poprawną podstawę prawną decyzji - art. 207 i 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy OP.
Odwołując się od obu powyższych decyzji pełnomocnik podatników zarzucał, że wydane one zostały z naruszeniem przepisów art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 243 § 2 ustawy OP, a ponadto zasad określonych w art. 120, 121, 122, 191 w zw. z art. 180 i 187 ustawy OP. Podnosił, że Izba Skarbowa nie oceniła przedstawionych jej nowych dowodów i w ogóle nie prowadziła żadnego postępowania, do czego była zobligowana przepisami art. 122 ustawy OP. Postępowanie organu było zupełnie dowolne i doprowadziło do zupełnie nieuzasadnionych wniosków, że podatnicy w latach 1992 – 1998 prowadzili niezarejestrowaną, nielegalną działalność.
Po ponownym rozpoznaniu spraw, Dyrektor Izby Skarbowej w B., dwiema odrębnymi decyzjami z dnia [...].09.2003 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji objętych odwołaniami. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił ocenę faktyczną i prawną dokonaną w decyzjach z dnia [...].06.2003 r. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach, nie podzielił stanowiska pełnomocnika podatników.
Wnosząc dwie odrębne skargi, pełnomocnik podatników domagał się uchylenia
w całości decyzji wraz z poprzedzającymi je decyzjami Izby Skarbowej w B. odmawiającymi uchylenia decyzji z dnia [...].09.2000 r., a ponadto zasądzenia od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zarzucał, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 233 § 1 pkt 2 ustawy OP z powodu utrzymania w mocy decyzji podlegających uchyleniu z powodów wskazanych w odwołaniach: art. 191
w zw. z art. 180 i art. 187 ustawy OP poprzez dowolną ocenę części zebranego w sprawie materiału dowodowego i bez wyczerpującego rozpatrzenia sprawy; rażącego naruszenia przepisów art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) przez nieuznanie istnienia tego przepisu, a ponadto art. 20 ust. 1 i 3 powołanej ostatnio ustawy przez dowolne tłumaczenie reguł obowiązującego prawa na korzyść organu podatkowego. W ocenie pełnomocnika skarżących, wydane decyzje nie uwzględniają stanu faktycznego w zakresie:
1) organa skarbowe pominęły przychód ze sprzedaży w 1993 roku samochodu a uzasadniając swoje stanowisko brakiem umowy sprzedaży po upływie ponad 7 lat. Nie uwzględniono faktu, że skarżący własnym staraniem uzyskali zaświadczenie Starostwa Powiatowego w Z. z dnia 24 kwietnia 2002 r. i uzyskali umowę kupna – sprzedaży dotyczącą sprzedaży w dniu 16 maja 1993 roku samochodu osobowego a,
2) w związku z pominięciem przez Pierwszy Urząd Skarbowy w rozliczeniach dochodów zgłoszonych zasobów majątkowych skarżących bez rzeczowego uzasadnienia, do materiałów dowodowych przekazane zostało odnalezione pokwitowanie firmy S.
i S. M. S. z dnia 22 grudnia 1995 r. wystawione skarżącej I. S. za sprzedane złoto na kwotę 60.000,00 zł. W stosunku do bezsprzecznego dowodu uzyskania przychodu organa skarbowe gołosłownie stwierdziły, że ten dochód nie został zgłoszony do opodatkowania i nie był też wolny od opodatkowania i przez to nie mógł wpłynąć na wielkość wymierzonego podatku z nieujawnionych źródeł przychodów, uznając tym samym, że nie istnieje przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) zwalniający od opodatkowania sprzedaż rzeczy (w tym wyrobów ze złota);
3) po nowym udokumentowaniu nowymi bankowymi dowodami należy stwierdzić, że
w decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. utrzymanej w mocy ostateczną decyzją Izby Skarbowej w B., błędnie przyjęto w latach 1993 – 1994 – brak możliwości zaoszczędzenia wtedy, gdy przedstawione dowody przeczą temu ustaleniu. Zdaniem pełnomocnika przekazane nowe dowody wnoszą nowe istotne okoliczności wskazujące błędną i dowolną ocenę materiału w zaskarżonej decyzji;
4) dokument potwierdzający wypłatę odszkodowania 20.000,00 zł w 1995 roku
w zaskarżonej decyzji przyjmuje się za nieistotny z powodu opatrzenia datą
z 2002 roku;
5) zgodnie z przyjętą tezą w zaskarżonych decyzjach dowolnej bądź żadnej oceny dowodów, bezkrytycznie pominięto dokumenty bankowe na kwotę 16.000,00 zł
i 16.967 USD,
6) udokumentowane przychody z użytkowania samochodów na kwotę 63.484,84 zł
w zaskarżonych decyzjach przyjmuje się jako zwrot kosztów, ale pomija się niekonsekwentnie przyjęcie w błędnych decyzjach pełne koszty bez podanych "zwrotów", takie postępowanie podatników byłoby irracjonalne;
7) mimo, że organa skarbowe nie prowadziły jakiegokolwiek postępowania kontrolnego wobec małżonków I. i B. S. za lata 1992 – 1998, to w zaskarżonej decyzji wywodzi nieuprawnione domniemanie prowadzenia niezarejestrowanej, nielegalnej działalności.
W ocenie pełnomocnika skarżących wyżej przytoczone gołosłowne twierdzenia bez udowodnienia i potwierdzenie głoszonych faktów, wskazują jednoznacznie na rażącą wadliwość postępowania podatkowego z rezultatem w formie błędnych decyzji.
Odpowiadając na skargi Dyrektor Izby Skarbowej w B. wnosił o ich oddalenie. Wskazywał, że przepisy art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, w oparciu o które należało wznowić postępowanie w sprawie, stanowią, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, które wydał decyzję.
Izba Skarbowa w B., jako organ pierwszej instancji, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego nie stwierdziła, że w sprawie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił to stanowisko.
Zgodnie z art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz.U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.), wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania.
W ocenie organu istotne dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia było ustalenie, jakimi zasobami majątkowymi już opodatkowanymi lub wolnymi od opodatkowania dysponowali I. i B. S. w roku podatkowym 1998 i w latach poprzednich oraz czy znajdują one pokrycie w ujawnionych źródłach przychodów. Wielkość zasobów majątkowych, jakimi dysponowali małżonkowie S. w 1998 r. i w latach poprzednich, została ustalona przez organy podatkowe. Tym samym wszystkie istotne dla sprawy okoliczności zostały ustalone.
Przeprowadzona przez organy podatkowe analiza dochodów uzyskanych przez podatników w roku 1998 i latach poprzednich wykazała, iż źródłem pochodzenia tych kwot nie mogły być przychody opodatkowane lub zwolnione od opodatkowania. Fakt ich posiadania nie wpływa więc na prawidłowość obliczenia podatku za 1998 r. Małżonkowie S., w trakcie postępowania dowodowego przeprowadzonego przez Pierwszy Urząd Skarbowy w B., wskazali źródła swoich przychodów, ale jednocześnie sami twierdzili, że były to przychody uzyskane z działalności nierejestrowanej i nie zostały one opodatkowane. Ponadto, dowody założenia w 1993 r. dwóch trzymiesięcznych lokat bankowych dokumentują kwoty, które mieściły się w kwocie oszczędności wykazanych w decyzji na koniec 1992 r., tym samym nie stanowią one nowego źródła przychodów. Załączone do wniosku o wznowienie postępowania wyliczenie dotyczące ryczałtów i zwrotu kosztów delegacji nie były nowym źródłem przychodu, gdyż stanowiły jedynie zwrot kosztów poniesionych przez podatników w czasie podróży służbowych oraz zwrot kosztów używania samochodu prywatnego do celów prowadzonej działalności gospodarczej w s.c. "T." i w firmie PW "S." Spółka z o.o. Skutki podatkowe, udokumentowanej dopiero we wniosku pełnomocnika, sprzedaży w 1993 r. przez B. S. samochodu marki a były rozważane przez Pierwszy Urząd Skarbowy w B. i Izbę Skarbową w B. w trakcie prowadzonego postępowania, pomimo nie przedłożenia przez podatników umowy potwierdzającej w/w sprzedaż. Organy podatkowe stwierdziły wówczas, że po uwzględnieniu sprzedaży w 1993 r. samochodu marki a oraz przesunięcia przychodu uzyskanego z tytułu sprzedaży samochodu marki c z roku 1996 na rok 1995, wynikająca z ustaleń nadwyżka wydatków nad przychodami za okres 1992 – 1997 w wysokości 56.144,13 zł ulegnie jedynie zmniejszeniu, gdyż sprzedany trzyletni a nie pokryje tej różnicy.
Organy podatkowe nigdy nie twierdziły, jak to zarzuca w skardze doradca podatkowy, że podatnicy nie mieli możliwości zaoszczędzenia określonych kwot czy wartości majątkowych. Jest to zarzut chybiony i świadczy o braku zrozumienia istoty przepisu art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Przeciwnie, organy podatkowe zawsze twierdziły, że małżeństwo S. dysponowało bardzo znacznymi zasobami finansowymi, ale udowodniły, iż źródłem pochodzenia tych zasobów nie mogły być przychody opodatkowane lub zwolnione od opodatkowania, a tylko takie mogły wpłynąć na wysokość wymierzonego podatku. Akcentowały, że Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku także badał prawidłowość prowadzonego przez organy podatkowe postępowania i wyrokiem sygn. akt SA/Bk 1391/00, 1392/00 z dnia 6 listopada 2001 r. i oddalił skargę stwierdzając, że wbrew zarzutom skargi organy podatkowe nie naruszyły przepisu art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i wymierzyły skarżącym podatek zgodnie z jego dyspozycją. Organy podatkowe oceniły wielkość wydatków poniesionych przez małżeństwo S. w 1998 r. oraz wysokość ich przychodów i ustaliły, że znaczna część tych wydatków nie znajduje pokrycia w ujawnionych przychodach. Dokonując także podobnej analizy za lata 1992 – 1997 organy podatkowe ustaliły, iż małżonkowie S. w tym okresie również ponosili znacznie wyższe wydatki od uzyskiwanych przychodów, a więc nie mogli legalnie zgromadzić mienia stanowiącego pokrycie wydatków w 1998 r.
Dokumenty załączone do wniosku o wznowienie postępowania nie dokumentują istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących
w dniu wydania decyzji przez Izbę Skarbową w B. nie znanych temu organowi.
Z dokumentów załączonych do wniosku o wznowienie postępowania wynikało, że I. S. w 1995 r. uzyskała środki pieniężne w kwocie 60.000 zł z tytułu sprzedaży złota. Uzyskany dochód nie został jednak zgłoszony do opodatkowania. Nie był również wolny od opodatkowania. Dochód uzyskany z tej sprzedaży nie mógł wpłynąć na wielkość wymierzonego podatku z nieujawnionych źródeł przychodów. Przepis określający zasady naliczania tego podatku stanowi bowiem, że wymierzony podatek z nieujawnionych źródeł przychodów ustala się porównując wydatki podatnika i jego przychody oraz zgromadzone mienie, lecz nie wszystkie, a wyłącznie wynikające z przychodów opodatkowanych lub zwolnionych od opodatkowania. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez zwolnienie od opodatkowania sprzedaży rzeczy, w tym wyrobów ze złota. Wyjaśniał, że jest to twierdzenie nie znajdujące oparcia w przepisach, gdyż przepis, na który powołuje się pełnomocnik
w skardze, nie zawiera zwolnienia podatkowego. Stwierdza on jedynie, że jednym ze źródeł przychodów jest także, pod wymienionymi w przepisie warunkami, odpłatne zbycie rzeczy. Tym samym zarzut pełnomocnika strony jest chybiony. Mieniem pochodzącym z przychodów opodatkowanych nie były także udokumentowane we wniosku o wznowienie postępowania kwoty zgromadzone przez Państwa S. na rachunkach bankowych. Wyjaśniono, że Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymując w mocy wydaną w pierwszej instancji decyzję Izby Skarbowej w B. miał także na uwadze to, że większość dokumentów załączonych przez pełnomocnika do wniosku o wznowienie postępowania zostało sporządzonych w 2002 r. Nie można zatem uznać w ocenie organu, iż były to dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, tj. w 2000 r., co stanowiło warunek uzasadniający wznowienie postępowania w sprawie.
Sąd stwierdził, że skargi wniesione przez I. S. (SA/Bk 1333/03) i przez B. S. (SA/Bk 1334/03) pozostają ze sobą w ścisłym związku i dlatego stosując przepisy art. 111 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) zarządził połączenie ich w celu łącznego rozpoznania, a także rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Białymstoku
w dacie 20.10.2003 roku. Stosownie do regulacji zawartej w art. 97 § 1 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2001 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652), właściwym do rozpoznania niniejszych skarg jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku.
Sprawa opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieujawnionych źródeł przychodów I. i B. Małżonków S. była już przedmiotem oceny i rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Białymstoku. Sąd ten wyrokiem z dnia 6 listopada 2001 roku sygn. akt: SA/Bk 1391/00, 1392/00 oddalił skargę na dwie decyzje Izby Skarbowej w B. z dnia [...].09.2000 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 1998 rok.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie są dwie decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w B. obie z dnia [...] września 2003 r. utrzymujące w mocy dwie decyzje Izby Skarbowej w B. obie z dnia [...] czerwca 2003 r. odmawiające uchylenia w całości decyzji ostatecznych Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2000 r. Decyzje z dnia [...] czerwca 2003 roku Izby Skarbowej w B. wydane zostały w wyniku wznowienia postępowania podatkowego na żądanie pełnomocnika I. S. i B. S. Izba Skarbowa w B. odmowę zmiany decyzji ostatecznych uzasadniła tym, że wielkość zasobów majątkowych jakimi dysponowali małżonkowie S. w 1998 roku, a także w latach poprzednich została ustalona przez organy podatkowe, co zostało powołane w wydanych decyzjach. Tym samym, w ocenie Izby Skarbowej, okoliczności istotne dla sprawy zostały już ustalone w decyzjach wymiarowych. Okresem rozliczeniowym zarówno wydatków jak i przychodów przyjęto lata 1992 – 1998. Rozliczając dochody
i wydatki I. S. oraz B. S. organy podatkowe uwzględniły wszystkie dochody zeznane przez podatników oraz wydatki. Wydatki poniesione przez skarżących w 1998 roku nie mogły być pokryte z dochodów uzyskanych w tym roku oraz w latach 1992 – 1997. Izba Skarbowa nie kwestionowała, że część z przedłożonych przy wniosku o wznowienie postępowania dowodów były dowodami nowymi. Nie miały one jednak istotnego znaczenia w sprawie, gdyż dokumentowały one zdarzenia nie powodujące zmiany ich oceny. W ocenie Sądu, podatnicy mogli skutecznie powoływać się na dochody uzyskane wcześniej, ale musiały one pochodzić z legalnego źródła, czyli opodatkowane bądź zwolnione od podatku. Ponadto podatnicy musieli wykazać dowodami, że dysponowali takimi środkami majątkowymi na początku okresu rozliczeniowego. W uzasadnieniach obu decyzji Izba Skarbowa w B. oceniła szczegółowo wszystkie dowody zgłoszone przy wnioskach o wznowienie postępowania i uznała, że nie pozwalają one na uchylenie decyzji objętych wnioskami o wznowienie postępowania. Ocena ta nie budzi zastrzeżeń Sądu. Stosownie do regulacji zawartej w art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania, po wznowieniu postępowania, odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik skarżących składając wniosek o wznowienie postępowania jako przesłankę wskazywał przepisy art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Przepis ten jako przesłankę wznowienia postępowania powołuje okoliczność – wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Izba Skarbowa w uzasadnieniach decyzji wykazała, że nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie znane organowi. Wszystkie okoliczności podnoszone we wniosku o wznowienie postępowania były uprzednio znane orzekającym organom podatkowym. Organ wymiarowy orzekając o wysokości podatku części dochodów nie uwzględnił, gdyż pochodziły one ze źródeł nie zgłoszonych do opodatkowania np. ze sprzedaży złota. W ocenie Sądu nie można czynić zarzutu organowi podatkowemu naruszenia przepisów prawa w sytuacji, gdy organ ocenił wszystkie zgłoszone dowody i uznał, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające uchylenie decyzji. Odmienna ocena zdarzeń i dowodów dokonana przez podatników i przez organ podatkowy nie świadczy o naruszeniu prawa przez Izbę Skarbową. Sąd zauważa, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w bardzo zawężonym zakresie. Przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie czy zaszły wyjątkowe okoliczności ściśle określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Izba Skarbowa w B. trafnie przyjęła, że nowe okoliczności nie wystąpiły.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał obie skargi za nieuzasadnione i orzekł o ich oddaleniu na mocy przepisów art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.