SA/Bd 3539/03

SA/Bd 3539/03 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2004-04-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-12-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski
Halina Adamczewska-Wasilewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Izabela Najda-Ossowska
Symbol z opisem
630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędziowie WSA Izabela Najda-Ossowska Asesor sądowy Grzegorz Saniewski Protokolant Joanna Szklarska po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2004r. na rozprawie przy udziale ---- sprawy ze skargi Jerzego S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2003r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę Na oryginale właściwe podpisy
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2002r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w T. uznał zgłoszenie celne zawarte w dokumencie SAD nr [...] z dnia [...] 1999r. złożone przez Jerzego S. za nieprawidłowe i określił wartość celną towaru oraz kwotę wynikającą z długu celnego.
W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że Jerzy S. w dniu [...] 1999r. w Oddziale Celnym w G. złożył zgłoszenie celne dotyczące objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu samochodu osobowego marki Opel Astra rok produkcji 1995, nr nadwozia [...], w którym zgodnie z załączoną fakturą z dnia [...] 1999r. i zadeklarowanymi kosztami transportu poniesionymi za granicą zadeklarował wartość celną towaru. Zgłoszenie zostało przyjęte, towar dopuszczony do obrotu i zwolniony.
W celu upewnienia się, co do prawidłowości danych zadeklarowanych w zgłoszeniu celnym z dnia [...] 1999r., fakturę stanowiącą załącznik do zgłoszenia przekazano belgijskiej administracji celnej w celu dokonania jej weryfikacji u sprzedającego.
Wskazując na postanowienia Protokołu nr 6 Układu Europejskiego, stanowiącego jego integralną część, zawierającego postanowienia o wzajemnej pomocy w sprawach celnych, organ stwierdził, że dochodzenie przeprowadzone przez belgijską administrację celną u sprzedawcy samochodu w firmie V. w M. potwierdziło podejrzenie organu celnego co do zaniżenia wartości celnej przedmiotowego towaru. Fakt zaniżenia wartości celnej towaru został poparty uwierzytelnionymi dokumentami w postaci faktury nr [...] z dnia [...] 1999r. oraz zgłoszenia celnego EU 1 T-2 z dnia [...] 1999r., na podstawie którego samochód został wyeksportowany z Belgii. Z powyższych dokumentów wynika, że przedmiotowy samochód został stronie sprzedany za kwotę 113.000 franków belgijskich a nie, jak zadeklarowała strona, za 34.000 franków belgijskich. Po otrzymaniu odpowiedzi od strony belgijskiej postanowieniem z dnia [...] 2002r. Naczelnik Urzędu Celnego w T. wszczął z urzędu postępowanie mające na celu ustalenie rzeczywistego stanu rzeczy i określenie prawidłowej wartości celnej towaru oraz prawidłowej kwoty wynikającej z długu celnego w odniesieniu do towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego z dnia [...] 1999r. Powołując się na przekazane przez belgijskie władze celne wyniki dochodzenia, które zgodnie z art. 11 pkt 2 i pkt 3 Protokołu Nr 6 Układu Europejskiego mogą być wykorzystane w postępowaniu sądowym i administracyjnym wszczętym w wyniku nieprzestrzegania przepisów celnych, za dokument służący do ustalenia wartości celnej pojazdu, organ uznał fakturę z dnia [...] 1999r. nr [...], której uwierzytelnioną kopię otrzymał z Belgii, a która była zaksięgowana w dokumentacji księgowej sprzedającego.
Do obliczenia należnej kwoty wynikającej z długu celnego zastosowano stawkę celną autonomiczną, z uwagi na brak prawidłowego dokumentu uprawniającego do zastosowania stawki celnej obniżonej, z powodu zakwestionowania danych zawartych w fakturze dołączonej przez stronę do zgłoszenia celnego. Na fakturze bowiem przekazanej przez stronę belgijską nie znajduje się deklaracja złożona przez eksportera o pochodzeniu towaru. Wskazując na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 158, poz. 1036 ze zm.) oraz art. 16 Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego organ I instancji podał, iż obniżone stawki celne stosuje się przy jednoczesnym spełnieniu następujących warunków: 1) na towar ustanowiono obniżoną stawkę celną, 2) pochodzenie towaru z obszaru Unii Europejskiej zostało udokumentowane prawidłowo sporządzonym świadectwem EUR 1 lub deklaracją na fakturze. Niezachowanie jednego z tych warunków uniemożliwia zastosowanie stawki celnej obniżonej. Ponadto, organ podał przepis art. 222 par. 4 Kodeksu celnego, jako uzasadniający orzeczenie w zakresie odsetek wyrównawczych.
Od decyzji organu I instancji Jerzy S. wniósł odwołanie. Podniósł, iż zebrany materiał dowodowy oraz przedstawione zarzuty nie dotyczą jego osoby, jak również sprowadzonego przez niego samochodu. Postępowanie prowadzone w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe wskazuje kwoty długu celnego nie jego samochodu, albowiem tocząca się sprawa "ma postanowienie nr [...]". Wyjaśnił, że w miesiącu listopadzie 1999r. sprowadził z Belgii samochód marki Opel Astra. Samochód był po wypadku i został przywieziony na lawecie. Na okoliczność zakupu uszkodzonego auta otrzymał fakturę wystawioną przez pracownika firmy W. w jego obecności oraz kierowcy lawety. Z dokumentami otrzymanymi w Belgii udał się do Urzędu Celnego w G. celem dokonania niezbędnych formalności do zarejestrowania pojazdu. Po oględzinach samochodu i dokonaniu odprawy celnej w G. został zobowiązany do zapłaty należności. Fakt, że pojazd był uszkodzony można stwierdzić po dokonaniu ekspertyzy, albowiem naprawa samochodu została zrobiona nieudolnie.
Decyzją z dnia [...] 2003r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w T. na podstawie art. 233 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 23 §1, art. 85 §1 oraz art. 262 Kodeksu celnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy podkreślił, że przyczyną wszczęcia postępowania było ujawnienie przez belgijskie władze celne u sprzedawcy samochodu, dokumentów świadczących o zaniżeniu wartości celnej towaru przez stronę w zgłoszeniu celnym. Strona belgijska przekazała bowiem uwierzytelnioną kserokopię zaksięgowanej w firmie W. faktury nr [...] z dnia [...] 1999r. oraz dokument wywozowy, w których wartość towaru określono na kwotę 113.000 zł. Organ ustosunkował się do poszczególnych zarzutów odwołania, wskazując na przeprowadzone postępowanie dowodowe i jego ocenę, podkreślając fakt, iż przedmiotowy pojazd został stronie sprzedany za wyższą cenę, aniżeli zadeklarowana przez nią, o czym świadczy wyżej wymieniona uwierzytelniona kopia faktury nadesłanej przez belgijskie władze celne, zarejestrowana u sprzedawcy oraz zgłoszenie celne tranzytowe, na podstawie którego pojazd został wyeksportowany. O tym, że sprawozdanie belgijskiej administracji celnej odnosi się do przedmiotowej sprawy, świadczy fakt, iż stanowi ono odpowiedź na wniosek z dnia [...] 2001r. Nr [...], przy którym do weryfikacji została przekazana między innymi faktura nr [...] z dnia [...] 1999r. załączona do zgłoszenia celnego [...] z dnia [...] 1999r., a wraz ze sprawozdaniem nadesłane zostały uwierzytelnione kopie dokumentów dotyczących tej konkretnej sprawy.
Zaznaczył, że polskie organy celne nie mają powodu podważać autentyczności przesłanych przez władze celne dokumentów, z których wynika, że pojazd został zakupiony za kwotę 113.000 franków belgijskich. Wskazał na uprawnienia organu celnego wynikające z Kodeksu celnego, podnosząc że strona w dniu zgłoszenia towaru do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu nie przedstawiła dokumentu zaksięgowanego u zagranicznego kontrahenta, z którego wynikałaby rzeczywista wartość transakcji. Ujawnione przez belgijską administrację celną dokumenty stanowią wystarczający materiał dowodowy w sprawie wyjaśnienia stanu faktycznego związanego z zakupem i importem przedmiotowego pojazdu.
Odnosząc się do stwierdzenia strony, że importowany pojazd był uszkodzony podkreślił, że na etapie postępowania administracyjnego nie kwestionowano stanu technicznego pojazdu, natomiast organ celny dysponuje materiałem dowodowym, na podstawie którego jest w stanie określić prawidłową wartość celną towaru i nie musi wykazywać zakresu uszkodzeń pojazdu. Analiza Faktury przedstawionej przez importera nie mogła mieć wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, ponieważ jej wystawienie nie zostało odzwierciedlone w żadnej z dokumentacji prowadzonej przez organy belgijskie.
W skardze na decyzję organu II instancji skarżący podniósł, że nie zgadza się z przedstawionymi zarzutami i dowodami w postaci dokumentów zakupu samochodu przedstawionymi przez stronę belgijską. Kwestionuje ich wiarygodność, albowiem oryginalny dokument zakupu odebrał osobiście w firmie sprzedającego, a nie uczynił tego przewoźnik, jak zaznaczono w postępowaniu. Przedłożone przez niego dokumenty zawierają wszystkie pieczęcie, które nie budziły żadnych wątpliwości i zastrzeżeń przy przekraczaniu granicy, przy odprawie celnej i rejestracji pojazdu ponad trzy lata temu. Całe przeprowadzone postępowanie opierało się na fakturach belgijskich, które nie wie kto i kiedy ponownie wystawił. Nie wytłumaczono w sposób przekonujący i rzetelny istnienia innej faktury o tym samym numerze, danych jego samochodu, lecz różnej cenie. Ponownie podkreślił, że auto było powypadkowe. Zostały zrobione zdjęcia samochodu, istnieją protokoły w Urzędzie Celnym w G., została wydana opinia rzeczoznawcy, a stan techniczny pojazdu nie był taki, jak sugerują pracownicy Izby Celnej w T. Zaznaczył, że dokumentów nie kwestionowali urzędnicy belgijscy przy wywozie pojazdu, a także straż graniczna oraz pracownicy polskiego urzędu celnego, którzy widzieli samochód, jednakże nie znają się "na rzeczy". Za niezrozumiałe uważa stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji, że organ nie musi wykazywać wiarygodności zlecenia z dnia [...] 1999r., które dotyczy określenia zakresu uszkodzeń oraz wyceny wartości bieżącej samochodu. Nikt w trakcie zakupu samochodu oraz odbioru dokumentów ze strony belgijskiej nie prosił, ani tym bardziej nie chciał żadnych pokwitowań za wystawione dokumenty. Ponadto, do tej pory nie przystąpiono do kontroli pojazdu, pomimo że istnieje możliwość jego okazania. Zza biurka dokonano oceny towaru, pominięto wycenę rzeczoznawcy i dano wiarę stronie belgijskiej. Skarżący dodał, że nie jest handlarzem samochodów, lecz uczciwym obywatelem, a samochód sprowadził dla własnego użytku. Przedstawiona wartość samochodu przekracza w znacznym stopniu jego cenę rynkową.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i jego argumentację.
Dodał, że skoro Skarżący poddaje w wątpliwość wiarygodność zgromadzonych przez organy dowodów, to powinien wykazać w sposób nie budzący wątpliwości, że ujawnione w wyniku weryfikacji dokumenty jego nie dotyczą.
W piśmie procesowym z dnia strona skarżąca odniosła się do odpowiedzi Dyrektora Izby Celnej w T.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem, w myśl art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, że decyzja nie narusza prawa.
Istotą sporu w sprawie jest ustalenie wartości celnej towaru w postaci samochodu osobowego marki Opel Astra importowanego z Belgii przez Jerzego S. Skarżący dokonując zgłoszenia celnego w dniu [...] 1999r. dołączył fakturę zakupu przedmiotowego pojazdu wystawioną w dniu [...] 1999r. przez sprzedającego tj. firmę W., z ceną zakupu określoną na 34.000 franków belgijskich. Organ celny na skutek wątpliwości co do zadeklarowanej ceny transakcyjnej, korzystając z regulacji art. 83 Kodeksu celnego, zwrócił się w drodze pomocy prawnej do organów belgijskiej administracji celnej o przeprowadzenie stosownego dochodzenia na okoliczność prawdziwości danych zawartych w przedłożonej fakturze.
Podstawą prawną dla organów celnych do wystąpienia z takim wnioskiem były postanowienia wielostronnej umowy międzynarodowej – Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli dnia 16 grudnia 1991r.
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 20 października 1992r. podał do powszechnej wiadomości, że Układ Stowarzyszeniowy został uznany za słuszny zarówno w całości, jak i każde z postanowień w nim zawartych, jest on przyjęty, ratyfikowany i zatwierdzony oraz będzie niezmiennie zachowywany.
Ratyfikowane umowy międzynarodowe są źródłem powszechnie obowiązującego prawa w Rzeczypospolitej Polskiej (art. 87 ust. 1 Konstytucji). W art. 91 ust. 1 Konstytucji zawarto przepis generalnie transformujący umowę międzynarodową do wewnętrznego porządku prawnego, co oznacza, iż jest ona bezpośrednio stosowana, chyba że stosowanie umowy uzależnione jest od wydania ustawy. Warunkiem transformacji jest jednak opublikowanie umowy w Dzienniku Ustaw, ten zaś wymóg – ogłaszania "w trybie wymaganym dla ustaw"- Konstytucja ustanawia jedynie względem umów ratyfikowanych za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie, odsyłając określenie zasad publikacji innych umów do ustaw (art. 88 ust. 3). Umowy międzynarodowe, które są ratyfikowane przez Prezydenta za uprzednią zgodą parlamentu wyrażoną w ustawie (art. 89 ust. 1) i które są ogłaszane w trybie wymaganym dla ustaw (art. 88 ust. 3), mają moc prawną ustawy.
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej ogłosił powyższą umowę w załączniku do Dziennika Ustaw Nr 11, poz. 38 z dnia 27 stycznia 1994r.
W art. 2 Protokołu 6 stanowiącego załącznik do powyższej Umowy zawarto zapis, że strony umowy udzielają sobie wzajemnie pomocy w sposób i na warunkach przewidzianych przedmiotowym Protokołem, w celu zapewnienia prawidłowego stosowania ustawodawstwa celnego, w szczególności przez zapobieganie, prowadzenie dochodzeń i wykrywanie naruszeń tego ustawodawstwa. Zgodnie z art. 3 Protokołu na prośbę władz występujących z wnioskiem, władze proszone o pomoc dostarczą wszystkie stosowne informacje umożliwiające właściwe stosowanie ustawodawstwa celnego, łącznie z informacjami dotyczącymi ujawnionych lub planowanych działań, które naruszają lub naruszą to ustawodawstwo (ust. 1) oraz informują czy towary wywiezione z terytorium jednej z umawiających się stron zostały właściwie przywiezione na terytorium drugiej strony, wyszczególniając w razie potrzeby procedury celne zastosowane wobec tych towarów (ust. 2).
W wyniku wykonania wniosku o udzielenie pomocy prawnej belgijska administracja celna nadesłała raport z dochodzenia, w którym stwierdziła, że odpowiednie służby administracji celnej w Belgii przeprowadziły dochodzenie, w trakcie którego ustalono, że nadesłana jej do porównania faktura złożona przez skarżącego jest fałszywa podobnie, jak inne kontrolowane tą drogą faktury. Organy te do raportu załączyły uwierzytelniony dokument w postaci faktury z firmy W. z dnia [...] 1999r. określającej cenę pojazdu na 113.000 franków belgijskich oraz dokument będący w posiadaniu sprzedawcy potwierdzający wywóz towaru za granicę. Nadesłane dokumenty stanowiły podstawę wszczęcia postępowania z urzędu w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.
Zgodnie z art. 23 §1 Kodeksu celnego wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalona, o ile jest to konieczne z uwzględnieniem art. 30 i 31 Kodeksu celnego. Dopiero niemożność przyjęcia wartości transakcyjnej za wartość celną, z powodu zakwestionowania jej wiarygodności i dokładności informacji lub dokumentów (art. 23 §7 Kodeksu celnego) może stanowić podstawę do ustalenia wartości celnej na podstawie zasad określonych w przepisach art. 24 – 29 Kodeksu celnego. W przedmiotowej sprawie organy celne ustaliły wartość transakcyjną. Okoliczność, że jest ona inna niż wskazywał na to skarżący nie zmienia charakteru tych ustaleń. Wartość transakcyjna jest kategorią obiektywną i odzwierciedla warunki dokonanej transakcji, co oznacza, że nie jest uzależniona od woli strony posłużenie się tą kategorią. Z tego tytułu nie mogły znaleźć w sprawie zastosowania reguły ustalania wartości celnej opisane w art. 25 – 29 Kodeksu celnego i tym samym nie zaistniała potrzeba odwoływania się do wyceny biegłego.
Zdaniem Sądu samo zestawienie dwóch dokumentów – faktur zawierających odmienne dane, bez dodatkowych argumentów przesądzających o prymacie jednego z nich niczego w sprawie nie przesądza.
Niewątpliwie charakteru dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej nie posiada nadesłana faktura pochodząca z zasobów księgowych sprzedawcy. Jest to dokument prywatny i nie zmieniają jego charakteru okoliczności, w jakich została ona dostarczona organom celnym.
Okolicznością, która pozwala na ustalenie, że prawidłowe było zakwestionowanie przez organy celne wartości celnej towaru jest właśnie treść nadesłanego raportu, do którego dołączono sporne dokumenty. Z oficjalnego pisma w ramach wykonania wniosku o pomoc prawną wynika, że belgijskie organy celne przeprowadziły stosowne dochodzenie, w trakcie którego stwierdziły, że część nadesłanych do weryfikacji faktur była dokumentami fałszywymi. Do każdej z tych faktur dołączono kopię prawdziwej faktury oraz eksportowego dokumentu celnego z poświadczeniem za zgodność z oryginałem. Jednocześnie niektóre z nadesłanych do kontroli faktur odpowiadały dokumentom znajdującym się u sprzedawcy, co pozwala także organowi na wnioski względem dokumentów odbiegających formą i treścią od prawdziwej dokumentacji. Takie porównanie stwarza uzasadnienie do odmówienia wiarygodności dokumentom innym niż znajdujące się u sprzedawcy.
Stwierdzono również, że w tej branży płatności dokonane były gotówką oraz nie jest możliwe sprawdzenie, czy osoby kupujące są tymi samymi, które widnieją na fakturach. Pismo strony belgijskiej nosi datę [...] 2002r. i przywołuje pismo Ministerstwa Finansów z dnia 9 listopada 2001r. znak BWNIII-071-825/01/MDK. Pismo natomiast oznaczone tym ostatnim numerem dotyczy sprawy z wniosku Urzędu Celnego w T. z dnia [...] 2001r. Nr [...], w którym wskazano osoby krajowe będące nabywcami pojazdów. Wśród tych osób na stronie 2 pkt 21 pisma umieszczone jest nazwisko Jerzy S. Nie budzi zatem wątpliwości, że wśród dokumentów, które zostały przekazane za pośrednictwem Ministerstwa Finansów organom administracji belgijskiej znajdowała się również faktura załączona do zgłoszenia celnego przez skarżącego. W materiałach przekazanych natomiast przez stronę belgijską znajdują się faktura oraz dokument tranzytowy, a ich treść nie pozostawia żadnych wątpliwości, że dotyczą one nabytego przez Jerzego S. samochodu marki Opel Astra o numerze podwozia [...]. Prawdą natomiast jest, iż w aktach administracyjnych są również inne dokumenty, które nie dotyczą transakcji wymienionego samochodu przez skarżącego. Powyższe wynika z faktu, że organy polskie zwracały się ze stosowym wnioskiem do organów administracji belgijskiej w zakresie wielu osób krajowych i otrzymywały odpowiedź dotyczącą nie tylko transakcji zawartej przez skarżącego, ale także przez inne podmioty. W uwzględnieniu powyższych rozważań należy stwierdzić, że raport belgijskiej administracji celnej w świetle polskiego prawa jest zagranicznym dokumentem urzędowym, bowiem został sporządzony przez organ innego państwa. Skoro zaś jest dokumentem urzędowym, przeto stanowi dowód na to, co zostało w nim urzędowo zaświadczone dopóty, dopóki nie zostanie udowodnione, że dokument nie jest prawdziwy (autentyczny) albo, że oświadczenia organu są niezgodne z prawdą (art. 194 Ordynacji podatkowej).
Wartość dowodowa tego raportu jako dokumentu urzędowego zależy od prawa polskiego. Można obalić domniemanie prawdziwości przysługujące dokumentom urzędowym, przeprowadzając zarówno dowód przeciwko temu, iż dokument nie pochodzi od organu, który go wystawił, jak i przeciwko treści dokumentu. Póki jednak dowód taki nie zostanie przeprowadzony, dokumentowi urzędowemu przysługuje moc dowodu zupełnego. Zasada dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej) nie jest regulatorem ciężaru dowodu. Skarżący nie zdołał przeprowadzić dowodu obalającego moc dowodową przedstawionego przez belgijską administrację celną raportu.
Odnośnie zastosowanej stawki celnej Dyrektor Izby Celnej słusznie zwrócił uwagę na regulację zawartą w Protokole nr 4 Układu Europejskiego z dnia 16 grudnia 1991 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 11 poz. 38 ze zm). Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 16 i 21 tegoż Protokołu w związku z art. 13 §3 pkt 4 możliwość zastosowania obniżonych stawek celnych zachodzi w przypadku jednoczesnego spełnienia następujących warunków:
a) towar pochodzi z obszaru Unii Europejskiej w rozumieniu postanowień Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego,
b) pochodzenie towaru zostało udokumentowane prawidłowo sporządzonym świadectwem pochodzenia EUR – 1 lub deklaracją na fakturze,
c) towar został bezpośrednio przywieziony do Polski.
Brak spełnienia którejkolwiek z wyżej wymienionych przesłanek eliminuje możliwość zastosowania preferencyjnych stawek celnych w odniesieniu do importowanego towaru, przy czym dokumentowanie pochodzenia towaru zostało ściśle określone postanowieniami Protokołu nr 4 i jakiekolwiek odstępstwo w tym zakresie niezależnie od faktycznego miejsca pochodzenia towaru jest niedopuszczalne.
Z okoliczności sprawy wynika, że skarżący wnosząc o zastosowanie preferencyjnej stawki celnej od importowanego samochodu przedłożył fakturę zakupu z adnotacją, że przedmiotowy samochód ma pochodzenie preferencyjne, czyli pochodzi z obszaru Unii Europejskiej. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji faktury, belgijskie służby celne nadesłały oryginał kopii faktury eksportera, na której nie było żadnej adnotacji co do świadectwa pochodzenia towaru. Stosownie do unormowania zawartego w artykule 28 §2 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego eksporter jest zobowiązany do posiadania i przechowywania dokumentów dotyczących wystawionych świadectw pochodzenia towaru (kopia faktury z deklaracją). Skoro, w wyniku postępowania weryfikacyjnego nie został potwierdzony fakt autentyczności zapisów na fakturze zakupu przedstawionej przez skarżącego do odprawy celnej w przedmiocie świadectwa pochodzenia towaru, to w ocenie Sądu organy celne zasadnie i bez naruszenia prawa materialnego przyjęły, że brak było podstaw do zastosowania preferencyjnej stawki celnej określając w konsekwencji wysokość należności celnej według stawki autonomicznej. Dla oceny zasadności rozstrzygnięcia organów celnych nie ma znaczenia fakt, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany na terenie kraju będącego członkiem Unii Europejskiej, albowiem jak już zaznaczono wyżej, dokumentować miejsce pochodzenia towaru można wyłącznie na zasadach i warunkach określonych w Protokole nr 4, a więc z wyłączeniem innych środków dowodowych.
Zauważyć także należy, że dokument SAD złożony przez Jerzego S. nosi numer [...], natomiast postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie o uznanie dokumentu za nieprawidłowe oznaczone zostało numerem [...]. W związku z tym, iż są to różne dokumenty, posiadają także odmienną numerację.
Wbrew poglądom skargi nie ma także potrzeby szerszego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Granice postępowania dowodowego określone są celem danej czynności. Postępowania dowodowego nie prowadzi się "w nieskończoność". Przedstawiony raport władz belgijskich wraz z ujawnionymi przez te władze fakturą oraz zgłoszeniem celnym przedstawionym w Belgii są wystarczającymi dowodami dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zauważyć należy, że skarżący nie posiada żadnego dowodu potwierdzającego zapłatę, co skarga pomija. Dowód ten niewątpliwie mógłby być przydatny w postępowaniu prowadzonym przez organy celne, a zasady staranności i przezorności przemawiają za tym, aby posiadać pokwitowanie potwierdzające wpłaconą kwotę pieniędzy. Brak potwierdzenia dokonanej wpłaty przemawia za prawdziwością ustaleń dokonanych przez belgijską administrację celną. Organ celny zebrał materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji. Zgromadzony materiał dostatecznie wyjaśnia wszystkie okoliczności sprawy, istotne z punktu widzenia zastosowanej normy prawa materialnego. W konsekwencji należy stwierdzić, iż nie doszło do naruszenia art. 180 Ordynacji podatkowej. Sąd nie dostrzega potrzeby uzupełnienia postępowania oraz analizowania zakresu uszkodzeń sprowadzonego pojazdu. Zasadą jest, że przeprowadza się jedynie dowody istotne dla ustalenia stanu faktycznego czy prawnego, stąd istnieje możliwość weryfikacji wnioskowanych dowodów przez organ.
Kierując się zasadami doświadczenia życiowego należy podnieść, że skarżący ma interes w uzyskaniu dokumentu (faktury) wskazującego na niższą wartość towaru. Interesu takiego nie ma zaś sprzedający, który tą metodą powiększałby swój przychód. Nie pozostaje bez znaczenia dla oceny sprawy wysokość ceny zakupu, która stała się zresztą przyczyną dla podjęcia po zwolnieniu towaru, dalszych działań, uwidoczniona na zakwestionowanej fakturze dla pojazdu, który zgodnie z przepisami musiał spełniać określone standardy techniczne.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) orzeczono, jak w sentencji.