SA/Bd 3403/03

SA/Bd 3403/03 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2004-06-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-12-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Anna Klotz
Elżbieta Piechowiak /przewodniczący sprawozdawca/
Wiesław Czerwiński
Symbol z opisem
621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Hasła tematyczne
Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 71 poz 734
art. 17 ust. 1
Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę
Uzasadnienie
SA/Bd 3403/03
UZASADNIENIE
Zaskarżoną do Sądu administracyjnego decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia z [...] Nr [...], którą po ponownym rozpatrzeniu sprawy odmówiono S. S. przyznania dodatku mieszkaniowego.
Kolegium podzieliło wszystkie podstawy decyzji organu I instancji, na które składa się - m.in. art.6 ust.6 i 8 w związku z art. 17ust.1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych / Dz. U. Nr 71, poz. 734/ oraz § 3 i 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych / Dz. U. Nr 156, poz. 1817/, a nadto następujące ustalenia faktyczne:
Bezspornym w sprawie pozostaje, że S. S. posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu. Jego średni dochód miesięczny w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku ustalony stosownie do treści art. 3 ust 3 i 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wynosi [...] zł. Kwota ta przekracza zatem 160% kwoty najniższej emerytury o [...] zł., co w świetle art. 17 ust.1 tej ustawy stanowi samoistną przesłankę odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego.
Niezależnie od powyższego dokonano wyliczenia należnego dodatku i ustalono, że dodatek ten wyniósłby [...] zł., a więc kwotę niższą niż nadwyżka dochodu skarżącego nad 160% najniższej emerytury, co zgodnie z art. 6 ust.8 ustawy stanowi przesłankę negatywną przyznania tego świadczenia.
W skardze oraz wielu obszernych pismach procesowych skarżący Stanisław S. podniósł m.in., że nadwyżka jego dochód nieznacznie jedynie przekracza 160% najniższej emerytury, a trudna sytuacja finansowa i problemy zdrowotne uzasadniają przyznanie mu dodatku mieszkaniowego.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że niniejsza skarga wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz.368 ze zm.). Ustawa ta utraciła moc z dniem 31 grudnia 2003r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz.1271 ze zm.), a zgodnie z treścią art. 97§1tej ustawy sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr153, poz.1270).
Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego i procesowego. W istocie skarga ogranicza się jedynie do samego zakwestionowania zaskarżonej decyzji bez wskazania jakiegokolwiek naruszenia prawa, którego również nie można dopatrzyć się z urzędu, badając legalność zaskarżonej decyzji.
Zarzuty skargi są bezzasadne i w zasadniczej części wynikają nie tylko z braku znajomości przez skarżącego przepisów dotyczących dodatków mieszkaniowych, ale i istoty oraz celu tej instytucji prawnej.
Niewątpliwie dodatki mieszkaniowe są formą pomocy Państwa dla osób (rodzin) znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej, spełniają jednak również inną funkcję związaną z odejściem od 12 listopada 1994r. (kiedy to utraciła moc ustawa z dnia 10 kwietnia 1974r. - Prawo lokalowe) od sztywnych, ustawowych regulacji w zakresie ustalania wysokości czynszów za lokale mieszkalne. Zmiana ta spowodowała wzrost wysokości czynszów, a dodatki mieszkaniowe miały nie tylko wyrównać możliwości płatnicze uboższych najemców, ale gwarantować wynajmującym zapłatę należności, a tym samym uzyskanie środków pokrywających nie tylko bieżące wydatki, ale także wydatki na niezbędne remonty.
Powyższe uwagi mają wyjaśniać skarżącemu, że dodatek mieszkaniowy jest instytucją prawa lokalowego, a nie pomocy społecznej. Stąd sformalizowane wymogi warunkujące przyznanie prawa do dodatku oraz wysokość dodatku uwzględniają wyłącznie dochody najemcy i jego rodziny oraz wydatki mieszkaniowe. Pomijają zupełnie sytuację materialną rodziny spowodowaną innymi wydatkami, czy stanem zdrowia najemcy lub członków rodziny. Te ostatnie czynniki, jeśli powodują trudności w zaspokajaniu niezbędnych potrzeb mogą być przesłanką do przyznania stosownych świadczeń z pomocy społecznej.
Odpowiadając na zarzuty skarżącego wskazać trzeba, że ustalenia co do dochodów strony są niewadliwe oraz mają pełne oparcie w zebranych dowodach.
Powołany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia przepis art. 17 ust l ustawy o dodatkach mieszkaniowych stanowi, że w latach 2003 i 2004 dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust l, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 160% kwoty najniższej emerytury gospodarstwie jednoosobowym lub 110% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust 8.
Średni miesięczny dochód skarżącego ustalony został zgodnie z dyspozycją art. 17 ust.1 omawianej ustawy i wyniósł kwotę 928,66zł. Na kwotę tę składały się dochody osiągane przez skarżącego z tytułu renty oraz dochód z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego. Bez znaczenia dla ustalaniu wysokości tych dochodów jest przy podnoszona przez skarżącego okoliczność, że gospodarstwo rolne generuje jedynie straty i nie przynosi żadnych zysków. Określenie sposobu ustalania dochodów z gospodarstwa rolnego w art. 3 ust.4 omawianej ustawy nie zezwala na pomniejszenie go o kwoty nakładów związanych z prowadzeniem gospodarstwa. Przepis ten w sposób jednoznaczny reguluje kwestię dochodów z prowadzenia gospodarstwa rolnego w odniesieniu do przeciętnego dochodu z 1 hektara przeliczeniowego, ogłaszanego przez Prezesa GUS w Monitorze Polskim.
Bez znaczenia jest przy tym wielkość przekroczenia kryterium dochodowego określonego w art. 17 ust.1 ustawy, które jest wielkością graniczną dla uzyskania prawa do świadczenia. Samo przekroczenie tej kwoty przesądza o niemożności przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego, i to niezależnie od tego, czy skarżący spełnia pozostałe warunki do przyznania tego dodatku. Przepisy bowiem nie zawierają w tym zakresie żadnych unormowań, które pozwalałyby na uwzględnienie takiej okoliczności np. w ramach uznania administracyjnego.
Mając zatem na uwadze, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa Sąd, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji.