SA/Bd 3341/03

SA/Bd 3341/03 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2004-05-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-11-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski
Izabela Najda-Ossowska /przewodniczący/
Teresa Liwacz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
FSK 2056/04 - Wyrok NSA z 2005-05-04
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
art.  7 ust. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Dz.U. 1999 nr 109 poz 1245
par.  50 ust. 4 pkt 3
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska, Sędziowie Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.), Asesor WSA Grzegorz Saniewski, Protokolant Małgorzata Pasternacka, po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2004 na rozprawie sprawy ze skargi P. Spółka Akcyjna na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień i czerwiec 2000 roku oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego oddala skargę
Uzasadnienie
I SA/Bd 3341/03
U z a s a d n i e n i e
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...] - określającą Spółce Akcyjnej "P." w T. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień i czerwiec 2000 w kwocie [...] oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe za te okresy w wysokości [...].
Jak ustalono podczas kontroli podatkowej, co do prawidłowości rozliczeń podatku od towarów i usług, w dniu 16 kwietnia 2000 r. Skarżąca Spółka Akcyjna " P." zawarła umowę kupna – sprzedaży ze spółką cywilną " P." w T., na podstawie której zakupiła po przebudowie i modernizacji maszynę drukarską lakierującą "P." P – 14, za cenę [...].
Zgodnie z § 4 wskazanej wyżej umowy, strona skarżąca tytułem przedpłaty wpłaciła kwotę [...]. Sprzedająca wystawiła stosowną fakturę VAT nr [...], w której uwzględniono wpłaconą przedpłatę wraz z podatkiem od towarów i usług w kwocie [...]. Następnie w dniu 28 czerwca 2000 r. sprzedająca dokonała korekty wystawionej faktury VAT, poprzez wystawienie faktury o nr [...]. W tym samym dniu wystawiono kolejną fakturę VAT o nr [...], obejmującą całość należnej zapłaty, na kwotę brutto [...] w tym VAT w kwocie [...].
Zdaniem organu kontrolującego strona sprzedającą - Spółka Cywilna " P." niesłusznie dokonała opodatkowania sprzedaży maszyny do lakierowania podatkiem od towarów i usług w wysokości [...] z uwagi na fakt, iż sprzedana maszyna była towarem używanym, który zgodnie z art. 7 ust 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym jest zwolniony od powyższego opodatkowania.
Organ I instancji wskazał, iż przedmiotowa maszyna lakierująca P – 14 została zakupiona jako maszyna offsetowa P-44 w roku 1992 i była użytkowana po zakupie aż do roku 1998 a więc powyżej 6 miesięcy. Zatem zdaniem organu I instancji wyczerpana została przesłanka o uznaniu tego towaru za towar używany.
Spółka sprzedająca zdaniem organu I instancji zgodnie z dyspozycją przepisu art. 33 ust. 1 cyt. wyżej ustawy, po wystawieniu faktury VAT miała obowiązek zapłaty podatku VAT, natomiast strona kupująca nie nabyła uprawnienia do rozliczenia podatku w trybie art. 19 ust 1 cyt. ustawy, ponieważ zgodnie z przepisem § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.) faktury, o których mowa w art. 33 ust. 1 ustawy nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz do zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.
Organ podatkowy uznając, iż strona skarżąca zaniżyła kwotę podatku podlegającego wpłacie do Urzędu Skarbowego poprzez zawyżenie kwoty podatku naliczonego do odliczenia za miesiące kwiecień i czerwiec 2000 r. w łącznej kwocie [...] wydał w dniu [...] decyzję nr [...] , w której określił spółce prawidłowe jego zdaniem rozliczenie tego podatku wraz z należnymi od tej kwoty odsetkami.
Strona skarżąca nie zgadzając się z rozstrzygnięciem wniosła odwołanie do Izby Skarbowej w B., wnosząc o uchylenie spornej decyzji organu I instancji, zarzucając organowi I instancji błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez stwierdzenie, iż przedmiotem sprzedaży był towar używany. Na potwierdzenie swych twierdzeń strona skarżąca posiłkowała się opinię techniczną rzeczoznawcy maszyn poligraficznych inż. Z. S., z której to opinii zdaniem skarżącej nie można było wywieźć tezy, iż sporna maszyna była " towarem używanym".
Ponadto strona skarżąca zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania podatkowego, w szczególności art. 122 i art. 124 Ordynacji podatkowej.
Izba Skarbowa w B., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, uchyliła w całości wydaną decyzję i przekazała sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
W wyniku ponownego postępowania organ I instancji wydał w dniu [...] decyzję nr [...] w której pozbawił stronę skarżącą prawa do odliczenia tego podatku - na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku od towaru i usług oraz podatku akcyzowego, w związku z § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towaru i usług oraz o podatku akcyzowym, uznając sporne faktury VAT o nr [...] z dnia 28 kwietnia 2000 r. i o nr [...] z dnia 28 czerwca 2000 r. za dokumenty wystawione w trybie art. 33 ust. 1 cyt. ustawy i jako takie nie stanowiące podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.
Strona skarżąca w dniu 2 listopada 2001 r. złożyła odwołanie od wydanej decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, jak również przepisów prawa procesowego art. 121 § 1, art. 122 i art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.
Zarzuciła organom kontrolującym, iż swe ustalenia dokonały jedynie w oparciu o dowody księgowe i protokoły przekazania maszyny, które jej zdaniem nie odzwierciedlają w pełni rodzaju i efektów prowadzonych działań technicznych.
Na potwierdzenie swoich twierdzeń przywołała opinię biegłego inż. Z. S., z której wynikało, iż sporna maszyna została po latach używania - w pełni została wyeksploatowana i dlatego dopiero po modernizacji była w istocie nową maszyną. Do jej budowy ze starej maszyny użyto m. innymi jedynie korpus o wartości [...] zł. W dniu 14 sierpnia 2001 r. nastąpiła zmiana następcy prawnego a decyzja została skierowana do poprzednika Spółki skarżącej. W związku z tym Izba Skarbowa uchyliła dotkniętą wadą rozstrzygnięcie organu I instancji i sprawa została ponownie rozpatrzona przez organ I instancji.
W wyniku wszczęcia i prowadzenia postępowania podatkowego w stosunku firmy P S.A. w T. ( jako następcy prawnego ) w dniu [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. kolejną decyzją nr [...].
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, analogicznie jak w uchylonej decyzji zakwestionował odliczenie podatku naliczonego związanego z nabyciem spornej maszyny Planeta 14 - w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, w związku z przepisami wykonawczymi do w/w ustawy zawartymi w § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r.
W związku z tym Dyrektor określił Spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług za kwiecień i czerwiec 2000 r. wraz z należnymi odsetkami.
Od powyższej decyzji strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i o umorzenie postępowania zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy w szczególności art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz naruszenie prawa procesowego – art. 121 § 1, art. 122 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 19976 r. Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu strona skarżąca powtórzyła argumenty przytaczane wcześniej zwłaszcza zarzut nieuwzględnienia opinii biegłego – rzeczoznawcy.
Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.
Na powyższe rozstrzygnięcie strona skarżąca złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając wydanej decyzji:
- naruszenie przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7 ust. 1 pkt. 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów powyższej ustawy ;
- naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy a w szczególności art. 121 § 1, art. 122 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej.
Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę, odpowiadając na zarzuty skarżącej wskazała, iż sporna maszyna "P." P- 14 była w istocie towarem używanym i powstała w drodze modernizacji z maszyny drukującej P- 44, o czym świadczą zdaniem organów podatkowych, załączone dowody księgowe.
Izba Skarbowa wskazała na unormowania zawarte w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz przepisy § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego, do tej ustawy.
Zgodnie z postanowieniami art. 7 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy zwalnia się z podatku od towarów i usług sprzedaż towaru używanego, jeżeli dokona jej użytkownik towaru.
Za towary używane w myśl dyspozycji art. 4 pkt 7 ustawy uważa się rzeczy ruchome, których okres użytkowania wynosił co najmniej pół roku, a w przypadku budynków i budowli co najmniej 5 lat licząc od końca roku, w którym ukończono budowę.
Izba Skarbowa wskazała, iż umowa kupna- sprzedaży została zawarta w dniu 16 kwietnia 2000 r. na podstawie , której Spółka Akcyjna " P." zobowiązała się do zakupu maszyny drukarskiej lakierującej, po przebudowie i modernizacji o nazwie "P. 14" za kwotę [...].
Przekazanie zakupionej maszyny nastąpiło w dniu 31 maja 2000 r.
Izba Skarbowa w oparciu o materiał dowodowy wskazała, iż sprzedająca spółka przedmiotowe urządzenie jako maszynę offsetową P – 44 zakupiła uprzednio w dniu 22 września 1992 r. od L. Zakładów Graficznych.
Zakupioną maszynę ujęto w rejestrze środków trwałych pod numerem inwentarzowym 30. i jako tak stanowiła nieprzerwanie majątek trwały do czasu jej wyksięgowania z ewidencji tj do dnia 30 kwietnia 2000 r. ( protokół nr 1/2000).
W okresie eksploatacji dokonywane były odpisy amortyzacyjne maszyny. Jej wartość początkowa brutto przed przebudową wynosiła [...].
Następnie Sprzedająca zakupioną maszynę P - 44 przebudowała i zmodernizowała na maszynę lakierującą P – 14 , zgodnie z zawartą w dniu 1 października 1998 r. umową z firmą S. Sp. z o.o. w T. Ten fakt potwierdzają wystawione faktury VAT Nr [...] z dnia 27 grudnia 1999 r . i Nr [...] z dnia 29 kwietnia 2000 r. W związku z tymi pracami wartość początkowa maszyny została powiększona do kwoty [...], przy czym roczna stawka amortyzacji wynosiła przez cały okres 12,5 %. Sprzedająca dokonywała odpisów amortyzacyjnych za rok 1998 i 1999 miesięcznie w wysokości [...] a od stycznia do kwietnia w podwyższonej kwocie wynoszącej [...], co zdaniem organów podatkowych przeczy twierdzeniu strony, że urządzenie to w momencie przystąpienia do przebudowy stanowiło złom użytkowy.
Spółka sprzedająca, jak wynika z dokumentacji, na modernizację poniosła nakłady w wysokości [...] netto.
Zleceniodawca wykonujący modernizację zakupił niezbędne elementy takie jak: falownik, dławik, krzywki, przewody, łączniki, gniazda puszki, końcówki, łożyska, światłowód oraz 2 fotokomórki i usługi dźwigowe.
Jak wynika z opinii biegłego rzeczoznawcy ze starego urządzenia wykorzystano m. innymi: samonakładak, cześć pierwszego zespołu drukującego oraz wykładanie.
Na bazie boków układu farbowego wykonano górne boki zespołu drukującego, przy czym te prace jak wynika z oceny rzeczoznawcy doprowadziły do odtworzenia, wymiany zużytych lub brakujących części składowych na nowe, bardziej nowoczesne, przez co całe urządzenie stało się nowocześniejsze.
Izba Skarbowa uznała zatem, że podstawą maszyny lakierującej o nazwie P. – P – 14 sprzedanej za cenę [...] jak wynika z faktury VAT nr [...] z dnia 28 czerwca 2000 r.) była maszyna drukująca P – 44 zważywszy, na fakt, iż sprzedająca na przebudowę maszyny w latach 1999 i 2000 wydatkowała kwotę [...].
Zdaniem organu maszyna ta uległa przebudowie o czym świadczy dokumentacja firmy dokonującej modernizacji, zwłaszcza protokoły przekazania tego urządzenia
(z dnia 27 grudnia 1999 r. i z 28 kwietnia 2000 r. ), gdzie również urządzenie to określano je jako maszynę lakierującą typu P – 14 przebudowane z maszyny drukującej.
Izba Skarbowa ponadto wskazała, ż Spółka sprzedająca do dnia sprzedaży urządzenia tj. do dnia 30 kwietnia 2000 r. traktowała je jako środek trwały o nazwie " maszyna offsetowa P – 44" - (rejestr środków trwałych poz. 30).
Modernizacja i przebudowa maszyny ( protokół nr 43/99 ) znalazła odbicie w zwiększeniu jej wartości początkowej zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, stanowiących, że " jeżeli środki trwale uległy ulepszeniu ( przebudowa, rozbudowa, rekonstrukcja, adaptacja lub modernizacja) wartość początkowa tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie", - co zdaniem Izby Skarbowej oznacza, że sprzedająca nie traktowała maszyny tej jako nowo wytworzonego środka trwałego.
Dodatkowo za takim traktowaniem wytworzonej maszyny świadczy fakt, iż sprzedająca nie dokonała likwidacji starej maszyny poprzez złomowanie czy demontaż mimo, że obowiązek taki wynikał z brzmienia art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.
Izba Skarbowa ponadto wskazała, wbrew twierdzeniom skarżącego, iż w postępowaniu podatkowym dokumenty księgowe stanowią dla organów podatkowych podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy.
Zdaniem organu zbędne było powoływanie się w tym wypadku na opinię biegłego z zakresu maszyn poligraficznych, gdyż zgromadzone dokumenty źródłowe w pełni odzwierciedliły rodzaj i efekty działań technicznych przeprowadzonych na spornym urządzeniu. Dla postępowania podatkowego znaczenie mają przeprowadzone operacje księgowe i zapisy ewidencyjne.
W niniejszej sprawie zdaniem organu podatkowego miała miejsce sprzedaż towaru używanego, który stanowił nieprzerwanie środek trwały majątku firmy sprzedającej i jako taki mieści się pod pojęciem towaru używanego, którego sprzedaż zwolniona jest z opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz podatku akcyzowego zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 cytowanej ustawy.
Natomiast wystawione rachunki sprzedaży przez sprzedającą Spółkę Cywilną z określoną wartością podatku były zdaniem Izby Skarbowej fakturami, o których mowa w art. 33 ust. 1 ustawy, co jest równoznaczne z zobowiązaniem wystawcy do zapłaty wskazanej kwoty podatku, przy czym zgodnie z zapisem § 50 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 1999 r. przepisów wykonawczych, takie faktury nie uprawniają nabywcy do obniżenia podatku należnego, zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.
Mając na uwadze powyższe Organ II instancji dokonał prawidłowego rozliczenia zobowiązania w podatku od towarów i usług i ustalił dodatkowe zobowiązanie wobec zaniżenia przez Stronę tego podatku.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie wywodząc podobnie jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Sąd administracyjny kontroluje zaskarżone akty wydane w toku działalności administracji publicznej tylko w zakresie ich zgodności z prawem, przy zastosowaniu środków prawnych określonych w ustawie.
Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czynią to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu lub wykonania czynności.
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia czy zrealizowana transakcja kupna – sprzedaży maszyny "P. – 14" dotyczyła towaru używanego, co w konsekwencji pozbawia Skarżącą Spółkę prawa do odliczenia podatku naliczonego, związanego z jej zakupem.
Zdaniem Sądu organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który następnie bez przekroczenia ustawowych granic poddały analizie i ocenie wyciągając logicznie i poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski.
Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego a w szczególności art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r., Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz przepisów wykonawczych zawartych w § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 29 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towaru i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. z 1999 r., Nr 109, poz. 1245) w myśl, których zwolnieniu od podatku VAT podlegają towary używane sprzedane przez ich użytkowników.
Na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku przeprowadzonego postępowania podatkowego nabyta przez skarżącego maszyna o nazwie " P. P-14" była maszyną drukarską lakierującą po przebudowie i modernizacji. Świadczy o tym przede wszystkim sama umowa zawarta pomiędzy sprzedającym a kupującym, gdzie strony umowy wyraźnie ustaliły, że przedmiotem umowy jest sprzedaż maszyny drukarskiej lakierującej "Planeta P – 14" po przebudowie i modernizacji.
Dodatkowo wskazują na to dowody :
- dokumentacja księgowa, z której wynika, że maszyna była w ewidencji środków trwałych (poz. 30 rejestr);
- dokonywano odpisów amortyzacyjnych używanego urządzenia do dnia jego sprzedaży, zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, przy czym wartość miesięcznej amortyzacji przedmiotowej maszyny była wliczana w koszty prowadzonej działalności gospodarczej;
- przed przebudową i modernizacją maszyny nie została przeprowadzona jej fizyczna likwidacja, mimo że obowiązek taki wynika z art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości;
– nakłady poczynione na przebudowę i modernizację maszyny w odniesieniu do kwoty jej nabycia i sprzedaży wskazują, na to, że podstawą maszyny "P. – P 14" była maszyna drukująca "P. P – 44".
Zdaniem Sądu, Organ I instancji i organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że nabyta przez skarżącego maszyna "P. P-14" była towarem używanym, sprzedanym przez jej użytkownika. A skoro tak, to wystawiona faktura nie stanowiła podstawy dla nabywcy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.
Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy a w szczególności art. 121 § 1, art. 122, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.
Co do oceny opinii rzeczoznawcy, przedłożonej przez stronę organowi odwoławczemu, Sąd nie stwierdził przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów a tym samym naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej.
Sąd przychyla się do stanowiska organów podatkowych, wbrew twierdzeniom skarżącego, iż na gruncie prawa podatkowego istotny jest cały materiał dowodowy zebrany w sprawie a jego ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego oraz dokonaniu oceny znaczenia i wartości dowodu dla toczącej się sprawy.
Uznanie przez organ opinii biegłego za jedyny przekonujący dowód w sprawie pomimo istniejących dokumentów i ewidencji księgowych związanych ze sprzedażą spornej maszyny, stanowiłoby naruszenie wyżej wskazanej zasady.
Sąd podziela stanowisko organu, iż opinia biegłego zawiera jedynie aspekt czysto techniczny i nie mogła być jedyną podstawą do ustalenia stanu faktycznego sprawy.
Analiza dokonanych przez skarżącego operacji księgowych i zapisów ewidencyjnych pozwoliła na jednoznaczne ustalenie, że w niniejszej sprawie sprzedano towar używany, który jako taki jest zwolniony z mocy prawa z opodatkowania podatkiem VAT.
Mając powyższe na względzie, Sąd uznając, iż zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia tak prawa materialnego jak i przepisów postępowania na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.