SA/Bd 3249/03

SA/Bd 3249/03 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2004-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-11-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Elżbieta Piechowiak /przewodniczący/
Grażyna Malinowska-Wasik
Renata Owczarzak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
603  Utrzymanie i ochrona dróg publicznych i innych dróg ogólnodostępnych, ruch na tych drogach, koleje, lotnictwo cywilne, p
Hasła tematyczne
Umorzenie postępowania
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 161 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia (del. SSO) Renata Owczarzak (spr.) Protokolant Hanna Szpunar-Radkowska po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu nie uiszczenia opłaty za parkowanie postanawia 1. umorzyć postępowanie w sprawie, 2. zwrócić skarżącemu ze Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu wpisu sądowego.
Uzasadnienie
W postanowieniu z [...] Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. zajął stanowisko wobec wniesionych przez R. S. zarzutów do tytułu wykonawczego nr [...]. Tytuł dotyczył obowiązku opłacenia należności za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania, natomiast zarzuty powołane przez zobowiązanego nawiązywały do niekonstytucyjności Rozporządzenia Rady Ministrów z 27.06.2000 r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych i art. 13 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz niewykazania przez wierzyciela , że on jako właściciel korzystał z miejsca parkingowego.
R. S. zakwestionował nałożony obowiązek i wniósł zażalenie na wydane [...] postanowienie wskazując, że w momencie korzystania z odpłatnego miejsca parkowania nie użytkował pojazdu, jednocześnie podał dane osoby, która korzystała z pojazdu.
Zażalenie zostało przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., które postanowieniem z [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie – [...].
R. S. nie zgodził się z rozstrzygnięciem i 06 listopada 2003 r. złożył skargę do NSA Ośrodka Zamiejscowego w Bydgoszczy, powołując się na naruszenie art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez błędne wskazanie osoby zobowiązanego.
Postanowieniem z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło własne postanowienie w całości i postanowienie organu pierwszej instancji oraz umorzyło postępowanie w sprawie (Nr [...]).
Skarżący zgodził się z wydanym orzeczeniem i cofnął skargę z 06 listopada 2003 r. pod warunkiem zasądzenia od organu kosztów, jakie zostały poniesione w związku z bezprawnym działaniem Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej w B. Na koszty te składa się wpis w niniejszej sprawie w kwocie 10 zł, koszty zażaleń w związku z prowadzoną egzekucją – 20 zł i koszty korespondencji – 34 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na warunkowe cofnięcie skargi. Z punktu widzenia przepisów proceduralnych nie jest możliwe złożenie procesowego oświadczenia woli pod warunkiem. Warunkiem w rozumieniu obowiązujących przepisów jest zdarzenie przyszłe i niepewne a regulacje w tym zakresie zawarte są w Kodeksie cywilnym,. Skarżący nie uzależnił cofnięcia od tego typu warunku, lecz od określonego zachowania Sądu. Należy więc przyjąć, że jest to dodatkowe oświadczenie, które w istocie stanowi wniosek o zasądzenie kosztów.
W przypadku cofnięcia skargi Sąd bada, czy nie zmierza ono do obejścia prawa lub wystąpienia skutku w postaci utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 p.p.s.a). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie występuje. Wskutek uchylenia orzeczenia doszło do utraty substratu zaskarżenia, zatem nie wchodzą w grę okoliczności uznania cofnięcia za niedopuszczalne.
Z tych względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie.
Gdyby nawet uznać, że wola skarżącego była inna, to z tego samego powodu (brak substratu zaskarżenia) postępowanie stało się bezprzedmiotowe. W takim przypadku podstawę umorzenia stanowi art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W przedmiocie wniosku o zasądzenie kosztów, Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na art. 46 ust. 2 ustawy o NSA w zw. z art. 97 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) i zasądził zwrot 10 zł tytułem poniesionych kosztów sądowych.
Sąd rozstrzygając o kosztach postępowania orzeka jedynie o kosztach powstałych przed Sądem. Poniesione przez skarżącego koszty w tym zakresie, to uiszczony wpis od skargi.