SA/Bd 2852/03

SA/Bd 2852/03 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2004-03-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-09-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Anna Klotz /sprawozdawca/
Grażyna Malinowska-Wasik
Marzenna Linska-Wawrzon /przewodniczący/
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
OSK 1494/04 - Wyrok NSA z 2005-05-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy
Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
art. 43
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę
Uzasadnienie
Z. L. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. nr [...] z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną w oparciu o art. 39 i art. 40 ust. 1 i ust. 3, art. 42 i 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.).
Do wydania zaskarżonej decyzji doszło na podstawie następujących okoliczności.
W dniu 12 maja 2003 r. J. D. wystąpił z wnioskiem do Prezydenta Miasta T. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie kiosku typu "Ruch" na terenie działki nr [...] położonej przy ul. [...] róg ul. [...] w T. przy przystanku MZK.
Decyzją nr [...] z dnia [...] organ I instancji ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
Pismem z dnia 12 lipca 2003 r. skarżąca wniosła odwołanie. Wydanej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Decyzja dodatkowo, zdaniem odwołującej się, uniemożliwia jej korzystanie z przysługującego stronie prawa własności, narusza interes i potrzeby osób trzecich. Ponadto zarzuciła organowi I instancji nie uznanie jej za stronę postępowania. W jej ocenie decyzja dotknięta jest wadą, gdyż nie zawiera uzasadnienia.
Organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji powołał się na art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w oparciu o który nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja leży w obrębie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem planu [...], o stosownym zapisie "Ulica główna, obszarowa czteropasmowa. Budowa drugiej jezdni. Modernizacja istniejącej ulicy. Szerokość w liniach rozgraniczających 45 m i 55 m. W południowej części trasy istniejąca linia tramwajowa do adaptacji".
Organ odwoławczy nie przyznał również racji skarżącej w zakresie zarzutu pominięcia jej w postępowaniu i nie uznaniu przez organ I instancji jako strony postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło Z. L., że z akt sprawy wynika, że brała udział w postępowaniu i była stroną postępowania.
W skardze do Sądu w/wymieniona zarzuciła organowi II instancji nie wyjaśnienie kwestii, czy Prezydent T. naruszył przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisy ustawy prawo budowlane i rozporządzenie Ministra Infrastruktury. Dodała, że zamierzona inwestycja naruszy dostęp do jej nieruchomości, ograniczy widoczność jej posesji i prawo przysługującej jej służebności przejazdu. Nie zgadza się również z tym, że organ odwoławczy nie uznał zarzutu podniesionego w odwołaniu od decyzji I instancji, że decyzja winna zawierać uzasadnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W myśl art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne.
Sąd po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zadaniem dla organu jest dokonanie oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego oraz określenie ograniczeń, jakie z tego planu wynikają dla takiego zamierzenia.
Zgodnie z art. 43 obowiązującej wówczas ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie można było odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie było zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że działka na której ma być zrealizowana zamierzona inwestycja leży w obrębie [...] o zapisie: "Ulica główna, obszarowa czteropasmowa. Budowa drugiej jezdni. Modernizacja istniejącej ulicy. Szerokość w liniach rozgraniczających 45 m i 55 m. W południowej części trasy istniejąca linia tramwajowa do adaptacji". To potwierdza zgodność zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż obiekty budowlane typu kiosk "Ruchu" głównie są lokalizowane w miejscach przystanków przebiegu linii tramwajowych, czy autobusowych. Z akt sprawy wynika, że planowana inwestycja ma zostać usytuowana właśnie w takim miejscu na terenie działki nr [...], położonej przy ul. [...] róg [...] przy przystanku MZK.
Ponadto zdaniem Sądu organ odniósł się do zarzutów skarżącej, ponieważ w pkt 3 decyzji ustalił warunki.
Zlokalizować kiosk typu "Ruch" przy zachowaniu:
• istniejącego przejścia pieszego,
• istniejącego słupa ogłoszeniowego,
• uzasadnionych interesów i potrzeb osób trzecich.
Również inne warunki o obowiązku dokonania uzgodnień ze stosownymi organami zostały zachowane.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).