SA/Bd 2414/03

SA/Bd 2414/03 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2004-04-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-07-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grażyna Malinowska-Wasik
Mirella Łent
Wiesław Czerwiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
607  Gospodarka mieniem państwowym i komunalnym, w tym gospodarka nieruchomościami nierolnymi
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Skarżony organ
Wojewoda
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 87 poz 960
art. 47 ust. 2
Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 lipca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Mirella Łent Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2004 r. na rozprawie przy udziale ---- sprawy ze skargi G. Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia zameldowania na pobyt stały uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta C. z dnia [...] znak [...]
Uzasadnienie
W dniu [...] G. Ż. wniosła do Urzędu Miasta w C. sprzeciw dotyczący dokonania przez organ meldunkowy, w dniu [...] wpisu o zameldowaniu W. M. oraz U. M. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w C.
Ze względu na to, że sprzeciw dotyczył zameldowania dwóch osób fizycznych mających pełną zdolność do czynności prawnych, które wystąpiły odrębnie o zameldowanie, organ administracji przystąpił do rozpatrzenia sprawy oddzielnie wobec każdej z osób wymienionych w sprzeciwie.
Burmistrz Miasta C. po rozpatrzeniu wniesionego sprzeciwu w odniesieniu do U. M., decyzją z dnia [...], nr [...] na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. Nr 78, poz. 716) i art. 104 kpa (tekst jednolity z dnia 9 października 2000 r. Dz.U. Nr 98, poz. 1071) orzekł o braku podstaw do uchylenia czynności materialno-technicznej w postaci wpisu o zameldowaniu U. M. na pobyt stały w C. przy ul. [...].
Uzasadniając decyzję, organ wskazał, że budynek przy ulicy [...] stanowi współwłasność. Jedną ze współwłaścicieli jest U. M. Zgodnie z aktem notarialnym repertorium A numer [...] z dnia [...] nabyła ona udział [...] w częściach wspólnych budynku. W akcie tym strony oświadczyły, że w ramach sprzedawanych udziałów U. M. i W. M. wydany zostanie w dniu spisania aktu lokal mieszkalny numer [...] położony na pierwszym piętrze budynku numer [...] w C. przy ulicy [...].
Zasady meldowania osób regulują przepisy ustawy o ewidencji ludności dowodach osobistych znowelizowane orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego. Wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego został uchylony art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który stanowił, że przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie.
Art. 10 ust. 1 wskazanej ustawy nakłada na osobę, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby obowiązek zameldowania się zależnie od charakteru pobytu na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby licząc od dnia przybycia. Osoba zobowiązania do zameldowania się na pobyt stały zgłasza dane określone w art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy na formularzu meldunkowym.
W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji wskazał, że U. M. złożyła odpowiedni formularz meldunkowy potwierdzając na nim swój pobyt stały przy ulicy [...], akt notarialny o współwłasności oraz inne dane zawarte wart. 11 ust. 1 i na tej podstawie w dniu [...] została zameldowana.
Współwłaścicielka budynku przy ulicy [...] G. Ż. złożyła sprzeciw odnośnie zameldowania U. M. w mieszkaniu nr [...] przy ulicy [...] w . uzasadniając go tym, że jako współwłaścicielka [...] części budynku żadnej zgody na zameldowanie nie wyraziła. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. uchylił art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a tym samym osoba meldująca się nie musi przedstawiać potwierdzenia uprawnienia dokonanego przez właściciela budynku do przebywania w lokalu.
U. M., jako współwłaścicielka posiada uprawnienia do zamieszkiwania w przekazanym jej mieszkaniu, a więc Urząd Miasta w C. w celu stwierdzenia, czy osoba zgłaszająca pobyt zamieszkuje w omawianym lokalu dokonał w dniu [...] wizji lokalnej. W czasie wizji obecna była jedynie skarżąca, a U. M. złożyła jedynie pismo informujące, że nie będzie obecna podczas wizji.
W wyniku przeprowadzonej wizji organ ustalił, że U. M. zamieszkuje w mieszkaniu numer [...] przy ulicy [...] w C.
Od wskazanej decyzji G. Ż. odwołała się do Wojewody zarzucając naruszenie art. 10 ust. 1 i art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz wnosząc o zmianę decyzji Urzędu Miasta w C. i uchylenie wpisu zameldowania U. M. na pobyt stały przy ulicy [...] w C.
Decyzją z [...] Wojewoda, rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. Nr 78, poz. 960 ze zm.), orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K.20/01 (Dz.U. Nr 78, poz. 716) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i stanowisko prawne organu I instancji podkreślając m.in. że ewidencja ludności służy rejestracji stanu faktycznego, dlatego zameldowanie U. M. nie mogło zostać uznane za wadliwe wobec stwierdzenia jej pobytu w omawianym lokalu.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie decyzji I i II instancji zarzucając naruszenie przepisów art. 10 ust. 1 i art. 29 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
W uzasadnieniu skargi wskazała, że toczy się postępowanie o zabezpieczenie celem zakazania nabywcom udziałów w nieruchomości, prowadzenia prac remontowych i modernizacyjnych oraz zakazania zamieszkania. Sprawa oczekuje na rozstrzygnięcie w Sądzie Okręgowym w T. Nie została także zakończona sprawa przed Sądem Rejonowym w C. o zniesienie współwłasności nieruchomości przy ul. [...] w C. i nieznany jest sposób podziału nieruchomości.
Według wiedzy skarżącej U. M. nie przebywa w lokalu i nie ma zamiaru przebywania. Podczas wizji lokalnej U. M. nie stawiła się w mieszkaniu aby nie potwierdzać stanu faktycznego. Nie można było stwierdzić zamieszkania żadnych osób w przedmiotowym mieszkaniu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska powołał się na argumenty tożsame z argumentami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że niniejsza skarga wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). ustawa ta utraciła moc z dniem 31 grudnia 2003 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustrojów sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), a zgodnie z treścią art. 97§ 1 tej ustawy sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie me zostało zakończone, podlegają rozpoznam u przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz.1270 ).
Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu.
Orzekające w sprawie organy trafnie podniosły, że w świetle orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2002 r. osoba meldująca się nie musi przedstawić potwierdzenia uprawnienia dokonanego przez właściciela (zarządcę) budynku do przebywania w lokalu. U. M., jako współwłaścicielka nieruchomości posiada uprawnienia do zamieszkania w przekazanym jej mieszkaniu. Na pojęcie zameldowania składają się nie tylko eksponowane w decyzjach administracyjnych elementy formalne, a także materialne, przez co należy rozumieć bezsprzeczne stwierdzenie faktu pobytu w lokalu i ześrodkowaniu w nim swojego centrum życiowego. Przeprowadzone postępowanie nie doprowadziło w tym zakresie do jednoznacznych ustaleń. U. M. nie stawiła się na wizję lokalną. Skarżąca natomiast zaprzeczyła aby U. i M. M. zamieszkiwały w lokalu nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w C.
Organy orzekające w sprawie oparły się na oświadczeniach sąsiadek, które potwierdziły w formach nieprocesowych fakt wnoszenia mebli i dokonywania remontów.
W ocenie Sądu są to dowody niewystarczające do stwierdzenia, że U. M. ześrodkowała w tym lokalu swoje centrum życiowe.
W toku dalszego postępowania należy zebrać dalsze dowody potwierdzające ten fakt lub nie, a przede wszystkim uzyskać stanowisko w tym zakresie U. M.
Ze względu na naruszenie przepisów procesowych (art. 7. 77 § 1 i 80 K.p.a.), na podstawie art. 145 § 1 pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zaskarżone decyzje należało uchylić.