OW 110/04

OW 110/04 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2004-09-30
orzeczenie prawomocne
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hauser Roman /przewodniczący/
Niewiadomski Zygmunt /sprawozdawca/
Stebnicka Elżbieta
Symbol z opisem
6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Nadzór budowlany
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270
art. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Publikacja w u.z.o.
ONSAiWSA 2005 2 poz. 46
Tezy
Dopiero jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego, z którego organ administracji publicznej wyprowadza wniosek, że nie jest właściwy do załatwienia danej sprawy, daje mu podstawę do przekazania żądania organowi właściwemu jego zdaniem w sprawie, a następnie - jeśli i ten organ uzna się za niewłaściwy - wystąpienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 15 par. 2 w związku z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ wniosek Starosty Powiatu M. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego między Starostą Powiatu M. a Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w M. w przedmiocie wskazania właściwego organu do rozpatrzenia wniosku Barbary Ś. i Bożeny I. zawierającego zarzuty niezgodnej z prawem zmiany przeznaczenia /użytkowania/ komina wentylacyjnego na komin dymowy.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 2 lutego 2000 r., zmienioną decyzją z dnia 19 grudnia 2000 r., Starosta M. zatwierdził projekt budowlany i zezwolił Grzegorzowi Dz. na budowę budynku mieszkalno-usługowego przy ul. M. nr 3c w M. Z kolei decyzją z dnia 20 czerwca 2002 r. ten sam organ pozwolił inwestorowi na użytkowanie stałej, wewnętrznej instalacji gazowej na cele bytowo-grzewcze w budynku mieszkalno-usługowym, o którym mowa.
W związku ze wznowieniem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wymienionego budynku mieszkalno-usługowego Barbara Ś. i Bożena I. wniosły do Starostwa Powiatowego w M. "zastrzeżenia", sprowadzające się do zarzutu, że "inwestor w trakcie budowy zmienił przeznaczenie jednego z kominów wentylacyjnych na palny", powodując uciążliwości w korzystaniu z mieszkania w budynku wielorodzinnym położonym w sąsiedztwie.
Postanowieniem z dnia 6 maja 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M., do którego trafiło pismo Barbary Ś. i Bożeny I., uznał się za organ niewłaściwy, zwracając akta sprawy Staroście Powiatowemu w M. jako organowi - jego zdaniem - właściwemu w sprawie ze względu na to, że prawidłowość funkcjonowania przewodów dymowych, spalinowych i wentylacyjnych w budynku sprawdzał Starosta M., zezwalając na ich użytkowanie.
Pismem z dnia 26 maja 2004 r. Starosta M. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w M. w sprawie załatwienia wniosku Barbary Ś. i Bożeny I., zawierającego zarzuty niezgodnej z prawem zmiany przeznaczenia komina wentylacyjnego na komin dymowy. W uzasadnieniu Starosta M. powołał się na art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego/ oraz art. 66 tej ustawy /usunięcie nieprawidłowości w obiekcie już użytkowanym w sytuacji, gdy jest on w nieodpowiednim stanie technicznym lub jest użytkowany w sposób zagrażający m.in. życiu albo zdrowiu ludzkiemu/. Z tych przepisów wynika, że właściwy do podjęcia działania jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego.
W odpowiedzi na wniosek Starosty M. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, wychodząc z założenia, że zarzucana zmiana przeznaczenia kanału wentylacyjnego komina na komin dymowy nastąpiła w trakcie realizacji budynku, podtrzymał swoje stanowisko, że w tej sytuacji właściwym w sprawie pozostaje Starosta M.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Podstawowe znaczenia dla wskazania przez Naczelny Sąd Administracyjny organu właściwego do załatwienia sprawy ma poczynienie ustaleń co do stanu faktycznego wywołującego spór kompetencyjny pomiędzy organami administracji publicznej, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Dopiero wówczas możliwe jest przesądzenie, czy stan ten jest objęty określoną normą prawną, i wskazanie organu administracji publicznej zobowiązanego do jej zastosowania w sprawie /wydania rozstrzygnięcia/. Sytuacja, w której ustaleń takich nie poczyniono bądź nie zrobiono tego jednoznacznie, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wskazanie organu właściwego do załatwienia sprawy.
Z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie, ponieważ rozstrzygające znaczenie dla wskazania organu właściwego w sprawie z wniosku Barbary Ś. i Bożeny I. ma ustalenie, czy zmiana przeznaczenia kanału wentylacyjnego na dymowy w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. M. nr 3c w M. rzeczywiście nastąpiła /nawet ta okoliczność nie jest w sprawie jednoznacznie ustalona/ i czy doszło do niej w trakcie realizacji obiektu (...), czy też nastąpiła już po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie obiektu, co oznacza samowolną zmianę sposobu użytkowania części tego obiektu.
W rozpatrywanej sprawie organy administracji toczące spór kompetencyjny przeczą wzajemnie swoim twierdzeniom, nie przywołując w tej mierze jednoznacznych ustaleń popartych dowodami. W szczególności nie czyni tego wnioskodawca rozstrzygnięcia sporu, ograniczający się do ogólnego powołania wniosku Barbary Ś. i Bożeny I., domagających się od Starostwa rozstrzygnięcia sprawy. W tym miejscu trzeba wskazać, że ciężar ustalenia stanu faktycznego sprawy spoczywa głównie na tym organie administracji publicznej, do którego wpłynęło pismo o załatwienie określonej sprawy. Dopiero jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego, z którego organ wyprowadza wniosek, że nie jest właściwy do załatwienia danej sprawy z zakresu administracji publicznej, daje mu podstawę do przekazania żądania organowi jego zdaniem właściwemu w sprawie, a następnie - gdy i ten organ uzna się za niewłaściwy - wystąpienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. W przeciwnym razie wystąpienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego z takim wnioskiem należy uznać za przedwczesne.
Uwzględniając, że tak właśnie było w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek Starosty M. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, działając na podstawie art. 15 par. 2 w związku z art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.