OSK 961/04

OSK 961/04 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2005-04-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Stebnicka /przewodniczący/
Izabella Kulig - Maciszewska
Zbigniew Rausz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
IV SA/Wr 17/04 - Postanowienie WSA we Wrocławiu z 2004-04-30
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 3 par. 2 pkt 1, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka, Sędziowie NSA Zbigniew Rausz (spr.), Izabella Kulig Maciszewska, Protokolant Mariusz Bartosiak, po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Leszka B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 kwietnia 2004 r. sygn. akt IV SA/Wr 17/04 w sprawie ze skargi Leszka B. na decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia 20 sierpnia 2003 r. (...) w przedmiocie przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego na stanowisko Naczelnika Sekcji do Walki z Przestępczością Gospodarczą i Ochrony Obrotu Gospodarczego Komendy Powiatowej Policji w Ś. postanawia oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem a dnia 30 kwietnia 2004 r., IV SA/Wr 17/04. odrzucił skargę Leszka B. na decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia 20 sierpnia 2003 r., (...) w przedmiocie przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego na stanowisko Naczelnika Sekcji do Walki z Przestępczością Gospodarczą i Obrotu Gospodarczego Komendy Powiatowej w Ś. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podniósł, że skarżący wniósł skargę na decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia 20 sierpnia 2003 r. (...), o której wyżej mowa. Sprawa będąca przedmiotem wyżej wskazanej decyzji nie jest wymieniona w katalogu spraw powierzonych do rozpoznania sądom administracyjnym zarówno przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, jak i przez przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /t.j. Dz.U. 2002 nr 7 poz. 58 ze zm./, a ponadto skarżący nie był stroną w tym postępowaniu. Z uwagi na swój przedmiot powyższa decyzja nie miała charakteru decyzji z zakresu administracji publicznej, lecz miała charakter aktu wewnętrznego kierowania jednostką policji. Sąd zauważył, że niezależnie od powyższego, przed wniesieniem skargi na decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia 20 sierpnia 2003 r., nie wyczerpano - wbrew wymogom art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- środków odwoławczych. Gdyby, zatem decyzja ta była wydana w innym przedmiocie i skarżący byłby stroną w tym postępowaniu, to i tak skarga na tę decyzję nie byłaby dopuszczalna ze względu na niewyczerpanie środków odwoławczych.
Od powyższego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę kasacyjną wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Leszek B., reprezentowany przez radcę prawnego Jerzego P. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, poprzez wadliwe przyjęcie, iż decyzja Komendanta Powiatowego Policji w Ś., z dnia 20 sierpnia 2003 r., (...), podjęta w przedmiocie przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego na stanowisko Naczelnika Sekcji do Walki z Przestępczością Gospodarczą i Ochrony Obrotu Gospodarczego Komendy Powiatowej Policji w Ś., nie była decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 Kpa, w związku z czym nie podlegała ona kontroli przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, podczas gdy z całokształtu okoliczności sprawy, a zwłaszcza cech prawnych powyższej decyzji wynika, iż była ona decyzja administracyjną; 2/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza art. 52 ust. 1 ustawy, z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego wadliwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, które służyły mu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, co skutkować musiało, zdaniem Sądu, odrzuceniem skargi, podczas gdy kompleksowa analiza kroków prawnych podjętych przez skarżącego, wskazuje, iż wykorzystał on wszelkie dostępne dla niego i przewidziane prawem środki prawne ochrony na drodze administracyjnoprawnej; 3/ naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 6a i art. 32 ustawy, z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, polegające na niewłaściwym ustaleniu przez Sąd katalogu organów wyższego stopnia, do których skarżący może się odwołać, co zaskutkowało przyjęciem przez Sąd, iż skarżący nie wykorzystał wszystkich przewidzianych przez prawo środków ochrony prawnej, podczas gdy kompleksowa analiza kroków prawnych podjętych przez skarżącego, wskazuje, iż wykorzystał on wszelkie dostępne dla niego i przewidziane prawem środki prawne ochrony na drodze administracyjnoprawnej; 4/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza art. 28 Kpa, polegające na mylnym przyjęciu, iż skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu odwoławczym od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Ś., z dnia 20 sierpnia 2003 r., (...) podjętej w przedmiocie przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego na stanowisko Naczelnika Sekcji do Walki z Przestępczością Gospodarczą i Ochrony Obrotu Gospodarczego Komendy Powiatowej Policji w Ś., podczas gdy wnikliwa analiza prawna postępowania administracyjnego zainicjowanego przez skarżącego, wskazuje jednoznacznie, iż okoliczność, że decyzji tej, jako kształtującej sytuację prawną skarżącego, przysługiwał walor decyzji administracyjnej w świetle art. 107 Kpa, sprawia, że skarżący był stroną tamtego postępowania.
Z powyższych względów skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.
Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu, wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu.
W jego odczuciu Sąd niesłusznie wskazał, iż decyzja Komendanta Powiatowego Policji w Ś., z dnia 20 sierpnia 2003 r., (...), dotycząca przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego na stanowisko Naczelnika Sekcji do Walki z Przestępczością Gospodarczą i Ochrony Obrotu Gospodarczego Komendy Powiatowej Policji w Ś. nie była decyzją administracyjną w rozumieniu 107 Kpa, w związku z czym, nie podlegała ona kontroli przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym na zasadzie art. 3 par. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z prawem przedmiotem postępowania administracyjnego mogą być tylko decyzje administracyjne. Stosownie zaś do poglądu utrwalonego w doktrynie prawa administracyjnego charakter decyzji, w rozumieniu Kpa, mają liczne akty podejmowane w stosunkach służbowych. Chodzi tu o akty dotyczące zawiązania, zmiany oraz rozwiązania stosunku służbowego z nominacji. Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie charakteru prawnego aktów dotyczących stosunku służbowego mianowanych pracowników państwowych jest w zasadzie jednolite: są to decyzje administracyjne i jako takie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W związku z tym nie ulega najmniejszym wątpliwościom, że decyzja Komendanta Powiatowego Policji, z dnia 20 sierpnia 2003 r., o której wyżej mowa, jako odnosząca się wprost do stosunku pracy skarżącego Leszka B. kształtująca w tym zakresie jego prawa i obowiązki była decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 Kpa podlegać powinna kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z orzecznictwem sądowym oraz wypowiedziami doktryny prawa administracyjnego, brak w ustawie wyraźnego wskazania, iż określone indywidualnie sprawy administracyjne są rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnej, nie przesądza o tym, że sprawa nie należy do kategorii spraw administracyjnych, załatwianych w drodze decyzji administracyjnej w postępowaniu unormowanym przepisami Kpa. Na tej kanwie, trafnym wydaje się być pogląd wyrażony między innymi w uzasadnieniach uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 12 października 1998 r., OPS 6/98 oraz uchwały składu pięciu sędziów NSA z dnia 15 listopada 1999 r., OPK 24/99, w których wskazano, że przepisy prawa materialnego przewidują formę załatwienia danej sprawy administracyjnej nie tylko w sposób bezpośredni przez wyraźne wskazanie, iż w sprawie wydawana jest decyzja administracyjna albo, że do rozpoznania sprawy stosuje się Kpa, ale także w sposób pośredni, na przykład przez wyrażoną w formie czasownikowej kompetencję organu administracji do rozstrzygania sprawy. Skoro brak jest, więc, wyraźnego upoważnienia w ustawie o Policji lub akcie innego rzędu, które uprawniałoby wprost Komendanta Powiatowego w Ś. do wydania decyzji w przedmiocie przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego na stanowisko Naczelnika Sekcji do Walki z Przestępczością Gospodarczą i Ochrony Obrotu Gospodarczego Komendy Powiatowej Policji w Ś., nie można stwierdzić jednoznacznie, iż decyzja taka pozbawiona jest cech decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 107 Kpa, ponieważ nie można wykluczyć, iż mamy w tym konkretnym przypadku do czynienia z dorozumianą kompetencją Komendanta Powiatowego do kreowania tego rodzaju decyzji administracyjnej, chociażby na podstawie upoważnienia wynikającego z art. 7 ust. 4 ustawy o Policji, dotyczącego regulaminu komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji. Skarżący nie zgadza się też z twierdzeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, jakoby nie wykorzystał wszystkich środków prawnych przed wniesieniem skargi, albowiem przeczy temu rzeczywisty stan faktyczny w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 6a ust. 2 ustawy o Policji w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organami wyższego stopnia są w stosunku do komendanta powiatowego Policji - komendant wojewódzki Policji, natomiast w stosunku do komendanta wojewódzkiego Policji - Komendant Główny Policji. Natomiast w zakresie stosunków dotyczących mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia go na inne stanowisko służbowe oraz zwalniania z tych stanowisko art. 38 ustawy o Policji wskazuje, iż właściwi w tych kwestiach są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi /miejscy/ Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Od tych decyzji, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego, a jeżeli decyzję we wskazanym zakresie ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji, od decyzji takiej służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. W kontekście powyższych regulacji prawnych widać wyraźnie, iż nie są zgodne z prawdą twierdzenia Sądu odnoszące się do rzekomego niewykorzystania przez skarżącego wszelkich dostępnych dla niego kroków prawnych. Zgodnie z cytowanym art. 32 ustawy o Policji, funkcjonariusz, w stosunku do którego wydano decyzję odnoszącą się do jego stosunku służbowego, może odwołać się do organu wyższego stopnia. Zapis powyższy wskazuje wyraźnie na jednoinstancyjność takiego postępowania odwoławczego, albowiem ustawa posługuje się sformułowaniem odwołanie do wyższego przełożonego. W powyższym zakresie wyższym przełożonym, w stosunku do komendanta powiatowego Policji, jest komendant wojewódzki Policji, do którego skarżący odwołał się dwukrotnie w pismach, z dnia 3 października 2003 r. i 24 listopada 2003 r. Utrzymanie w mocy, zaskarżonych przez Leszka B. decyzji, przez komendanta wojewódzkiego Policji sprawiło, iż kolejnym organem, u którego skarżący mógł poszukiwać ochrony w zakresie dotyczącym stosunku służbowego z mianowania był Wojewódzki Sąd Administracyjny, o czym pouczono skarżącego w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji, z dnia 16 grudnia 2003 r. Tym bardziej, więc, dziwi stanowisko Sądu, mówiące o niewykorzystaniu przez skarżącego wszelkich przewidzianych prawem środków odwoławczych, albowiem, nawet gdyby potraktować postępowanie wszczęte przez skarżącego, jako postępowanie z zakresu administracji, a nie wynikające ze stosunku służbowego z mianowania, o którym mówi wspomniany art. 32 ustawy o Policji, należałoby wówczas stosować wprost tryb odwoławczy przewidziany w art. 6a ww. ustawy. W takiej sytuacji od decyzji komendanta powiatowego służyłoby odwołanie do komendanta wojewódzkiego, a następnie do Komendanta Głównego Policji. Jednakże, nawet w tak ukształtowanym postępowaniu administracyjnym, bezspornie należałoby stwierdzić, iż skarżący Leszek B. wykorzystał wszelkie przewidziane prawem środki ochrony prawnej przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, albowiem w dniu 27 grudnia 2003 r. skarżący wystosował pismo do Komendanta Głównego Policji z prośbą o przyjrzenie się jego sprawie, czego efektem była negatywna odpowiedź, z dnia 16 lutego 2004 r. Nie jest też zasadne twierdzenia Sądu, jakoby skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu odwoławczym od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Ś., z dnia 20 sierpnia 2003 r., (...). Zgodnie z utrwalonym już w doktrynie poglądem na koncepcję strony w postępowaniu administracyjnym, przyjmuje się, iż strona jest pojęciem procesowym, co sprawia, iż jest nią każdy, kto twierdzi wobec organu administracyjnego, że toczące się postępowanie administracyjne dotyczy jego interesu prawnego /nawet tylko subiektywnie istniejący/. W tym świetle nie ulega najmniejszym wątpliwościom, iż decyzja Komendanta Powiatowego Policji w Ś., z dnia 20 sierpnia 2003 r., (...) podjęta w przedmiocie przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego, dotyczyła bezpośrednio praw i obowiązków skarżącego w zakresie odnoszącym się do jego stosunku służbowego, a co za tym idzie dawała skarżącemu wystarczającą legitymację do występowania w toczącym się postępowaniu w charakterze strony.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Powiatowy Policji w Ś., wniósł o jej oddalenie, podnosząc nadto, że, jego zdaniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawidłowo ocenił, że sprawa objęta skargą Leszka B., nie jest sprawą polegającą kognicji tego sądu. Słuszna też i nie do podważenia jest kolejna konstatacja Sądu, wyrażona w uzasadnieniu postanowienia, o tym, że skarżący nie wyczerpał toku instancji. Przedmiotem skargi jest decyzja Komendanta Powiatowego Policji, który jest organem I instancji. Ustawa o Policji zaś, ustanowiła II instancyjny tryb postępowania. Gdyby zarzut skarżącego był słuszny, to znaczy, gdyby rzeczywiście był wyczerpany tryb instancyjny, to wówczas, gdyby za sugestią skarżącego, przyjąć kognicję sądu administracyjnego w tej sprawie, to przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego winna być decyzja II instancji, a nie I, jak to uczynił skarżący. Przeczy to jego twierdzeniu o wyczerpaniu środków odwoławczych.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, co następuje:
Dokonując oceny zasadności wniesionej prze Leszka B. skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 kwietnia 2004 r., stwierdzić należy, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do postanowień art. 183 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze, jednak, z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 par. 2. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w cytowanym art. 183 par. 2 omawianej ustawy, nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają, między innymi, wymienione w art. 176 powołanej ustawy, podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 ustawy, mogą stanowić: 1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji, wnoszący skargę kasacyjną, musi wskazać wyraźnie konkretną normę prawa materialnego czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu. W niniejszej sprawie podstawowym zarzutem, jaki w podstawie kasacyjnej został przez wnoszącego skargę kasacyjna postawiony, było naruszenie prze Sąd w zaskarżonym postanowieniu przepisów postępowania, a ściślej art. 3 par. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ przez przyjęcie, że decyzja (...) Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia 20 sierpnia 2003 r. w sprawie przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego na stanowisko Naczelnika Sekcji do Walki z Przestępczością Gospodarczą i Ochrony Obrotu Gospodarczego Komendy Powiatowej Policji W Ś., nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W świetle materiału dokumentacyjnego sprawy zarzut ten uznać należy za bezpodstawny. By jakiś akt wydany przez organ administracji publicznej mógł być uważany za decyzję administracyjną winien się charakteryzować określonymi cechami. Po pierwsze, decyzja jest przejawem woli organu administracyjnego, co oznacza, że organ w sposób władczy /narzucając swoje stanowisko/ rozstrzyga sprawę, po wtóre, decyzja winna wyraźnie wskazywać podstawę prawną w powszechnie obowiązujących przepisach prawa administracyjnego lub finansowego, po trzecie, wreszcie, decyzja ma rozstrzygnąć konkretną sprawę określonego ściśle podmiotu w postępowaniu unormowanym przez przepisy regulujące procedurę /decyzja wyposażona jest w atrybut ważności, jej adresat może się od niej odwołać, stosując tylko środki przewidziane w prawie, a w razie niewykonania decyzji mogą być zastosowane przewidziane prawem środki przymusu/. Tych cech nie wykazuje wzmiankowana decyzja Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia 20 sierpnia 2003 r. (...). Przede wszystkim "decyzja" ta nie jest adresowana do konkretnej osoby i nie rozstrzyga sprawy indywidualnej. Akt ten dotyczy postępowania kwalifikacyjnego na stanowisko w nim wskazane, skierowany jest on do nieokreślonej liczby podmiotów, określa warunki, jakie muszą spełniać oficerowie Policji, zamierzający wziąć udział w tym postępowaniu kwalifikacyjnym oraz powołuje Komisję Kwalifikacyjną, wskazując zarazem jej zadania. Omawiana "decyzja" Komendanta Powiatowego Policji w Ś. jest, jak to słusznie podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, niczym innym jak aktem kierownictwa wewnętrznego, dotyczącego kierowania jednostką Policji. Zatem, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, tego rodzaju akt nie mieści się w art. 3 par. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W sytuacji kiedy decyzja (...) Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia 20 sierpnia 2003 r. nie może być uznana za decyzję administracyjną w rozumieniu cytowanego art. 3 par. 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu prze sądami administracyjnymi- podlegającą kontroli sądu administracyjnego- nie ma potrzeby, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, szerszego odnoszenia się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Podkreślić tylko należy, że gdyby omawiany akt odpowiadał normom decyzji administracyjnej, a tym samym, mógł być poddawany kontroli sądu administracyjnego, to podzielić trzeba stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że nie zostałby, w tym przypadku, zachowany tryb przewidziany a art. 52 par. 1 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, warunkujący prawnie skuteczne wniesienie skargi sądowoadministracyjnej. Zgodnie, bowiem z treścią tego przepisu, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Postępowanie administracyjne, w myśl art. 15 Kpa, jest dwuinstancyjne. Gdyby, więc, ww. decyzja (...) Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia 20 sierpnia 2003 r. była decyzją administracyjną, to przysługiwałoby od niej, adresatom tej decyzji, odwołanie do organu wyższego stopnia, zgodnie z postanowieniem art. 127 par. 2 Kpa, w tym przypadku do Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. Dopiero po wyczerpaniu trybu odwoławczego w tej sprawie, mógłby skarżący wnieść skargę do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji. Wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej pisma Leszka B. z dnia 3 października 2003 r. oraz 24 listopada 2003 r. nie mogły być, przy tym, uznane jako odwołanie od powyższej decyzji (...), ponieważ nie są one z tym aktem bezpośrednio związane, gdyż pierwsze z nich stanowi odwołanie skarżącego od werdyktu Komisji Kwalifikacyjnej z dnia 24 września 2003 r., drugie zaś odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w Ś. (...) z dnia 13 listopada 2003 r. Za chybiony należałoby też uznać zarzut skargi kasacyjnej, naruszenia prze Sąd I instancji przepisów postępowania, a zwłaszcza art. 28 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie stosował przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w tym i art. 28 Kpa Sąd przeprowadził postępowanie w tej sprawie, wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnego /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ i zarzucając Sądowi naruszenie przepisów postępowania, należało wskazać konkretny przepis tej ustawy, któremu Sąd, według skarżącego, prowadząc postępowanie, uchybił.
Powyższe prowadzi do wniosku, że skarga kasacyjna wniesiona prze Leszka B. nie jest zasadna i z tego względu, na podstawi art. 184 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegała oddaleniu.