OSK 955/04

OSK 955/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-12-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz
Edward Janeczko
Joanna Runge - Lissowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Zatrudnienie
Sygn. powiązane
I SA 2961/02 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2004-02-25
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.), Sędziowie NSA Alicja Plucińska-Filipowicz, Edward Janeczko, Protokolant Mariola Błaszczyk, po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w Szczytnie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 marca 2004 r. sygn. akt 2 I SA 2961/02 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w Szczytnie na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Olsztynie z dnia 21 października 2002 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
OSK 955/04
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 25.03.2004 r. sygn. akt 2 I SA 2961/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę [...] Spółka z o.o. w Szczytnie na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Olsztynie z dnia 21.10.2002 r. nr [...]. Decyzją tą została utrzymana w mocy decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Szczytnie z dnia 28.08.2002 r. nr [...], która odmawiała zmiany decyzji tegoż Inspektora z dnia 2.10.1997 r. nr [...] (już uprzednio parokrotnie zmienionej) , nie wyrażając zgody na przedłużenie terminu wykonania zarządzeń nakazujących doprowadzenie do właściwych warunków pracy. O zmianę decyzji z dnia 28.08.2002 r. wystąpiła [...] Sp. z o.o. w trybie art. 155 kpa.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż w sprawie jest bezsporne, że Spółka nie wywiązała się z nałożonych na nią w/w decyzją obowiązków, mimo, iż pierwotnie określony termin wykonania był już, na jej wniosek, parokrotnie zmieniony w trybie art. 155 kpa i wobec tego wniosek o zmianę, rozstrzygnięty wskazaną na wstępie decyzją był kolejnym w sprawie. Sąd podkreślił, że rozstrzygnięcie na podstawie art. 155 kpa podejmowane jest w ramach uznania administracyjnego, a zmiana decyzji może nastąpić w przypadku, gdy nie sprzeciwiają temu przepisy szczególne i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony, a w tej sprawie podzielić należy stanowisko organów, że interes społeczny stoi na przeszkodzie zmianie decyzji, polegającej na kolejnym przesunięciu terminu wykonania obowiązków polegających na stworzeniu warunków pracy zgodnych z normami bezpieczeństwa , poprzez wyeliminowanie czynników szkodliwych dla zdrowia.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. w Szczytnie, reprezentowana przez radcę prawnego, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art., 7, 8, 9, 10 kpa oraz naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię pojęcia interesu społecznego i słusznego interesu strony. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż wbrew art. 10 kpa organ administracji nie zapewnił skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, ale z tego powodu strona nie może ponieść negatywnych skutków, nadto organ naruszył zasady wynikające z art. 7, 8, 9 kpa, nie realizując obowiązku udzielenia informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych w całym toku rozstrzygania, nie informując jakie dowody powinny być przedłożone, o co zwracała się skarżąca a naruszenia te zostały zbagatelizowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i uznane za nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia. Nadto podkreślono, iż zarówno organ administracji, jak i Sąd pominęły całkowicie słuszny interes strony, a pojęcie interesu społecznego sprowadziły jedynie do naruszeń normatywów w zakresie warunków bezpieczeństwa i higieny pracy, a oddalenie skargi może wywołać decyzję o zamknięciu zakładu z przyczyn ekonomicznych, co spowoduje bezrobocie i interes społeczny, którym jest zapewnienie miejsc pracy, ucierpi na tym. Skarżąca od 1998 r. ponosi znaczne koszty na różnego rodzaju programy remontowe, konserwacyjne i inne prowadzące do poprawy warunków pracy. Ograniczenie się przy rozpoznawaniu sprawy w trybie art. 154 kpa wyłącznie do skontrolowania legalności decyzji stanowi naruszenie prawa.
Odpowiadając na skargę kasacyjną Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, bowiem nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Zarzucono w niej Sądowi naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię pojęcia interesu społecznego i słusznego interesu strony, jednak bez przytoczenia przepisów, które Sąd w ten sposób naruszył. Takie ujęcie podstaw skargi kasacyjnej nie może być brane pod uwagę jako nie odpowiadające wymogom określonym w art. 174 pkt 1 w zw. z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zarzutami skargi kasacyjnej, jak wynika z art. 183 § 1 tej ustawy i wobec tego może obracać się jedynie w granicach zakreślonych przez tę skargę. Nie wskazanie konkretnych przepisów konkretnego aktu normatywnego powoduje, że Naczelny Sąd nie może się odnieść do tak przedstawionego naruszenia. Związanie granicami skargi kasacyjnej nie pozwala bowiem Sądowi na żadną interpretację, czy uzupełnianie skargi kasacyjnej. Tym różni się ten środek od skargi na decyzję administracyjną, przy rozpoznawaniu której wojewódzkie sądy administracyjne nie są związane granicami, jak wynika z art. 134 § 1 cyt. ustawy i z urzędu biorą pod uwagę każde naruszenie prawa, zaś Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu odnosi się tylko do nieważności postępowania, o czym przesądza wspomniany art. 183 § 1 ustawy.
Podniesione zarzuty naruszenia art. 7, 8, 9, 10 kpa, tj. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy są nietrafne. Do postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, jak i Naczelnym, mają zastosowanie, w zakresie procedury, przepisy cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zaś przepisy kpa. Te miały zastosowanie do postępowania sądowo-administracyjnego, ale do 1.01.2004 r. na podstawie art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), tj. przed reformą sądownictwa administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w świetle tych przepisów ocenia postępowanie organów administracji, sprawując kontrolę działania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, na mocy art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 169), jednakże w swoim postępowaniu przepisów kpa nie stosuje. Postawienie zatem Sądowi zarzutu naruszenia art. 7, 8, 9, 10 kpa jest, jak powiedziano, nietrafne, zwłaszcza w ujęciu takim jak uczyniono to w skardze kasacyjnej. Zarzuty te bowiem postawione zostały w istocie organowi administracji, a przecież skarga kasacyjna dotyczy orzeczenia Sądu Administracyjnego, a nie orzeczenia organu administracji.
W końcowym fragmencie uzasadnienia, niejako w konkluzji stwierdzono, że został naruszony art. 154 kpa. Stwierdzić należy, że podstawę rozstrzygnięcia organów stanowił art. 155 kpa i ten przepis został poddany ocenie przez Sąd i do niego Sąd odniósł się w wyroku stwierdzając, że decyzje organów są zgodne z tym przepisem. Natomiast art. 154 kpa nie miał w sprawie zastosowania i zarzut jego naruszenia jest całkowicie chybiony.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.