OSK 910/04

OSK 910/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-11-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Stebnicka
Eugeniusz Mzyk /przewodniczący/
Janina Antosiewicz /sprawozdawca/
Joanna Runge - Lissowska
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
SA/Rz 2421/01 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2004-04-02
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1990 nr 30 poz 179
art. 110
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz (spr.), Joanna Runge-Lissowska, Protokolant Mariola Błaszczyk, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Leszka M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 kwietnia 2004 r. sygn. akt SA/Rz 2421/01 w sprawie ze skargi Leszka M. na decyzję (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia 4 września 2001 r. w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2004 r. SA/Rz 2421/01 oddalił skargę Leszka M. na decyzję P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z 4 września 2001 r. w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego, w którym rozkazem personalnym (...) z dnia 23 lutego 2001 r. Komendant Powiatowy Policji w J. odmówił przyznania nagrody rocznej za 2000 r. mł. asp. Leszkowi M. w związku z ukaraniem go prawomocnym orzeczeniem (...) z dnia 6 lipca 2000 r. na karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, za podjęcie czynności służbowych w stanie po użyciu alkoholu oraz niewykonanie polecenia poddania się badaniu dla określenia stanu trzeźwości.
Decyzja ta została uchylona na skutek odwołania wobec braku uzasadnienia jej.
Kolejną decyzją z 2 lipca 2001 r. ponownie odmówiono Leszkowi M. nagrody rocznej i decyzja ta - po utrzymaniu jej w mocy decyzją ostateczną P. Komendanta Wojewódzkiego - była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Oddalając skargę Sąd przyjął jako niesporne, prawomocne ukaranie skarżącego karą dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby za podjęcie czynności służbowych w stanie po użyciu alkoholu oraz niewykonanie polecenia służbowego poddania się badaniu dla określenia stanu trzeźwości.
Prawomocne skazanie obligowało przełożonego właściwego w sprawach osobowych, do pozbawienia nagrody rocznej za rok 2000. Przesądzały o tym przepisy wydanego w wykonaniu upoważnienia zawartego w art. 110 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. nr 30 poz. 179 ze zm./ rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lipca 1999 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg /Dz.U. nr 66 poz. 747/, obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Jego przepis par. 5 pkt 2 lit. e stanowił, iż nagroda roczna nie przysługuje w razie wymierzenia policjantowi kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby. Zgodnie z par. 6 pkt 1 tegoż rozporządzenia, nagroda roczna nie przysługuje za rok, w którym policjant popełnił czyn będący przedmiotem postępowania karnego lub dyscyplinarnego, a jeżeli nagroda roczna została już wypłacona, za rok, w którym takie postępowanie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub decyzją. Wykroczenie, za które ukarany został skarżący, mieści się w kategorii wykroczeń wymienionych w par. 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia - naruszenie przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań albo czynności służbowych, jeżeli w przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym został on uznany winnym zarzucanych mu czynów. Oznacza to, że zaskarżona decyzja pozbawiająca skarżącego nagrody rocznej za 2000 r., tj. ten, w którym zakończono postępowanie dyscyplinarne, odpowiada prawu.
Sąd przy ocenie zaskarżonej decyzji pominął zarzuty skargi odnoszące się do przebiegu postępowania dyscyplinarnego i wymierzonej w nim kary, bowiem dotyczyły one innej sprawy w rozumieniu art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto - zdaniem Sądu - w dacie wydania orzeczenia dyscyplinarnego i zaskarżonej decyzji nie był on jeszcze właściwy w sprawach dyscyplinarnych policjantów /art. 19 pkt 3 ustawy z 11 maja 1995 r. o NSA/.
Za bezsporny Sąd uznał fakt, iż wydana po raz pierwszy decyzja organu pierwszej instancji pozbawiona była uzasadnienia. To skutkowało jej uchyleniem przez organ odwoławczy. Przy wydaniu ponownej decyzji błędnie wskazano podstawę prawną pozbawienia skarżącego nagrody. Omyłka we wskazanych przepisach, jako oczywista omyłka pisarska, sprostowana została przed wydaniem orzeczenia przez Sąd. Opóźnienie w doręczeniu decyzji I instancji, zarzucane w piśmie uzupełniającym skargę, choć naruszało zasadę szybkości postępowania, zawartą w art. 12 Kpa, nie miało wpływu na wynik sprawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Leszek M., reprezentowany przez adw. Piotra Ostrowskiego i zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 110 ustawy o Policji przez błędne i wadliwe przyjęcie, że w sprawie w dacie rozpatrywania sprawy mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lipca 1999 r., skoro rozporządzenie to zostało uchylone, a w dacie orzekania obowiązywało nowe rozporządzenie MSWiA regulujące kwestie nagród rocznych dla funkcjonariuszy Policji oraz naruszenie przepisów postępowania wskutek nieuwzględnienia, że orzeczenie o karze dyscyplinarnej w stosunku do skarżącego Leszka M. wydane zostało z naruszeniem prawa, a więc obrazę art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga domaga się uchylenia wyroku i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Zdaniem strony skarżącej kwestie nagrody rocznej oraz kary dyscyplinarnej są ze sobą nierozerwalnie związane, co już wynika z treści samego rozporządzenia. Niezgodne z prawem wydanie orzeczenia dyscyplinarnego winno być objęte kognicją Sądu w ramach rozpatrywania skargi na decyzję pozbawiającą skarżącego nagrody. Dopiero ustalenie, że kara dyscyplinarna wymierzona została prawidłowo, dawało podstawę do wydania orzeczenia negatywnego dla skarżącego w tym postępowaniu. Sąd I instancji w tym zakresie sprawy nie rozpoznawał. Orzeczenie dyscyplinarne dotknięte wadami, winno być uznane za wydane z rażącym naruszeniem prawa, co z kolei winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Wojewódzki Policji w R. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów procesu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Nie można uznać za trafny zarzutu naruszenia prawa materialnego. Powołany przez stronę jako naruszony przepis art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. 2002 nr 7 poz. 58 ze zm./ stanowi, iż policjantowi mogą być przyznawane nagrody roczne, nagrody uznaniowe i zapomogi. W przepisie tym zamieszczona została delegacja dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia w drodze rozporządzenia warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg przy uwzględnieniu sposobu ustalania okresu służby warunkującego nabycie prawa do nagrody rocznej, wysokości tej nagrody, przesłanek jej obniżenia i przypadków kiedy nagroda nie przysługuje, terminu wypłaty, właściwości przełożonych oraz trybu postępowania w tych sprawach.
Na podstawie powyższej delegacji zostało wydane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lipca 1999 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg /Dz.U. nr 66 poz. 747/, który to akt prawny obowiązywał i miał zastosowanie w datach wydania decyzji przez organy obu instancji.
W myśl par. 5 pkt 2 lit. "e" nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w razie wymierzenia mu m.in. kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.
Taką karę dyscyplinarną wymierzono skarżącemu w dniu 6 lipca 2000 r. i orzeczenie (...) stało się prawomocne.
W tej sytuacji prawo materialne zostało prawidłowo zastosowane przez organ, który pozbawił skarżącego nagrody rocznej za 2000 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał prawidłowej oceny legalności decyzji w tej mierze.
Nie jest zasadnym twierdzenie, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny obowiązany był stosować obowiązujące w dacie orzekania przez Sąd rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg /Dz.U. nr 86 poz. 789/.
Sąd administracyjny nie rozpoznaje sprawy na nowo, lecz jedynie na podstawie art. 3 par. 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ dokonuje kontroli legalności decyzji, co oznacza, iż ocenia zgodność z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Ocena czy organ prawidłowo zastosował prawo materialne, mogła odbywać się tylko na podstawie przepisów rozporządzenia MSWiA z dnia 28 lipca 1999 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg.
Nie jest zasadnym zarzut naruszenia art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten zakreśla granice kognicji Sądu, który rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami, wnioskami skargi i powołana podstawą prawną.
Brak związania zarzutami, wnioskami i podstawa prawną nie oznacza jednak, iż Sąd może dokonać oceny legalności innego aktu, bowiem wykraczałoby to poza granice danej sprawy.
Kontrolując legalność decyzji z dnia 4 września 2001 r. i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji o odmowie przyznania nagrody rocznej, Sąd nie mógł oceniać orzeczenia P. Komendanta Wojewódzkiego Policji (...) z dnia 6 lipca 2000 r. o wymierzeniu kary dyscyplinarnej, a podane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powody należy ocenić jako trafne i znajdujące uzasadnienie w powołanych przepisach prawa.
W postępowaniu odwoławczym Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest związany granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, iż rozpoznaje sprawę tylko w granicach podniesionych zarzutów. Z urzędu Sąd bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie miała miejsca.
Wobec tego, iż skarga nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.
Sąd na podstawie art. 207 par. 2 powołanej ustawy mimo oddalenia skargi, odstąpił od zasądzenia od skarżącego na rzecz organu, zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego uznając, iż uzasadnia to rodzaj sprawy i sytuacja życiowa strony.