OSK 863/04

OSK 863/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-12-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Krystyna Borkowska /sprawozdawca/
Leszek Włoskiewicz
Zbigniew Rausz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6015 Uzgodnienia
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
IV SA 2543/02 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-02-04
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tezy
Z brzmienia par. 6 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze /Dz.U. nr 132 poz. 877/ wynika w jednoznaczny sposób, że w określonej w tym przepisie sytuacji odległości o których mowa określa się indywidualnie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w uzgodnieniu z właściwym państwowym inspektorem sanitarnym. Nie wyklucza to jednakże możliwości przedstawienia przez organ uwzględniający własnych propozycji w tym zakresie w przypadku, gdy określone w projekcie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu odleglości nie są akceptowane przez organ uzgadniający.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Rausz, Sędziowie NSA Krystyna Borkowska (spr), Leszek Włoskiewicz, Protokolant Maria Połowniak, po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2004 r na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2004 r. sygn. akt IV SA 2543/02 w sprawie ze skargi P. P. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 15 maja 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
OSK 863/04
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 4 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę złożoną przez P. P. i uchylił postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 15 maja 2002 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Opisany w uzasadnieniu wyroku stan faktyczny przedstawia się następująco.
Pismem z dnia 21.01.2002 r. Urząd Gminy Turośl zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku o uzgodnienie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla otwartego, żelbetonowego zbiornika na gnojowicę o poj. 667 m3 na działce nr [...]. Postanowieniem z dnia 14.03.2002 r. Wojewódzki Inspektor Sanitarny działając w trybie art. 132 kpa zmienił swoje poprzednie postanowienie z dnia 5.03.2002 r. i uzgodnił pozytywnie proponowane odległości usytuowania zbiornika od obiektów budowlanych i granicy działek.
Na powyższe postanowienie wniósł zażalenie P. P. – sąsiad inwestora. Zakwestionował on usytuowanie zbiornika na płynne odchody zwierzęce od granicy jego działki, a także od obiektów budowlanych, których jest właścicielem oraz lokalizację zbiornika na terenie zalewowym rzeki [...]. Wskazał też, że inwestor może przedmiotowy zbiornik usytuować w głębi swojej działki. Dodał też, że inwestycja planowana jest na terenie chronionego krajobrazu Równiny Kurpiowskiej.
Postanowieniem z dnia 15.05.02 r. Główny Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zdaniem organu odwoławczego, odległość planowanego zbiornika od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od granicy działki skarżącego są większe od minimalnych odległości określonych w § 6 pkt 4 rozporządzenia z dnia 7.10.1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze (...) (Dz.U. z 1997 r. nr 132, poz. 877). Dodał też, że zbiornik ten poprawi stan sanitarny i zmniejszy negatywny wpływ na środowisko.
W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze, P. P. ponownie zarzucił, że planowany zbiornik ma być zlokalizowany zaledwie 10 m od jego granicy. Przesunięcie go na drugą stronę obory poprawiłoby nieco sytuację, Zbiornik o pojemności 667 m3 powinien być jego zdaniem projektowany jako zbiornik zamknięty. Zarzucił też naruszenie § 11 i 12 cyt. rozporządzenia, nakładających na organy powinność uwzględnienia przeważających kierunków wiatrów.
Uwzględniając skargę i uchylając zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że wymienione w § 6 ust. 4 pkt 1 i 4 cyt. rozporządzenia minimalne odległości, odnoszą się do zbiorników o pojemności do 200 m3. Projektowany otwarty zbiornik ma mieć pojemność 667 m3 . Skoro ma być ponad 3 razy większy, organ powinien wskazać dokładnie jaka jest ta odległość i wyjaśnić dlaczego taką odległość uważa za wystarczającą. Przepis § 6 ust.6 powołanego rozporządzenia pozwala na indywidualne określenie odległości takich zbiorników od obiektów budowlanych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w uzgodnieniu z właściwym państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym. Uznanie jednakże odległości za wystarczającą wymaga wyczerpującego uzasadnienia".
Sąd zauważył też, że skoro zbiornik na płynne odchody jest budowlą rolniczą uciążliwą, to jego usytuowanie winno uwzględniać kierunki wiatrów w myśl § 11 cyt. rozporządzenia, a także zapewnić izolacje od przyległych terenów pasmami zieleni, o czym stanowi § 12 tego rozporządzenia.
Od powyższego wyroku wniósł skargę kasacyjną Główny Inspektor Sanitarny w Warszawie.
Zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności § 6 ust. 6 w zw. z ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że państwowy inspektor sanitarny może ustalać odległość otwartych zbiorników na płynne odchody zwierzęce o pojemności większej niż 200 m3 od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich i od granicy działki sąsiedniej – wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wnoszący ją organ podniósł, że § 6 ust. 6 cyt. rozporządzenia stanowi, iż odległość otwartych zbiorników na płynne odchody zwierzęce o pojemności ponad 200 m3 od obiektów budowlanych wymienionych w ust. 4 rozporządzenia i od granicy działki sąsiedniej określa się indywidualnie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w uzgodnieniu z właściwym państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym. Zatem to organ wydający decyzje o warunkach zabudowy powinien określić konkretne odległości planowanej inwestycji od obiektów, o których mowa w § 6 ust. 6 cyt. rozporządzenia. Zwrot "w uzgodnieniu" należy rozumieć w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, na którego podjęcie musi uzyskać przyzwolenie "organu" współdziałającego (...). Państwowy Inspektor Sanitarny nie jest zatem uprawniony do proponowania konkretnych odległości w poszczególnych sprawach. Może się ograniczyć do uzgodnienia lub odmowy uzgodnienia odległości zaproponowanych przez organ wydający decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Wyłącznym zarzutem skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia przez sąd administracyjny prawa materialnego, sprowadzający się do błędnej wykładni § 6 ust. 6 w zw. z ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. – w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie.
Zdaniem wnoszącego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyraził bowiem pogląd, iż państwowy inspektor sanitarny może ustalać odległości otwartych zbiorników na płynne odchody zwierzęce o pojemności większej niż 200 m3 od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich i od granicy działki sąsiedniej, co stanowi błędną interpretację cytowanego wyżej przepisu.
Nie sposób zgodzić się z powyższym stwierdzeniem.
Przede wszystkim należy przypomnieć, że naruszenie prawa materialnego przejawiające się w jego błędnej wykładni polega na mylnej interpretacji treści normy prawnej wynikającej z przepisu objętego zarzutem naruszenia.
Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku nie daje podstaw do przyjęcia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonywał interpretacji § 6 ust. 6 cyt. rozporządzenia, stanowiącego podstawę prawną kontrolowanej przez ten sąd decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego.
Powołany wyżej przepis stanowi, że "odległość otwartych zbiorników na płynne odchody zwierzęce o pojemności większej niż 200 m3 od obiektów budowlanych wymienionych w art. 4 § 6 i od granicy działki sąsiedniej, określa się indywidualnie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w uzgodnieniu z właściwym państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym."
W projekcie przedstawionej organom inspekcji sanitarnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wskazane zostały w/w odległości. Z sentencji omawianej decyzji wynika bowiem, że ustala się warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego obiektu zgodnie z wyrysem geodezyjnym, stanowiącym załącznik do decyzji. Skoro więc na tym wyrysie – będącym integralną częścią decyzji – zaznaczone zostały odległości od budynków mieszkalnych, granic działki i rzeki Pisy to przyjąć należy, iż odległości takie zostały określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zakwestionowanie tych odległości przez właściciela sąsiedniej działki na etapie postępowania przed organami inspekcji sanitarnej, zobowiązywało organ odwoławczy do ustosunkowania się do podanych zarzutów i wyjaśnienia dlaczego określone w projekcie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu odległości uważa za wystarczające. Użyte w uzasadnieniu wyroku sformułowania stanowią - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - zalecenia pod adresem organu administracyjnego, to jest odniesienia się do wskazanych w projekcie decyzji odległości i ewentualnego zaproponowania odległości, które organy inspekcji sanitarnej uznałyby za właściwe.
Tak więc użyte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku słowa "wskazać odległość" w kontekście ustaleń faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, nie mogą być rozumiane jako scedowanie na organy inspekcji sanitarnej – organ uzgadniający – określenia odległości otwartych zbiorników na odchody zwierzęce od innych obiektów, a także granic działki.
Z brzmienia § 6 ust. 6 cyt. rozporządzenia wynika w jednoznaczny sposób, że w/w odległości określa się indywidualnie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w uzgodnieniu z właściwym państwowym inspektorem sanitarnym. Nie wyklucza to jednakże możliwości przedstawienia przez organ uzgadniający własnych propozycji w tym zakresie w sytuacji, gdy określone w projekcie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu odległości nie są akceptowane przez organ uzgadniający.
Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał przedstawiony w skardze kasacyjnej zarzut za nieusprawiedliwiony.
Z w/w przyczyn na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu administracyjnym skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.