OSK 776/04

OSK 776/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-10-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Stebnicka /przewodniczący/
Krystyna Borkowska
Leszek Włoskiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Sygn. powiązane
IV SA 2799/02 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-02-26
Skarżony organ
Minister Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka, Sędziowie NSA Krystyna Borkowska, Leszek Włoskiewicz /spr./, Protokolant Agnieszka Kwiatkowska, po rozpoznaniu w dniu 27 października 2004r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. C. "R." S.A. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2004r. sygn. akt IV SA 2799/02 w sprawie ze skargi Z. C. "R." S.A. w B. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2002 r. Nr [...] w przedmiocie opłat za szczególne korzystanie z wód oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewoda Wrocławski – działając na podstawie art. 2 § 2 i 3 w związku z art. 48 § 1 ustawy z dnia 13 listopada 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926), na wniosek Z. C. "R." S.A. w B. – decyzją z dnia [...] marca 1998 r. Nr [...] odroczył termin płatności zobowiązania z tytułu opłat za odprowadzenie ścieków.
Minister Środowiska decyzją z dnia [...] maja 2001 r. [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody Wrocławskiego, decyzją zaś z dnia [...] maja 2002 r. [...] utrzymał w mocy swą decyzję, natomiast wniesiona na tę decyzję przez Z. C. "R." S.A. skargę oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 lutego 2004 r. IV SA 2799/02.
Sąd podzielił stanowisko organu nadzoru, że decyzja Wojewody Wrocławskiego została wydana bez podstawy prawnej -, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – gdyż opłaty za szczególne korzystanie z wód, ustalane na podstawie ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo Wodne (Dz.U. Nr 38, poz. 130 ze zm.), stanowią dochód funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej i Ordynacja podatkowa nie znajduje zastosowania.
Wnosząc skargę kasacyjną Z. C. "R." S.A. zarzuciły, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest niezgodny z prawem wskutek: "naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie w sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 września 1982 r. w sprawie zasad umarzania i udzielania ulg w spłacaniu należności państwowych (Dz.U. Nr 30, poz. 211 ze zm.)" oraz "naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 147 § 1 pkt 1 lit. a i c (ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo uchybień, jakich dopuścił się organ administracji w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. Uchybienia te polegały między innymi na naruszeniu art. 7, 8, 16 § 1 k.p.a. oraz na naruszeniu i błędnej wykładni § 3 ust. 2 i 3 oraz art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 września 1982 r. w sprawie zasad umarzania i udzielania ulg w spłacaniu należności państwowych".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że opłaty, o które chodzi w sprawie, są należnościami pieniężnymi przysługującymi państwowym jednostkom organizacyjnym w rozumieniu § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia, gdyż stanowią dochód funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej będących państwowymi funduszami celowymi, przy czym odmowa zastosowania rozporządzenia narusza art. 2 w związku z art. 32 i art. 84 Konstytucji prowadząc do nierównego traktowania podmiotów obciążonych obowiązkami publicznoprawnymi, decyzje nadzorcze zaś nie dają się pogodzić z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą, iż organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, oraz naruszają art. 16 § 1 k.p.a., ponieważ powodują nagłą i diametralną zmianę ustalonej poprzednio sytuacji prawnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli nie zachodzi nieważność postępowania, sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, jest więc związany przytoczonymi w niej podstawami kasacyjnymi.
Skarga kasacyjna – podobnie jak skarga w sprawie OSK 778/04 i OSK 777/04, z których każda zawiera te same zarzuty – nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Pierwsza podstawa kasacyjna nie tylko jest niezupełna - gdyż nie wskazuje przepisu, który został naruszony – lecz przede wszystkim oczywiście nietrafna dlatego, że powołuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 września 1982 r. w sprawie zasad umarzania i udzielania ulg w spłacaniu należności państwowych, chociaż zastosowanie znajdowała Ordynacja podatkowa, natomiast druga podstawa – tak, jak w pozostałych sprawach – zarzuca naruszenie art. 147 § 1 pkt 1 lit. a i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który nie ma oznaczenia literowego, bez oznaczenia literowego zaś nie dotyczy tej sprawy.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.