OSK 752/04

OSK 752/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-10-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Stebnicka /sprawozdawca/
Izabella Kulig - Maciszewska
Zbigniew Rausz /przewodniczący/
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
I SA 1359/02 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-01-29
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543
art. 98 ust. 1, art. 98 ust. 3
Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 25 maja 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838
art. 4 pkt 2, art. 8 ust. 1
Obwieszczenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o drogach publicznych.
Tezy
W myśl art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543 ze zm./ działki gruntu wydzielone pod drogi z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela przechodzą z mocy prawa na własność gminy z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna, a orzeczenie o podziale prawomocne. Pojęcie "drogi" użyte w tym przepisie zostało określone w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838/. W myśl tego przepisu przez drogę należy rozumieć "budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym". Wydzielona w drodze podziału nieruchomości  "droga dojazdowa", nie stanowi drogi w rozumieniu tego przepisu, a zatem nie przeszła na własność gminy. W przepisie art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami chodzi o każdą z kategorii dróg o których mowa w ustawie z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych. Natomiast drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych w szczególności w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych stosownie do art. 8 ust 1 ustawy o drogach publicznych są drogami wewnętrznymi. O taką drogę chodzi w niniejszej sprawie i droga ta należy do właściciela gruntu. Właścicielem tego gruntu jest skarżąca, a nie gmina. Słusznie zatem przyjął sąd, że brak jest przesłanek do ustalenia odszkodowania o którym mowa w art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 21 października 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Haliny W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2004 r. I SA 1359/02 w sprawie ze skargi Haliny W. na decyzję Wojewody M. z dnia 6 maja 2002 r. (...) w przedmiocie odszkodowania za działkę nr 5/13 położoną w W. przy ul. K. - oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2004 r. /I SA 1359/02/ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Haliny W. na decyzję Wojewody M. z dnia 6 maja 2002 r. (...) utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu W. z dnia 21 stycznia 2002 r. (...) orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie odszkodowania za działkę nr ew. 5/13 z obrębu 3-11-16 o pow. 430 m2 położoną przy ul. K. w W., przeznaczonej pod drogę dojazdową.
Z materiału dowodowego wynika, że decyzją (...) z dnia 5 marca 1993 r. Burmistrz Gminy W.-P.-P. zatwierdził projekt podziału nieruchomości przy ul. K., P. i P. stanowiącej działkę nr ew. 5 z obrębu 3-11-16 opisanej w KW (...). Podział ten dokonany został zgodnie z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego. W wyniku podziału powstało 13 działek ewidencyjnych w tym m. in. działka nr ew. 5/13 o pow. 430 m2 z obrębu 3-11-16 przeznaczona pod drogę dojazdową.
Następnie decyzją tego Burmistrza z dnia 8 listopada 1993 r. odmówiono przyznania Halinie W. odszkodowania za ww. działkę o pow. 430 m2 przeznaczoną pod drogę dojazdową, którą to decyzję utrzymał w mocy Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy decyzją z dnia 17 czerwca 1994 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 października 1996 r. /IV SA 322/95/ stwierdził nieważność obu decyzji wydanych w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania.
Rozpoznając sprawę z wniosku Haliny W. w sprawie odszkodowania, po stwierdzeniu nieważności przez Naczelny Sąd Administracyjny poprzednich wydanych w tym przedmiocie decyzji, decyzją z dnia 21 stycznia 2002 r. (...) Starosta Powiatu W. umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu organ stwierdził, że ze względu na to, że działka nie jest drogą powiatową Starosta nie jest organem właściwym do prowadzenia uzgodnień odnośnie odszkodowania za działkę. Starosta nie może również ustalić odszkodowania ze względu na to, że odszkodowanie przysługuje za działki wydzielone pod drogi publiczne a nie pod drogi dojazdowe, które są drogami wewnętrznymi.
Po rozpatrzeniu odwołania Haliny W. decyzję Starosty Powiatu W. utrzymał w mocy Wojewoda M. decyzją (...) z dnia 6 maja 2002 r. Wojewoda w uzasadnieniu swojej decyzji powołał się na przepis art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543/ w myśl którego odszkodowanie przysługuje z tytułu utraty własności gruntu na rzecz jednostki samorządu terytorialnego. Ustalenie czy wnioskodawca utracił własność gruntu jest podstawową przesłanką do rozpatrzenia wniosku. Sam fakt przeznaczenia gruntu pod drogę dojazdową nie stanowi o przejściu gruntu na własność gminy. Akta sprawy nie zwierają żadnego dokumentu, ż którego wynikałoby, że gmina jest właścicielem działki nr 5/13. Strona opiera swe żądanie wyłącznie na fakcie przeznaczenia działki pod drogę dojazdową i przyjętym domniemaniu, że okoliczność ta automatycznie pozbawia dotychczasowego właściciela prawa własności. Brak jest zatem, zdaniem wojewody, jakichkolwiek podstaw prawnych do ustalenia odszkodowania. Ciążący bowiem na właściwej jednostce samorządu terytorialnego obowiązek odszkodowawczy w sposób nierozerwalny związany jest z odjęciem poprzedniemu właścicielowi prawa własności. Organ odwoławczy uznał ocenę materiału dowodowego dokonaną prze Starostę za prawidłową, jak również podzielił stanowisko o bezprzedmiotowości postępowania odszkodowawczego.
Skargę na powyższą decyzję Wojewody M. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Halina W., reprezentowana przez pełnomocnika. Skarga zarzuca naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. nr 22 poz. 99 ze zm./ i niewłaściwe zastosowanie art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz naruszenie zasad postępowania administracyjnego przez nierozpoznanie zarzutów skarżącej oraz błędne zastosowanie art. 105 Kpa, a także ewentualne naruszenie art. 19 Kpa.
W uzasadnieniu skarżąca powołuje się na decyzję z dnia 5 marca 1993, którą zatwierdzony został projekt podziału nieruchomości. Projekt tego podziału został prawomocnie zatwierdzony w 1993 r. a zatem pod rządami ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Stosownie do treści art. 10 ust 5 tej ustawy grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości objętych na wniosek właściciela przechodzą na własność gminy z dniem w którym decyzja lub orzeczenie o podziale stały się ostateczne, za odszkodowaniem ustalonym według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Wykładni tego przepisu dokonał Trybunał Konstytucyjny, który w uchwale z dnia 29 marca 1993 r /W 13/92/ wyjaśnił, że użyte w art. 10 ust. 5 ustawy sformułowanie "pod budowę ulic" oznacza, że wydzielenie gruntów z nieruchomości objętej podziałem na wniosek właściciela następuje pod budowę nowych ulic, przeznaczonych do obsługi nowych działek powstałych w wyniku tego podziału. Przedmiotowa działka bezspornie została przeznaczona do obsługi działek powstałych w wyniku podziału. Okoliczności tej organy nigdy nie kwestionowały.
Przepis art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. w przedstawionym stanie faktycznym daje - zdaniem skarżącej - podstawę do ustalenia odszkodowania na rzecz skarżącej. Skutek w postaci nabycia przez gminę własności nastąpił już w 1993 r. powodując powstanie praw i obowiązków i do ich analizy powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Ocena stanu faktycznego przez pryzmat regulacji zamieszczonej w ustawie o gospodarce nieruchomościami stanowi jaskrawe naruszenie prawa. Pogląd ten podziela A. Bura /Samorząd Terytorialny 2001 nr 5 str. 18/, który stwierdził, że zastosowanie art. 98 ustawy o gospodarce gruntami może dotyczyć jedynie gruntów, które po dniu 31 grudnia 1998 r. zostały zajęte pod drogi publiczne. Wojewoda nie odniósł się do zarzutu skarżącej dot. niewłaściwego zastosowania art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami i niezastosowania art. 10 ust. 5 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, nie wyjaśniając także z jakiego powodu pominął treść wykładni tego przepisu dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny. Z tego powodu zarówno decyzja Starosty jak i decyzja Wojewody noszą cechy dowolności i nie mogą się ostać. Skoro natomiast Starosta w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż nie jest organem właściwym do prowadzenia uzgodnień w kwestii odszkodowania za działkę to jeżeli tak było istotnie to powinien przekazać sprawę do rozpoznania a nie umarzać postępowanie. Zdaniem skarżącej zastosowanie art. 105 Kpa było nieprawidłowe.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi Wojewoda stwierdził, iż nie są one zasadne i pozostają w sprzeczności z art. 241 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Na mocy powołanego przepisu ustawa o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczeniu nieruchomości utraciła moc. Art. 233 nowej ustawy stanowi, że sprawy wszczęte, lecz nie zakończone decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie prowadzi się na podstawie jej przepisów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi na decyzję Wojewody M., uznał, iż jest ona niezasadna. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, iż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 października 1996 r. /IV SA 322/95/ stwierdził nieważność decyzji odmawiających przyznania Halinie W. odszkodowania z uwagi na wydanie ich przez organy niewłaściwe w sprawie, bowiem orzekały w niej organy samorządowe, podczas gdy z przepisu art. 10 ust 5, art. 48 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości w zw. z art. 5 pkt 1 lit "c" ustawy kompetencyjnej z dnia 17 maja 1990 r. /Dz.U. nr 34 poz. 198 ze zm./ właściwe były organy administracji państwowej.
W dacie wydania decyzji przez Starostę Powiatu W. obowiązywała już ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, która w art. 241 stanowi o utracie mocy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce i wywłaszczaniu nieruchomości, zaś w art. 233 nakazuje do spraw wszczętych, lecz niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie nowej ustawy stosowanie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997.
Zgodnie zaś z art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami na własność gminy przechodzą z mocy prawa nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, tylko działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie i krajowe. Z materiałów zebranych przez organ wynika, iż powstała w wyniku podziału nieruchomości działka nr 5/13 o pow. 430 m2 przeznaczona jest pod drogę, służącą do obsługi działek powstałych w wyniku podziału. Jednakże obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego nie przewidywał na terenie podlegającym podziałowi powstania ulicy, stanowiącej drogę gminną, bądź też inną drogę publiczną. Przedmiotowa działka stanowi własność osoby fizycznej.
W takiej sytuacji - stwierdził sąd - nie następuje skutek przewidziany w przepisie art. 98 par. 1 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a więc własność działki nie przechodzi na jednostkę samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa. Brak jest zatem przesłanek do ustalenia odszkodowania, o którym stanowi przepis art. 98 ust. 3 ustawy. Zasadnie wobec tego Starosta - po ustaleniu powyższej sytuacji - przyjął, iż skoro wydzielona droga nie jest drogą publiczną, wymienioną w przepisie art. 98 ust. 1 ww. ustawy, nie zachodzi przesłanka uzasadniająca orzekanie w trybie decyzji administracyjnej i umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Zastosowanie art. 105 par. 1 Kpa było więc zasadne i wynikało z braku podstaw do działania organu w formie władczej w postaci decyzji administracyjnej. Zaskarżone decyzje odpowiadają zatem obowiązującemu prawu.
Na powyższy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2004 r. wniosła skargę kasacyjną Halina W., reprezentowana przez radcę prawnego. Pełnomocnik skarżącej zarzuca wyrokowi:
1/ naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie art. 10 ust. 5 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości /Dz.U. nr 22 poz. 99 ze zm./ oraz niewłaściwe zastosowanie art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i w konsekwencji odmowę skarżącej prawa do odszkodowania za część nieruchomości przeznaczoną pod drogę
2/ błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 233 i art. 241 ustawy o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543 ze zm./ polegające na przyjęciu, że do oceny żądań skarżącej należy stosować przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami
3/ błędne zastosowanie art. 105 Kpa i ewentualne naruszenie art. 19 Kpa polegające na przyjęciu, że organ administracji słusznie postąpił umarzając postępowanie
Pełnomocnik wobec powyższego zaskarża wyrok w całości i wnosi o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania względnie o zmianę w całości zaskarżonego wyroku, zgodnie z żądaniami skarżącej.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik dokonuje opisu przebiegu sprawy i wskazuje, że projekt podziału przedmiotowej nieruchomości został prawomocnie zatwierdzony w 1993 r., zatem pod rządami ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Zgodnie z treścią art. 10 ust. 5 tej ustawy grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości objętych na wniosek właściciela przechodzą na własność gminy z dniem, w którym decyzja lub orzeczenie o podziale stały się ostateczne, za odszkodowaniem ustalonym według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Decyzją (...) z dnia 5 marca 1993 r. została zatwierdzona mapa podziału nieruchomości stanowiącej własność skarżącej. Decyzja ta stała się ostateczna, co oznacza, że wydzielona działka stała się własnością gminy. Pełnomocnik powołuje się na powołaną w skardze uchwałę Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 marca 1993 r.
W tym świetle - zdaniem pełnomocnika skarżącej - nie może budzić wątpliwości, że art. 10 ust. 5 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości w stanie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie daje podstawę do ustalenia na rzecz skarżącej odszkodowania. Należy podkreślić, iż skutek w postaci nabycia przez gminę własności gruntu nastąpił już w 1993 r. i do ich analizy powinny być zastosowane przepisy wspomnianej wyżej ustawy. Pogląd ten podziela A. Bura - /Samorząd Terytorialny 2001 nr 5 str. 18./.
Sąd uznał - kontynuuje pełnomocnik - iż Starosta w uzasadnieniu decyzji z dnia 21 stycznia 2002 r., stwierdzając, iż nie jest organem właściwym do prowadzenia uzgodnień odnośnie odszkodowania za przedmiotową działkę słusznie, zgodnie z art. 105 Kpa umorzył postępowanie, uznając, iż jest ono bezprzedmiotowe. Jeśli jednak rzeczywiście Starosta nie był organem właściwym w kwestii przeprowadzenia uzgodnień, o których mowa wyżej, to powinien był on przekazać sprawę do rozpoznania zgodnie z właściwością, a nie umarzać postępowanie. Zdaniem strony skarżącej zastosowanie art. 105 Kpa było tu nieprawidłowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Nie można podzielić zarzutu skargi kasacyjnej, że sprawa niniejsza winna być rozpoznana na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127 ze zm./, a nie w oparciu o art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543 ze zm./ tylko dlatego, że żądanie odszkodowania związane jest z podziałem nieruchomości dokonanym decyzją z 1993 r.
Z dniem 1 stycznia 1998 r. weszła w życie ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Art. 241 tej ustawy uchyla moc obowiązującą do 1 stycznia 1998 r. ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości oraz ustaw kolejno zmieniających tę ustawę. Przepisy końcowe ustawy o gospodarce nieruchomościami nie zawierają normy prawnej ustalającej, aby do stanów faktycznych powstałych przed wejściem w życie ustawy, mogły mieć zastosowanie którekolwiek przepisy ustawy poprzednio obowiązującej tj. ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, a wprost przeciwnie w art. 233 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wprowadzono zasadę działania nowej ustawy do spraw będących w toku, a wszczętych pod rządami starej ustawy. Sprawy zatem, które nie zostały zakończone decyzjami ostatecznymi do dnia 31 grudnia 1997 r. muszą być rozpoznane w oparciu o przepisy nowej ustawy tj. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i prowadzi je organ właściwy do rozpoznania sprawy w myśl nowej ustawy. Zarzut zatem naruszenia przez sąd orzekający art. 241 i art. 233 tej ustawy nie znajduje uzasadnienia.
W sprawie niniejszej bezsporną okolicznością jest, że ostateczną decyzją z dnia 5 marca 1993 r., wydaną przez Burmistrza Dzielnicy - Gminy W.-P.-P. został zatwierdzony projekt podziału nieruchomości położonej w W. przy ul. K., P. i P. oznaczonej jako działka nr 5 stanowiącej własność Haliny W. W wyniku podziału powstało trzynaście działek oznaczonych nr od 5/1 do 5/13 a działka oznaczona nr 5/13 o pow. 430 m2 jak zaznaczono przewidziana została na drogę dojazdową do niektórych działek powstałych w wyniku podziału działki nr 5. W myśl art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami działki gruntu wydzielone pod drogi z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela przechodzą z mocy prawa na własność gminy z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna, a orzeczenie o podziale prawomocne. Pojęcie "drogi" użyte w tym przepisie zostało określone w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838/. W myśl tego przepisu przez drogę należy rozumieć "budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym". Wydzielona w drodze podziału nieruchomości stanowiącej własność Haliny W. "droga dojazdowa", nie stanowi drogi w rozumieniu tego przepisu, a zatem nie przeszła na własność gminy. W przepisie art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami chodzi o każdą z kategorii dróg o których mowa w ustawie z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych. Natomiast drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych w szczególności w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych stosownie do art. 8 ust 1 ustawy o drogach publicznych są drogami wewnętrznymi. O taką drogę chodzi w niniejszej sprawie i droga ta należy do właściciela gruntu. Właścicielem tego gruntu jest Halina W., a nie gmina. Słusznie zatem przyjął sąd, że brak jest przesłanek do ustalenia odszkodowania o którym mowa w art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Pojęcie ulicy zostało również określone w art. 4 pkt 3 ustawy o drogach publicznych. W świetle materiału dowodowego tej sprawy bezspornie wynika, że ulica nie jest przewidziana w tym miejscu stosownie do planu zagospodarowania przestrzennego. Tylko ulice leżące w ciągu dróg wymienionych w art. 2 ust 1 ustawy o drogach publicznych należą do tej samej kategorii co drogi.
Odnosząc się do zarzutu, że znaczenie określenia "pod budowę ulicy" zostało wyjaśnione w uchwale Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 marca 1993 r. /W 13/92 - OTK 1993 cz. I poz. 17/ o tyle nie znajduje uzasadnienia, że zgodnie z art. 239 ust. 3 Konstytucji RP uchwały Trybunału Konstytucyjnego w sprawie ustalenia wykładni ustaw utraciły moc powszechnie obowiązującą z dniem wejścia w życie Konstytucji.
Z tych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./