OSK 714/04

OSK 714/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-11-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Edward Janeczko
Joanna Runge - Lissowska
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
IV SA 3929/01 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-02-04
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tezy
Całkowicie nieuprawnione jest natomiast przyjęcie przez Sąd I instancji, że dla rozstrzygnięcia sprawy w wyniku dokonania wykładni prawa materialnego stanowiącego podstawę orzekania, ma jakiekolwiek znaczenie stan dróg gminnych na danym terenie. Żaden bowiem z przepisów prawa, które miałyby w sprawie zastosowanie, nie upoważnia do odmowy uwzględnienia wniosku z takiej przyczyny.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz /spr./, Sędziowie NSA Edward Janeczko, Joanna Runge-Lissowska, Protokolant Agnieszka Kwiatkowska, po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2004r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. i G. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2004r. sygn. akt IV SA 3929/01 w sprawie ze skargi A. K. i G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2001 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz A. K. i G. K. kwotę 300 zł ( trzysta ) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi A. K. i G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2001 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy, oddalił skargę.
W uzasadnieniu powyższego wyroku przedstawiono następujący stan faktyczny sprawy:
Decyzją z dnia [...] października 1999 r. Nr [...] Burmistrz Gminy Warszawa-Ursynów na wniosek skarżących ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiat gospodarczo-magazynowych, podjazdów i ogrodzenia wraz z uzbrojeniem terenu i elementami zagospodarowania na działce przy ul. [...] nr ewid. [...], w obrębie [...], stwierdzając iż inwestycja jest zgodna z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta stołecznego Warszawy.
Od tej decyzji odwołali się właściciele sąsiednich działek zarzucając, iż realizacja inwestycji zmniejszy walory użytkowe i atrakcyjność działek położonych na tym obszarze, dla których jest opracowywana nowa koncepcja zabudowy mieszkaniowej a ponadto zamierzona inwestycja będzie polegała na budowie zakładu o charakterze głównie produkcyjnym, a nie usługowym.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie uchyliło decyzję orzekającego w pierwszej instancji organu gminy i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi podnosząc, iż w zaskarżonej decyzji zamieszczono "szczegółowe uregulowania, które nie powinny się znaleźć w treści decyzji", gdyż wkraczają zbyt głęboko w sferę regulowaną innymi przepisami niż ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym i nie wynikają z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium ponadto zauważyło, iż załącznik graficzny do zaskarżonej decyzji zawiera zaznaczone linie zabudowy, których przebieg nie znajduje uzasadnienia w planie zagospodarowania przestrzennego a także stwierdziło, iż nie zawiadomiono o wszczęciu postępowania wszystkich osób będących stronami /art. 61 ( 3 kpa i art. 10 ( 1 kpa/.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrz Gminy Warszawa-Ursus wydał decyzję z dnia [...] maja 2001 r. Nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji wskazując jako przeszkodę do pozytywnego załatwienia wniosku sprzeczność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta stołecznego Warszawy, zatwierdzonego uchwałą Rady m.st. Warszawy nr XXXV/199/92 z dnia 28 września 1992 r. /Dz. Urz. Woj. Warszawskiego Nr 15 z 1992, poz. 184/, który na danym terenie dopuszcza realizację inwestycji jako plombowych wyłącznie wzdłuż istniejącego układu drogowego, do czasu uchwalenia planów miejscowych sporządzonych na podstawie założeń. Planowana inwestycja zdaniem organu gminy "nie spełnia warunku plombowości", skoro wiaty mają zostać zrealizowane na terenie dotychczas nie zainwestowanym kubaturowo, gdyż działka wnioskodawców oraz działki sąsiednie są wolne od zabudowy. Ponadto projektowana inwestycja "generowałaby na tym obszarze dodatkowy ruch samochodów ciężarowych z naczepami, co jak zaznacza Burmistrz, nie jest możliwe ze względu na stan techniczny dróg gminnych".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] października 2001 r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję stwierdzając w uzasadnieniu, iż teren, na którym planowana jest inwestycja, zgodnie z planem miejscowym znajduje się w strefie X-76, w której do czasu sporządzenia założeń do planu miejscowego nie określa się funkcji preferowanych, a jedynie użytkowanie terenów według stanu istniejącego. Teren jest przeznaczony pod realizację funkcji techniczno-produkcyjnych, usługowo-technicznych i rolnych z zabudową siedliskową, jednakże do czasu ustalenia planów miejscowych na podstawie założeń, dopuszcza się realizację inwestycji plombowych wyłącznie wzdłuż istniejącego układu drogowego, w związku z czym stanowisko wyrażone w decyzji organu I instancji jest prawidłowe. Kolegium przyznało, iż "w rejonie lotniska Okęcie zasadna byłaby realizacja inwestycji o charakterze technicznym", jednakże "celem przepisu, który nie dopuszcza realizacji inwestycji poza plombowymi wzdłuż istniejących ulic jest uniemożliwienie bezładnej zabudowy, która mogłaby się okazać sprzeczna z przyjętym później planem".
Skargę na powyższą decyzję wnieśli A. i G. K. zarzucając wydanie tej decyzji z rażącym naruszeniem art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, iż inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzucili też naruszenie przepisów postępowania administracyjnego /art. 7 kpa i art. 8 kpa a także art. 12 kpa/. Podnieśli, iż na danym terenie dokonano zabudowy mieszkaniowej, co jest niezgodne z planem ze względu na to, że jest to rejon bezpośredniego otoczenia lotniska. Zaoponowali też przeciwko posługiwaniu się argumentem "bezładnej zabudowy".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Kolegium ustalenia planu są jednoznaczne. "Fakt, iż na tym terenie powstały inne obiekty /możliwe że z naruszeniem prawa/ nie może być przesłanką do sankcjonowania dalszego naruszania prawa".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie jest zasadna. Sąd podkreślił, iż przepis art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania stanowił, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Celem zaskarżonej decyzji "było przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, plan bowiem stwarza pewne ograniczenia w dopuszczalnej zabudowie na danym terenie", gdyż "zapis planu dopuszczał realizację inwestycji jako plombowych wyłącznie wzdłuż istniejącego układu drogowego".
"Owa plombowość przyjęta w ustaleniach planu dla tego obszaru nie została wprawdzie w nim zdefiniowana, niemniej rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa" z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46 ze zm./ posługuje się tym terminem na określenie zabudowy uzupełniającej /por. ( 13 ust. 4 i ( 60 ust. 2/. "Chodzi tu zatem o realizację inwestycji pomiędzy istniejącymi budynkami wzniesionymi na sąsiednich posesjach, wciśniętą niejako pomiędzy określone elementy przestrzeni", a więc chodzi o "wypełnienie luki" w istniejącej zabudowie, którego to warunku planowana inwestycja nie spełnia.
Sąd mając powyższe na uwadze stwierdził, że "mimo iż projektowaną inwestycję można by było uznać za zgodną z ustaleniami wówczas obowiązującego planu jako dającą się zaliczyć do usługowo-technicznych", to jednak ze względu na to, że nie jest położona w układzie plombowym wzdłuż istniejących ulic, wykluczone jest uznanie jej za zgodną z planem. Sąd uznał także za istotne dla rozstrzygnięcia wskazanie przez organ gminy, iż realizacja inwestycji "generowałaby na tym obszarze dodatkowy ruch samochodów ciężarowych z naczepami", co nie jest możliwe ze względu na stan techniczny dróg gminnych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli A. K. i G. K. reprezentowani przez adwokat K. K.
W skardze kasacyjnej zaskarża się wyrok w całości oraz zarzuca temu wyrokowi naruszenie prawa materialnego - art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. wobec przyjęcia przez Sąd, że zaskarżona decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego jest zgodna z obowiązującym dla danego terenu planem zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzi się, iż błędnie Sąd uznał, że inwestycja tylko wtedy spełnia warunek "plombowości", gdy jest realizowana "pomiędzy istniejącymi budynkami wzniesionymi na sąsiednich posesjach, wciśnięta niejako pomiędzy określone elementy przestrzeni". Kwestia "plombowości" nie została w planie zdefiniowana. Należy więc dokonywać oceny z uwzględnieniem między innymi charakteru obszaru, dla którego taki rodzaj zabudowy przewidziano.
Zacytowane przez Sąd rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ma w ocenie strony zastosowanie do zabudowy śródmiejskiej uzupełniającej. Oparcie się na wykładni gramatycznej "zapisu warunków planu zagospodarowania przestrzennego prowadziłoby do zupełnie dowolnych wniosków". W niniejszej sprawie w istocie przyjęto, że na danym terenie zabudowa nie jest w ogóle dopuszczalna, "a taki zapis w planie zagospodarowania przestrzennego się nie znalazł". Ponadto w bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się działki zabudowane, a więc wymóg "plombowości" według strony, nawet w rozumieniu przyjętym przez Sąd, został spełniony.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik wnoszących skargę kasacyjną skargę tę podtrzymał, wyjaśniając, iż po przeciwnej stronie ulicy, przy której jest położona działka skarżących, znajduje się już zabudowa analogiczna jak zamierzona w niniejszej sprawie, co odpowiada charakterowi terenu pozostającego się w bezpośredniej strefie oddziaływania lotniska Okęcie.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie.
Przepis art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ przewiduje, iż jako podstawę skargi kasacyjnej można wskazać zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
W niniejszej sprawie jako zarzut skargi kasacyjnej strona wskazała naruszenie art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 roku w związku z postanowieniami obowiązującego w dacie orzekania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /planu zagospodarowania przestrzennego miasta stołecznego Warszawy z 1992 roku/, czyli prawa materialnego administracyjnego, jak to wynika z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej, przez błędną wykładnię tego prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie całkowicie podzielił stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, iż postanowienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące warunku realizacji nowej zabudowy wyłącznie jako plombowej wzdłuż istniejących ulic do czasu opracowania założeń i uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego, uniemożliwia uwzględnienie wniosku skarżących ze względu na to, że teren ich działki oraz działek sąsiednich nie jest aktualnie zabudowany, nie można więc inwestycji traktować jako plombowej. Wobec braku definicji zabudowy plombowej Sąd uznał, iż oceny w tym zakresie należy dokonać na podstawie przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd uznał też, iż zasadny jest argument powołany przez organ gminy, że realizacji inwestycji sprzeciwia się także stan techniczny dróg. Jednocześnie Sąd potwierdził zgodność projektowanej zabudowy z przeznaczeniem danego terenu pod zabudowę usługowo-techniczna, który ponadto znajduje się w strefie bezpośredniego oddziaływania lotniska Okęcie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ze stanowiskiem Sądu I instancji w kwestii wykładni mającej w sprawie zastosowanie regulacji prawnej /prawa materialnego, a więc art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z treścią planu miejscowego/ nie sposób się zgodzić.
Przepis art. 43 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przewidywał, iż organ właściwy do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może odmówić uwzględnienia wniosku w razie, gdy zamierzenie przedstawione w tym wniosku jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Dokonując więc oceny zgodności zamierzenia budowlanego z planem zagospodarowania przestrzennego w niniejszej sprawie potwierdza się, iż dany teren przeznacza się pod realizację inwestycji /czyli jest to teren budowlany/, w tym takich właśnie jak inwestycja stanowiąca zamierzenie będące przedmiotem wniosku. Odnosząc się też do charakteru terenu i jego położenia wskazuje się, że jest to teren znajdujący się w bezpośredniej strefie oddziaływania lotniska Okęcie. Oczywiste jest zatem, iż właśnie na takim terenie powinny być lokalizowane inwestycje techniczno-usługowe, a więc magazyny, wiaty i tym podobne obiekty.
Całkowicie nieuprawnione jest natomiast przyjęcie przez Sąd I instancji, że dla rozstrzygnięcia sprawy w wyniku dokonania wykładni prawa materialnego stanowiącego podstawę orzekania, ma jakiekolwiek znaczenie stan dróg gminnych na danym terenie. Żaden bowiem z przepisów prawa, które miałyby w sprawie zastosowanie, nie upoważnia do odmowy uwzględnienia wniosku z takiej przyczyny.
Pozostaje w związku z tym rozważenie, czy zasadny jest postawiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnego ustalenia przez Sąd I instancji, iż negatywną przesłankę do uwzględnienia wniosku mógł stanowić warunek "plombowej zabudowy", jak też czy należało ten warunek w niniejszej sprawie tak rozumieć, jak to przyjęto w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
W pierwszym rzędzie wypada stwierdzić jednoznacznie, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego mający w sprawie zastosowanie co do zasady przesądził o tym, że działka A. K. i G. K. znalazła się na terenie budowlanym. Teren ten zgodnie z planem oraz ze względu na jego położenie w otoczeniu lotniska Okęcie powinien być tak zabudowany, aby nie zachodziła kolizja funkcji inwestycji zamierzonej z istniejącym lotniskiem. Wskazana jest więc właśnie zabudowa taka, jak przewidziana we wniosku o wydanie decyzji.
Postanowienie planu dotyczące "dopuszczenia" zabudowy plombowej do czasu uchwalenia nowych planów na podstawie założeń nie jest niczym innym, jak tworzeniem na terenach działek jeszcze niezabudowanych rezerwy do czasu uchwalenia nowych planów o większej szczegółowości. Wprawdzie jest to plan ogólny, ustalony w okresie obowiązywania ustawy o planowaniu przestrzennym z dnia 12 lipca 1984 r. /Dz. U. Nr 35, poz. 185 ze zm./, która przewidywała sporządzanie założeń do planu oraz planów miejscowych sporządzanych jako plany ogólne i szczegółowe /art. 25 ust. 1/, jednakże już w czasie obowiązywania tej ustawy w orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmowało się, iż nie było dopuszczalne takie rozumienie planów miejscowych, które prowadziłoby do uniemożliwienia realizacji inwestycji a jedynie tworzenia rezerw na czas przyszły i nieokreślony. Czyli w razie, gdy w planie ogólnym przewidywano dla danego terenu sporządzenie również planu szczegółowego, plan ten zasadniczo powinien był zostać sporządzony bezzwłocznie.
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., która uchyliła ustawę o planowaniu przestrzennym z 1984 r., w miejsce planów ogólnych i szczegółowych, wprowadziła jeden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Tym samym odpadła już możliwość sporządzenia obok miejscowego planu ogólnego, planu szczegółowego. W związku z tym nie można było zawartych w nadal obowiązujących planach ogólnych, traktowanych obecnie jako miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, postanowień wskazujących na to, że będzie jeszcze dla danego terenu sporządzony plan szczegółowy, traktować jako norm prawnych tworzących rezerwy terenu pod ewentualną przyszłą /do ustalenia w nieokreślonej konkretną datą przyszłości/ regulację nowego planu.
Przykładowo Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 października 2000 r. sygn. akt: IV SA 146/98 zawarł następujące tezy:
1. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadzony w życie przed uchwaleniem ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie może być tak interpretowany, aby umożliwiał istnienie "rezerwy terenu" pod realizację w odległej przyszłości zabudowy nie dopuszczając aktualnie zabudowy, pod którą teren w planie jest przeznaczony.
2. Wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być uzależnione od ustalenia planu szczegółowego, jeżeli nadal jest obowiązujący dotychczasowy miejscowy plan zagospodarowania zawierający ogólne postanowienia dotyczące zasad zagospodarowania terenu.
Niezależnie od powyższego, słusznie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w sytuacji, gdy brak jest definicji zabudowy plombowej w zawierającym przepisy prawa planie zagospodarowania przestrzennego, powinno się uwzględniać całokształt okoliczności danej sprawy, a nie posiłkować się wyłącznie pojęciem używanym w innym akcie prawnym, w tym wypadku w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowiącym akt wykonawczy do ustawy - Prawo budowlane. Występujące w tym akcie pojęcie zabudowy plombowej dotyczyło kwestii techniczno-budowlanych a nie sposobu zagospodarowania terenu. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołał przepis ( 13 ww. rozporządzenia, który w ust. 4 mówi o odległościach między budynkami z pomieszczeniami na stały pobyt ludzi w "śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej /plombowej/". Podobnie przepis ( 60 wskazany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku - odnosi się do budynków z mieszkaniami wielopokojowymi i związanych z tym kwestii odległości w "zabudowie uzupełniającej /plombowej/".
Nie bez znaczenia jest przy tym, iż Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 2 lipca 2002 r. sygn. akt P 11/01 wypowiadając się na temat przepisu ( 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 1994 roku w kwestii użytej w tym rozporządzeniu definicji "zabudowy jednorodzinnej" wyraził pogląd, iż definicja ta nie ma zastosowania w sprawach dotyczących wykładni miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego uchwalanych przez rady gminy na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Trybunał stwierdził w tym wyroku, że dokonując wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie należy sięgać do powyższego rozporządzenia, lecz w razie braku w planie stosownej definicji, konieczne jest dokonanie szczegółowej analizy okoliczności danej sprawy. Podobnie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma podstaw do przyjęcia, że używane w powyższym rozporządzeniu określenie "zabudowa plombowa" jako uzupełniająca "wciśnięta niejako pomiędzy określone elementy przestrzeni", ma bezwzględne /jak to przyjął Sąd I instancji/ zastosowanie przy interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i powinno prowadzić do odmowy w niniejszej sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Analizując całokształt okoliczności rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, iż jak to wynika ze zgromadzonych w sprawie materiałów, działka wnoszących skargę kasacyjną znajduje się przy istniejącej drodze, przy której po obu stronach istnieje zabudowa, z tym, iż faktycznie, nie jest zabudowana działka skarżących oraz działki z nią sąsiadujące po tej samej stronie ulicy. Jak to oświadczył jednak na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik wnoszących skargę kasacyjną, po przeciwnej stronie ulicy tereny są zabudowane obiektami analogicznymi do tych, jakie zamierzają realizować skarżący.
W tej sytuacji nawet gdyby warunek zabudowy plombowej nie został sformułowany jako tworzenie rezerwy pod przyszłe unormowanie kolejnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to okoliczność, że po tej samej stronie ulicy sąsiednie działki nie są jeszcze zainwestowane /dla jednej z nich wydano decyzję o ustaleniu warunków zabudowy/, nie powinien być traktowany jako uzasadnienie do zastosowania przesłanki negatywnej do uwzględnienia wniosku, zwłaszcza iż jest to generalnie rzecz biorąc teren budowlany, przeznaczony właśnie pod tego rodzaju zabudowę a jego usytuowanie /w otoczeniu lotniska Okęcie/, przemawia za tym, aby preferować taką zabudowę.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 188 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym jeżeli nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę orzekając na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 tej ustawy.