OSK 689/04

OSK 689/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-08-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Edward Janeczko
Leszek Włoskiewicz /sprawozdawca/
Zbigniew Rausz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Powołane przepisy
Dz.U. 1996 nr 23 poz 107
par. 3 ust. 1, par. 3 ust. 2
Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lutego 1996 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu zwrotu kosztów dojazdu do  miejscowości, w której pełnią czynną służbę wojskową żołnierze zawodowi, i szczegółowych zasad ustalania wysokości oraz trybu przyznawania  świadczenia finansowego umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego /Dz.U. nr 23 poz. 107 ze zm./
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Rausz, , Sędziowie NSA Edward Janeczko, Leszek Włoskiewicz(spr.), Protokolant Edyta Pawlak, po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Oddziału Rejonowego w G. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lutego 2004 r. sygn. akt 3/II SA/Gd 1267/01 w sprawie ze skargi Olafa K. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego w G. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 20 marca 2001 r. (...) w przedmiocie zwrotu kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby I. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania, II. zasądza od Olafa K. na rzecz Dyrektora Oddziału Rejonowego w G. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej 220 /słownie: dwieście dwadzieścia/ zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku -uwzględniając skargę Olafa K. - wyrokiem z dnia 26 lutego 2004 r. 3/II SA/Gd 1267/01 uchylił decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego w G. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 20 marca 2001 r. (...) oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego w S. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 27 grudnia 2000 r. (...), którą odmówiono skarżącemu zwrotu kosztów dojazdu z miejscowości zamieszkania do miejscowości pełnienia służby w wysokości ceny miesięcznego biletu na komunikację publicznym środkiem transportu, gdyż - pomimo wezwania - nie przedstawił biletu miesięcznego na komunikację autobusową.
Sąd podał, że - ani z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. nr 86 poz. 433 ze zm./, ani z par. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lutego 1996 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu zwrotu kosztów dojazdu do miejscowości, w której pełnią czynną służbę wojskową żołnierze zawodowi, i szczegółowych zasad ustalania wysokości oraz trybu przyznawania świadczenia finansowego umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego /Dz.U. nr 23 poz. 107 ze zm./ - nie wynika, aby organy Wojskowej Agencji Mieszkaniowej były legitymowane do żądania przedstawienia przez żołnierza biletu za przejazdy do miejscowości pełnienia służby, mogą zaś żądać udokumentowania składanego przez żołnierza oświadczenia, lecz to uprawnienie ogranicza się "do żądania wykazania, iż żołnierz miał zgodę na zamieszkanie w miejscowości innej niż miejsce pełnienia służby, do udokumentowania jaki środek komunikacji jest najdogodniejszy na tę trasę oraz, czy żołnierz dojeżdża środkiem komunikacji publicznej, czy prywatnym pojazdem mechanicznym".
Ze skargą kasacyjną wystąpił Dyrektor Oddziału Rejonowego w G. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zarzucając naruszenie par. 3 ust. 1 i 2 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lutego 1996 r., w związku z art. 48 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, przez błędną wykładnię tych przepisów i podnosząc, że żądanie udokumentowania składanego przez żołnierza oświadczenia obejmuje również uprawnienie do domagania się przedstawienia biletu na przejazdy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Podobieństwo tej sprawy oraz spraw OSK 690/04 i OSK 691/04 - tożsamych przedmiotowo, tak samo rozstrzygniętych, w których skargi kasacyjne Wojskowej Agencji Mieszkaniowej opierają się na tych samych zarzutach - powoduje, że do każdej z tych spraw odnoszą się te same rozważania.
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwioną podstawę, przy czym nie chodzi o naruszenie prawa materialnego - chociaż zarzuca się błędną wykładnię - lecz o mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, gdyż przepisami postępowania są ust. 1 i 2 par. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lutego 1996 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu zwrotu kosztów dojazdu do miejscowości, w której pełnią czynną służbę wojskową żołnierze zawodowi ... dlatego, że dotyczą właśnie trybu.
Przepisy te stanowią, że zwrotu kosztów dojazdu dokonuje się na podstawie pisemnego oświadczenia żołnierza zawodowego o dojeżdżaniu do miejscowości, w której pełni czynną służbę wojskową, potwierdzonego przez dowódcę jednostki wojskowej; na żądanie organu dokonującego zwrotu kosztów oświadczenie żołnierza wymaga udokumentowania.
Udokumentowanie zaś oznacza, że będące przedmiotem oświadczenia okoliczności podlegają udowodnieniu za pomocą potwierdzających je odpowiednich dokumentów.
Takim dokumentem - w rozumieniu par. 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia - jest również bilet miesięczny na przejazdy publicznym środkiem transportu.
Z kolei - aby poruszyć jeszcze inny aspekt - zawarte w art. 48 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej upoważnienie dla Ministra Obrony Narodowej do określenia trybu zwrotu żołnierzowi kosztów dojazdu obejmuje zarazem umocowanie do określenia, jakie środki dowodowe będą stosowane w postępowaniu zwrotnym, stąd żądanie udokumentowania nie pozostaje w sprzeczności z ustawą.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na mocy art. 185 par. 1 i art. 203 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.