OSK 502/04

OSK 502/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-09-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-04-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Izabella Kulig - Maciszewska
Leszek Włoskiewicz
Zbigniew Rausz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne
Oświata
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Rausz /spr./, Sędziowie NSA Leszek Włoskiewicz, Izabella Kulig-Maciszewska, Protokolant Agnieszka Kwiatkowska, po rozpoznaniu w dniu 8 września 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Witolda S. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2003 r. sygn. akt I SA 261/03 w sprawie ze skargi Witolda S. w przedmiocie skreślenia z rejestru szkolenia specjalistycznego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 lipca 2003 r. I SA 261/03 oddalił skargę Witolda S. na skreślenie z rejestru szkolenia specjalistycznego w dniu 28 października 2002 r.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że lekarz medycyny Witold S. rozpoczął specjalizację z psychiatrii w ramach rezydentury w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w W. w dniu 5 kwietnia 2001 r. i skierowany został do I Kliniki Psychiatrycznej. Kierownikiem Specjalizacji została dr Krystyna T. Dyrektor M. Centrum Zdrowia Publicznego w W. w piśmie z 28 października 2002 r. (...) działając w trybie określonym w par. 19 ust. 3 po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w par. 13 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 6 sierpnia 2001 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy stomatologów /Dz.U. nr 83 poz. 905/ zawiadomił Witolda S., że w dniu 28 października 2002 r. został skreślony z rejestru specjalizujących się lekarzy prowadzonego przez M. Centrum Zdrowia Publicznego. W dniu 5 listopada 2002 r. Witold S. zwrócił się do Dyrektora M. Centrum Zdrowia Publicznego w W. o cofnięcie decyzji o skreśleniu z listy lekarzy odbywających specjalizację w dziedzinie psychiatrii.
W piśmie z 18 grudnia 2002 r. (...) Dyrektor M. Centrum Zdrowia Publicznego powiadomił Witolda S., że po wnikliwym rozpatrzeniu dostępnych dokumentów oraz na podstawie opinii Konsultanta Wojewódzkiego, a także uchwały Prezydium Okręgowej Izby Lekarskiej z 28 sierpnia 2002 r. podtrzymuje swoją decyzję. Na decyzję z 18 grudnia 2002 r., o której wyżej mowa, skargę do NSA wniósł Witold S. zarzucając naruszenie prawa: 1/ materialnego, to jest par. 19 ust. 3 pkt 2 w związku z par. 19 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 6 sierpnia 2001 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy stomatologów /Dz.U. nr 83 poz. 905/, 2/ proceduralnego, a to art. 7 i art. 107 par. 1 Kpa. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji z 28 października 2002 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W skardze podniósł, że Kierownikiem jego specjalizacji była Krystyna T., która nie występowała z wnioskiem o skreślenie z listy specjalizujących się. Z wnioskiem takim wystąpił Marek J. - Kierownik III Kliniki Psychiatrycznej Instytutu i Neurologii w piśmie z 28 lutego 2002 r. do Z-cy Dyrektora M. Centrum Zdrowia Publicznego w W. oraz w piśmie z 12 lipca 2002 r. do Konsultanta do spraw psychiatrii województwa M. i Okręgowej Izby Lekarskiej, w tym ostatnim piśmie na wniosek Kierownika specjalizacji Krystyny T.
Taki tryb postępowania - zdaniem skarżącego - jest niezgodny z przepisami powołanego rozporządzenia. Nadto zarzucił, że zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia, ani pouczenia o trybie zaskarżenia co narusza art. 107 par. 1 Kpa.
Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał zasadności skargi.
Sąd wyjaśnił, że przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 6 sierpnia 2001 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy stomatologów /Dz.U. nr 83 poz. 905/ powierzają podlegającemu wojewodzie - wojewódzkiemu centrum zdrowia publicznego przeprowadzenie postępowania kwalifikacyjnego do rozpoczęcia odbywania specjalizacji przez lekarzy i lekarzy stomatologów, prowadzenie rejestru odbywających specjalizację na obszarze województwa, gromadzenie dokumentacji i po sprawdzeniu, że odpowiada warunkom formalnym przekazywanie jej do Centrum Egzaminów Medycznych w celu przeprowadzenia egzaminu państwowego, skreślenie lekarzy z rejestru specjalizujących się, a zatem wykonuje ono zadania z zakresu administracji publicznej. Sąd stwierdził, że sprawa skreślenia z rejestru specjalizujących się lekarzy nie jest załatwiana w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ takiej formy załatwienia nie przewiduje powołane rozporządzenie. Zgodnie z par. 19 ust. 1 pkt 5 tego rozporządzenia, lekarz nie może realizować lub kontynuować szkolenia specjalistycznego w przypadku przerwania szkolenia, na wniosek kierownika specjalizacji po uzyskaniu opinii konsultanta wojewódzkiego i właściwej okręgowej izby lekarskiej. Oznacza to zdaniem Sądu, że niemożność kontynuowania wynika z mocy prawa, natomiast Kierownik Wojewódzkiego Ośrodka skreśla lekarza z rejestru w przypadku przerwania szkolenia specjalizacyjnego lekarza na wniosek, o którym mowa w par. 19 ust. 1 pkt 5.
Skreślenie z rejestru jest czynnością stwierdzającą wystąpienie przesłanek, o których mowa w przytoczonych wcześniej przepisach prawa. W sprawach dotyczących tego rodzaju czynności i aktów przysługuje skarga do NSA na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Sąd podniósł, że w literaturze podkreśla się, że chodzi tutaj o czynności i akty w sprawach indywidualnych zarówno odnoszące się do działań pozytywnych dla strony, jak i negatywnych np. w sprawach skreślenia z rejestru, z czego wynikają określone skutki prawne /vide Jerzy Świątkiewicz "Komentarz do ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym" BWN "Iustitia" Warszawa 1995/. Z dokumentów sprawy wynika, że dr med. Krystyna T., będąca kierownikiem specjalizacji Witolda S., w piśmie z 23 października 2002 r., na podstawie opinii Konsultanta Wojewódzkiego w dziedzinie psychiatrii dla województwa M. prof. Jacka W. oraz uchwały (...) Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w W. z 28 sierpnia 2002 r. wystąpiła z wnioskiem do M. Centrum Zdrowia Publicznego w W. o przerwanie szkolenia specjalizacyjnego w dziedzinie psychiatrii przez lekarza - rezydenta Witolda S. W aktach znajduje się uchwała z 28 sierpnia 2002 r. Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej oraz pisma z 5 marca 2002 r. i 19 sierpnia 2002 r. Konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie psychiatrii dla województwa M. prof. Jacka W., z których wynika, iż kontynuowanie tego szkolenia uważa za mało celowe, gdyż nie rokuje ono możliwości pozytywnego zakończenia. Nie jest według Sądu zasadny zarzut skarżącego, iż prawo zostało naruszone przez to, że z wnioskiem występował prof. Marek J., gdyż na wcześniejszym etapie postępowania, to jest przed złożeniem wniosku przez dr med. Krystynę T. konieczną dokumentację przygotował koordynator staży specjalizacyjnych w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w W. /pismo z 28 lutego 2002 r. i 12 lipca 2002 r./. Nie można też podzielić zarzutu, iż "decyzja" o skreśleniu z rejestru nie odpowiada wymogom przewidzianym w przepisach postępowania administracyjnego dla decyzji administracyjnych, gdyż jak to wykazano nie jest to decyzja administracyjna.
Z tych względów Sąd uznał, że skreślenie lekarza medycyny Witolda S. z rejestru specjalizujących się lekarzy nie narusza prawa.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Witold S. reprezentowany przez adwokata Jarosława Dąbrowskiego zaskarżając wyrok ten w całości. Wyrokowi zarzucono naruszenie: 1/ prawa materialnego, a to par. 19 ust. 3 pkt 2 w związku z par. 19 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 6 sierpnia 2001 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy stomatologów /Dz.U. nr 83 poz. 905/, 2/ proceduralnego, art. 7 Kpa i art. 107 par. 1 Kpa i wnoszono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi "kasacyjnej".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wnoszący ją podniósł, że zarówno zaskarżony wyrok jak i decyzja M. Centrum Zdrowia Publicznego z 18 grudnia 2002 r. a w szczególności tryb jej wydania w sposób rażący narusza par. 19 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 6 sierpnia 2001 r., o którym wyżej mowa. Przepis par. 19 ust. 3 pkt 2 w zw. z par. 19 ust. 1 pkt 5 powołanego rozporządzenia dla skuteczności skreślenia lekarza z rejestru wymaga: 1/ wniosku kierownika specjalizacji, 2/ opinii właściwej okręgowej izby lekarskiej. Sąd nie uwzględnił kolejności, w jakiej powinny być podejmowane czynności w ramach procedury skreślenia z listy specjalizujących się. Te uchybienia miały natomiast zdaniem skarżącego decydujący wpływ na wadliwość procedury oraz ostateczny akt, jakim było skreślenie go z listy specjalizujących się. W niniejszej sprawie postępowanie o skreślenie Witolda S. z listy specjalizujących się zostało wszczęte na wniosek Marka J. /Kierownika III Kliniki Psychiatrycznej Instytutu Psychiatrii i Neurologii/, który we wniosku z 28 lutego 2002 r. do Lucyny W. /Zastępcy Dyrektora M. Centrum Zdrowia Publicznego/ oświadczył: "Jako odpowiedzialny za przebieg szkolenia podyplomowego lekarzy specjalizujących się w psychiatrii w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w W. wnoszę o skreślenie lek. med. Witolda S. z listy rezydentów w IPiN.". Natomiast Kierownikiem specjalizacji Witolda S. była Krystyna T., która według posiadanych przez niego informacji, nigdy z wnioskiem o skreślenie go z listy specjalizujących się nie wystąpiła. Dnia 12 lipca 2002 r. Marek J. wystąpił z wnioskiem do Konsultanta ds. psychiatrii województwa M. i Okręgowej Izby Lekarskiej o wydanie opinii w sprawie przerwania szkolenia specjalizacyjnego skarżącego. W tym przypadku Marek J. wystąpił z ww. wnioskiem, na wniosek Kierownika specjalizacji Krystyny T.
Mając na uwadze fakt, że z wnioskiem o skreślenie Witolda S. z listy specjalizujących się wystąpiła nieuprawniona osoba stwierdzić należy, że w konsekwencji naruszone zostały przepisy par. 19 powołanego rozporządzenia i zachodzi podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Istotny w przedmiotowej sprawie jest również fakt, iż Witold S. 26 sierpnia 2002 r. osobiście rozmawiał z Kierownikiem Działu Doskonalenia Kadr Medycznych MCZP Małgorzatą R., która poinformowała go, iż nie wpłynął żaden wniosek o skreślenie z listy specjalizujących się oraz, że Marek J. nie jest uprawniony do wystąpienia z takim wnioskiem. Podobną informację otrzymał w dniu 23 października 2002 r. Następnie kilka dni później, bo 28 października 2002 r. M. Centrum Zdrowia Publicznego powołując się na powiadomienie podjęło decyzję w przedmiocie skreślenia Witolda S. z listy specjalizujących się. Dopiero w zaskarżonej decyzji powołano się na uchwałę Prezydium Okręgowej Izby Lekarskiej oraz opinię Konsultanta Wojewódzkiego.
Wątpliwości w sprawie budzi również tryb wydania w dniu 28 sierpnia 2002 r. opinii przez Prezydium Okręgowej Izby Lekarskiej. Zgodnie z ogólnie dostępnymi informacjami /strona internetowa Okręgowej Rady Lekarskiej/ w dniu 28 sierpnia nie została podjęta przez Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej jakakolwiek uchwała. Dowodem na to jest uchwała (...) Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w W., wydruk ww. strony internetowej zawierający zestawienie uchwał podjętych przez Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej. Stąd też zasadnymi wydają się być wątpliwości co do trybu podjęcia oraz skuteczności uchwały będącej podstawą skreślenia Witolda S. z listy specjalizujących się. Zaskarżona decyzja z 18 grudnia 2002 r. /jak i decyzja z 28 października 2002 r./ nie zawiera uzasadnienia, jak również pouczenia strony o tym, czy i w jakim trybie przysługuje prawo wniesienia odwołania od niej, czym został naruszony przepis art. 107 par. 1 Kpa. M. Centrum Zdrowia Publicznego nie wyjaśniło również w sposób dostateczny i wyczerpujący okoliczności sprawy /m.in. przyczyny przedłużającej się nieobecności skarżącego, spowodowanej chorobą/ przez co doszło do naruszenia art. 7 Kpa.
M. Centrum Zdrowia Publicznego w W. reprezentowane przez radcę prawnego Annę W. wniosło odpowiedź na skargę kasacyjną Witolda S., w której podniosło, że skarga ta została złożona po upływie 30-dniowego terminu przewidzianego do jej wniesienia. Z tego względu domagało się odrzucenia skargi kasacyjnej, a w przypadku gdyby Sąd nie uznał tego zarzutu - oddalenia skargi. Podkreślono, że wniosek z 23 października 2002 r. o skreślenie Witolda S. z listy lekarzy specjalizujących się pochodził od Kierownika specjalizacji dr med. Krystyny T. Uzyskano opinię konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie psychiatrii prof. Jacka W. oraz uchwałę Rady Lekarskiej w W. z 28 sierpnia 2002 r. Zaskarżony akt nie jest decyzją administracyjną i nie podlega ocenie z punktu widzenia wymogów formalnych decyzji z art. 104 Kpa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie należy wyjaśnić, iż skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została wniesiona w trybie przewidzianym w art. 101 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/, który w sytuacji nim określonej przewidywał wniesienie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie do 31 marca 2004 r. Wymogom tym odpowiadał wyrok NSA w Warszawie z 4 lipca 2003 r. i stąd skargę kasacyjną od niego mogła strona wnieść do końca marca 2004 r. I w tym terminie Witold S. zmieścił się.
Przechodząc do oceny tej skargi kasacyjnej Sąd stwierdził, iż nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia postanowień par. 19 ust. 3 pkt 2 w związku z par. 19 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 6 sierpnia 2001 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy stomatologów /Dz.U. nr 83 poz. 905 ze zm./. Przerwanie szkolenia specjalizacyjnego Witolda S., a następnie skreślenie go przez Dyrektora M. Centrum Zdrowia Publicznego w W. z rejestru nastąpiło zgodnie z wymogami określonymi w powołanym par. 19 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. Wprawdzie z wnioskiem o skreślenie wnoszącego skargę kasacyjną z rejestru lekarzy specjalizujących się wystąpił w marcu 2002 r. do Z-cy Dyrektora M. Centrum Zdrowia Publicznego w W. prof. Marek J. odpowiedzialny za przebieg szkolenia podyplomowego lekarzy specjalizujących się - tak jak Witold S. - w psychiatrii w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w W., ale nie ten wniosek spowodował wykreślenie skarżącego z omawianego rejestru. Skreślenie Witolda S. z rejestru lekarzy specjalizujących się było następstwem wniosku złożonego przez Kierownika specjalizacji zainteresowanego, dr Krystynę T. w dniu 23 października 2002 r. popartego opinią Konsultanta Wojewódzkiego w dziedzinie psychiatrii dla woj. M. prof. Jacka W. oraz uchwałą (...) Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w W. z 28 sierpnia 2002 r. Z dokumentów tych wynikało jednoznacznie, iż zarówno Konsultant Wojewódzki, jak i Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w W. wydali zbieżne w swych wnioskach opinie co do dalszej niecelowości szkolenia specjalizacyjnego Witolda S. w dziedzinie psychiatrii. Nie ma przy tym żadnych podstaw po temu, aby kwestionować prawdziwość uchwały Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w W. z 28 sierpnia 2002 r. Fakt ewentualnego nieopublikowania tej uchwały na stronie internetowej Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w W. nie świadczy o tym, że nie została ona podjęta. Świadczy o tym wymownie znajdujący się w aktach sprawy egzemplarz przedmiotowej uchwały opatrzony podpisami osób upoważnionych do reprezentowania Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej na zewnątrz. Na skreślenie Witolda S. nie miała też wpływu jego dość długa nieobecność w pracy spowodowana chorobą. Zgodnie z par. 10 ust. 3 pkt 1 cytowanego rozporządzenia Ministra Zdrowia, okres trwania specjalizacji - jak w przypadku skarżącego - w ramach rezydentury - ulega przedłużeniu o czas niezdolności do pracy dłuższy niż 30 dni w ciągu roku kalendarzowego w przypadkach przewidzianych w art. 92 par. 1 Kp /niezdolność do pracy spowodowana chorobą/ z tym, że w myśl ust. 4 par. 10 przedłużenie okresu trwania specjalizacji w ramach rezydentury łącznie w zasadzie nie może być dłuższe niż o rok. Tak więc okres trwania specjalizacji w tym przypadku podlega przedłużeniu automatycznie. W przypadku Witolda S. - jak wynika z akt sprawy - absencja chorobowa nie miała wpływu na decyzję Kierownika jego specjalizacji dr Krystynę T. o wystąpieniu z wnioskiem o przerwanie szkolenia specjalizacyjnego skarżącego w dziedzinie psychiatrii. Już bowiem w kilka miesięcy po rozpoczęciu przez Witolda S. specjalizacji dr Krystyna T. wystąpiła w dniu 18 września 2001 r. do Koordynatora Szkolenia Specjalistycznego w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w W. prof. Marka J. informując go, że Witold S. z uwagi na sposób podejścia do specjalizacji nie rokuje nadziei na pozytywne jej zakończenie i z tego względu chciała zrezygnować z kierowania jego szkoleniem.
Nie jest też zasadny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd w zaskarżonym wyroku art. 107 par. 1 Kpa. Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadł w dniu 4 lipca 2003 r., a zatem pod rządami obowiązującej wówczas ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Ustawa ta w art. 59 stanowiła, że w sprawach nie unormowanych w tej ustawie, do postępowania przed Sądem stosuje się odpowiednio wymienione w tym przepisie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, nie ma wśród nich art. 107 Kpa.
Powyższe prowadzi do wniosku, że zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem.
Z tego względu na podstawie art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną należało oddalić.