II OSK 511/05

II OSK 511/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-12-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /sprawozdawca/
Jacek Chlebny
Włodzimierz Ryms /przewodniczący/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Sygn. powiązane
II SA/Ka 2443/02 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2004-09-06
II OZ 416/05 - Postanowienie NSA z 2005-05-31
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska, Sędziowie NSA Jacek Chlebny, Andrzej Jurkiewicz (spr.), Protokolant Anna Wieczorek, po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 września 2004r., sygn. akt 3/II SA/Ka 2443/02 ze skargi J. C. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...], nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 września 2004 r. sygn. akt 3/II S.A./Ka 2443/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. C. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej.
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy :
Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną w oparciu o art. 4 pkt. 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) oraz §§ 1, 7 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] orzekł o braku podstaw do rozpoznania u J. C. następstw narażenia zawodowego na tlenek cynku.
W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że J. C. w latach 1994-1999 był zatrudniony w Zakładach "B." S.A. w [...] na stanowisku powlekacza metali na gorąco. Pracując przy cynkowaniu ogniowym miał kontakt z tlenkiem cynku w stężeniach nie przekraczających dopuszczalnych norm, zaś od 1999 r. przebywa na rencie. Dalej wskazano, że był badany przez lekarzy z Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Sosnowcu, którzy w orzeczeniu z dnia 26 kwietnia 1999 r. stwierdzili, że rozpoznane schorzenie " miażdżyca zarostowa tętnic kończyn dolnych " nie figuruje w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do powołanego w podstawie prawnej decyzji rozporządzenia. Także w orzeczeniu wydanym w postępowaniu odwoławczym przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu z dnia 17 listopada 1999 r. stwierdzono brak podstaw do rozpoznania następstw narażenia zawodowego na tlenek cynku. Reasumując organ I instancji uznał, że nie ma podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, gdyż nie została ona rozpoznana.
W odwołaniu od tej decyzji J. C. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarzucił, że przy określaniu czynników szkodliwych występujących w jego środowisku pracy pominięto czynniki występujące w "masie cynkowej", takie jak : ołów, żelazo, kadm, miedź, cyna, glin i nikiel. Wskazał, że schorzenie, na które cierpi pozostaje w związku z wykonywaną pracą i jest jej konsekwencją.
Śląski Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach nie uwzględnił odwołania i decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy podniósł, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest ustalenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia schorzenia jako choroby ujętej w wykazie chorób zawodowych oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. Ustalił bezspornie, w oparciu o przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne, że J. C. w czasie pracy zawodowej miał kontakt z masą cynkową i zawartymi w niej składnikami jak: ołów, żelazo, kadm, miedź, cyna, glin i nikiel. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że zawodowej etiologii jego schorzenia nie stwierdziły jednak uprawnione do orzekania w sprawie chorób zawodowych placówki medyczne. Orzeczenia tych placówek były w tym względzie zbieżne. Dodatkowo w uzupełniającym orzeczeniu z dnia 20 stycznia 2000 r. Instytutu Medycyny Pracy podkreślono, że narażenie na tlenek cynku może powodować zmiany w obrębie dróg oddechowych, których nie stwierdzono u badanego. Nie znaleziono także potwierdzenia fakt ostrego zatrucia J. C. tlenkiem cynku w pracy, a podane przez niego w wywiadzie dolegliwości jak wyjaśniono nie są charakterystyczne dla następstwa przewlekłego narażenia na tlenek cynku. Konkludując wskazano, że stwierdzone schorzenie jest schorzeniem samoistnym i nie pozostaje w związku z narażeniem na tlenek cynku niezależnie od jego wielkości.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. C. wniósł o uchylenie niekorzystnej dla niego decyzji. Zarzucił, że została wydana w oparciu o błędne, z różnych przyczyn orzeczenia lekarskie oraz bez uwzględnienia wyników badań przeprowadzonych w Klinice Neurologii Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach.
Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2001 r. sygn. akt II S.A. / Ka 684/00 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję albowiem w jego ocenie została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy do ostatecznego rozstrzygnięcia, które to uchybienie proceduralne mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazano na konieczność jednoznacznego określenia choroby zawodowej, której stwierdzenie bądź wykluczenie jest przedmiotem prowadzonego postępowania, wyjaśnienie wpływu na stan zdrowia skarżącego kontaktu z innymi składnikami "masy cynkowej" i uzupełnienia materiału dowodowego przez uzyskanie orzeczenia lekarskiego odpowiadającego wskazanym przez Sąd kryteriom, które winno spełniać wymogi art. 84 § 1 kpa.
Po uzupełnieniu materiału dowodowego i ponownym rozpatrzeniu sprawy Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach decyzją z dnia [...] nr [...] odwołania nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy uznał za bezsporne ustalenia dochodzenia epidemiologicznego natomiast odnosząc się do obszernego uzasadnienia orzeczenia lekarskiego Instytutu z dnia 10 lipca 2002 r. wydanego po przeprowadzeniu obserwacji klinicznej skarżącego w dniach od 10 do 14 czerwca 2002 r. podkreślono, że całokształt obserwacji klinicznej nie wykazał żadnych zmian patologicznych w organizmie badanego, które można by powiązać w aspekcie przyczynowo skutkowym z warunkami jego pracy na stanowisku powlekacza metali na gorąco. Rozpoznawany niedowład spastyczny kończyn dolnych nie jest wynikiem zatrucia chemicznego i z lekarskiego punktu widzenia nie odpowiada skutkom klinicznym działania toksycznego metali w warunkach przewlekłej ekspozycji zawodowej wymienionej w pozycji 1 wykazu chorób zawodowych.
Wobec braku rozpoznania u skarżącego przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą II szczebla choroby zawodowej w rozumieniu § 1 pkt 1 rozporządzenia, a wymienionej w pozycji 1 wykazu chorób zawodowych organ Inspekcji Sanitarnej nie miał podstaw faktycznych i prawnych do stwierdzenia choroby zawodowej w następstwie czego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
J. C. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższą decyzję, której zarzucił: błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że brak jest podstaw do rozpoznania u niego zawodowej etiologii schorzenia na które cierpi. Podniósł, że organ odwoławczy oparł swoje rozstrzygniecie na niekompletnym materiale dowodowym, bez uwzględnienia narażenia w środowisku pracy na tlenek ołowiu oraz pominięciem orzeczeń innych placówek specjalistycznych, które wykluczyły stwierdzenie u niego miażdżycy kończyn dolnych. W jego ocenie druga opinia wydana przez lekarzy tego samego Instytutu nie mogła być dla niego korzystna, a tym samym nie wskazano przyczyn jego choroby.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew jej zarzutom zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Nie podzielono stanowiska skarżącego sprowadzającego do tego, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem § 1 ust.1 obowiązującego w dacie jej wydania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) w sprawie chorób zawodowych. Z lektury akt zdaniem Sądu wynika jednoznacznie i nie budzący wątpliwości, że J. C. w okresie swojego zatrudnienia w latach 1994-1999 w Zakładach "B." w [...], pracował w warunkach narażenia na działanie czynników stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej wymienionej w pozycji 1 wykazu chorób zawodowych - zatrucia ostre i przewlekłe substancjami chemicznymi oraz następstwa tych zatruć. Podkreślono, że sam skarżący wyklucza, aby schorzenie na które cierpi było następstwem pracy w warunkach działania czynnika szkodliwego dla zdrowia w okresie jego zatrudnienia w latach 1972- 1994 u innych pracodawców. Wyniki dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego w zakładzie pracy skarżącego, w którym występowało narażenie na działanie czynnika szkodliwego dla zdrowia szczegółowo przedstawiono w Formularzu postępowania wyjaśniającego w związku ze zgłoszeniem przypadku choroby zawodowej z dnia 14 maja 1999 r. Dalej udokumentowano notatką służbową stanowiącą opis procesu technologicznego cynkowania z dnia 2 grudnia 1999 r., charakterystyką stanowiska pracy J. C. oraz dokumentami zawierającymi składniki chemiczne kąpieli cynkowej z 30 września 1999 r., z 7 i 11 października 1999 r. Wbrew twierdzeniom skarżącego w żadnym z tych dokumentów nie wskazano występowania w środowisku jego pracy tlenku ołowiu tym samym narażenia na jego działanie, na jakie powołuje się skarżący.
Wskazując na przepis § 1 ust 1 cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych przyznano, iż z konstrukcji tego przepisu wynika w sposób jednoznaczny, że niezbędnym jest pozytywne ustalenie, iż rozpoznane u pracownika schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, a wykonywana praca odbywała się w warunkach narażających na jej powstanie, to istnieje domniemanie związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem a warunkami pracy narażającymi na jej powstanie.
W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu dwie kompetentne placówki służby zdrowia, które łącznie przeprowadziły trzy badania skarżącego wykluczyły istnienie podstaw do stwierdzenia u niego choroby zawodowej przewlekłego zatrucia chemicznego pochodzenia zawodowego wymienionego w punkcie 1 wskazanego wykazu chorób zawodowych. Organ inspekcji sanitarnej prowadził postępowanie administracyjne w kierunku rozpoznania choroby zawodowej wymienionej pod pozycją 1 obowiązującego ówcześnie załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, gdyż jedynie takie schorzenie mogły wywołać czynniki szkodliwe występujące w środowisku pracy skarżącego, nawet w stężeniach nie przekraczających normatywu higienicznego. Orzeczenia lekarskie nie negują złego stanu zdrowia skarżącego, wykluczają jednak jego zawodowe pochodzenie. Wskazują na wystąpienie pierwszych objawów chorobowych w roku 1995, kiedy miały miejsce liczne konsultacje neurologiczne spowodowane osłabieniem kończyn dolnych i niewielkim osłabieniem lewej kończyny górnej. Wykluczono jednakże występowanie tych dolegliwości w następstwie działania czynników chemicznych występujących na stanowisku pracy skarżącego, a w szczególności metali wchodzących w skład " masy cynkowej ", tym bardziej, że z racji ich ilości nie można uznać tego narażenia za znaczące (śladowe ilości w porównaniu do norm higienicznych). Konkludując wskazano, że oznacza to, iż aktualny stan zdrowia skarżącego nie kwalifikuje go do uznania, że rozpoznane u niego schorzenie jest chorobą zawodową. Warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organ inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest uprzednie jej lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze. Orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, prowadzi więc do odmowy stwierdzenia choroby. W niniejszej sprawie żadna z placówek orzeczniczych nie rozpoznała u skarżącego choroby zawodowej wymienionej wyżej i szczegółowo wyjaśniła dlaczego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył J. C., i zarzucił mu w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania tj. przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 84 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie i niewyjaśnienie całości materiału dowodowego. Powołując się na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Zdaniem pełnomocnika skarżącego zaskarżony wyrok został oparty na faktach bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy.
Faktem niezaprzeczalnym była praca skarżącego na stanowisku pracy z ekspozycją na tlenek cynku. W tym czasie tj. w latach 1994-1998 zakład nie ujawniał faktu narażenia pracownika na czynniki trujące. Dopiero w 1999 r. potwierdził ten fakt. Twierdzenie ze strony Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, że "stężenie tlenku cynku na stanowisku pracy pacjenta na przestrzeni lat 1994-1998 mieściło się znacznie poniżej normatywu higienicznego" oraz, że występowały "w ilościach śladowych - ołów, żelazo, kadm, cyna, glin, i nikiel" z punktu widzenia spełnienia przesłanki określonej w § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych nie ma znaczenia dla ustalenia choroby zawodowej. Wystąpienie szkodliwych czynników w środowisku nie musi być zawinione przez pracodawcę i nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm. Wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwości. Pomimo powyższego faktu Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach nie miał wątpliwości oparcia swojej decyzji na wskazanej opinii. Całkowicie nie zgadzając się z tą opinią zaznaczono, iż choroba skarżącego zaczęła się w 1995 r., a więc po upływie zaledwie roku od rozpoczęcia pracy na stanowisku powlekaczka metali". Przytaczane w opinii, będącą podstawą spornego rozstrzygnięcia, argumenty w świetle obowiązujących przepisów oraz funkcjonującego od lat orzecznictwa zdaniem strony muszą budzić wątpliwości.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjmując jako pełną i wiarygodną opinię Instytutu Medycyny Pracy zaniechał skonfrontowania różnych informacji i uznał jej twierdzenia za udowodnione. Tymczasem wskazana opina w dalszym ciągu, pomimo skierowania sprawy do ponownego rozpoznania nie spełnia w świetle art. 84 § 1 kpa wymogów opinii biegłego. W swoich stwierdzeniach powołuje się ogólnikowo na przeprowadzone przedmiotowe badania, m. in. laryngologiczne oraz badania czynnościowe układu oddechowego, nie przedstawia jednak ich szczegółowych wyników. W takim stanie informacji trudno jednoznacznie zdaniem skarżącego odnieść się do wyników badań. Można jedynie w domyśle dojść do wniosku, że np. przeprowadzona spirometria na potwierdzenie diagnostyki układu oddechowego nie wykazała żadnej patologii. Inna sprawą jest ocena celowości jej przeprowadzenia (w 8 lat od daty pierwszej ekspozycji na działanie trucizn). Strona skarżąca wielokrotnie w toku postępowania domagała się wydania opinii przez inny, uprawniony ośrodek medycyny pracy.
W omawianym przypadku dowód z uzupełnionej opinii biegłego nie dał jasnej i sprawdzalnej odpowiedzi na pytanie, czy czynniki na których działanie był narażony skarżący nie doprowadziły go do stanu w jakim obecnie się znajduje. Wydaje się jak zaznaczono, że zakres badań nie był na tyle szczegółowy i specjalistyczny, żeby móc wykluczyć rodzące się wątpliwości. Nie przeprowadzenie takiego dowodu stanowi naruszenie art. 77 k.p.a. nakazującego zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego pozwalającego na obiektywną ocenę
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2)naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga
kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżącego J. C. oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt. 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia przepisów postępowania. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organu administracji (porównaj wyrok NSA z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12). Ponadto przyjmuje się, że nie stanowi wskazania podstawy kasacyjnej powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej (porównaj wyrok NSA z 21 grudnia2004 r., sygn. akt GSK 1149/04 publikowany komentarz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Zakamycze 2005 str. 414).
Podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania nie wskazano jednakże w skardze kasacyjnej żadnego konkretnego przepisu prawa procesowego ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi poza art. 174 pkt 2 tej ustawy wyliczającym podstawy skargi kasacyjnej. Dla zachowania formy skargi kasacyjnej nie wystarczy powołać się na przepis wymieniający podstawy kasacji ale konieczne jest uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi przez wskazanie, które przepisy ustawy – oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) - zostały naruszone zaskarżonym orzeczeniem Sądu. Z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku Sądu administracyjnego I instancji wynika, że podstawą skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego jest naruszenie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast pełnomocnik skarżącego wskazując na naruszenie prawa procesowego zarzucił wyłącznie naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i 84 §1 kodeksu postępowania administracyjnego.
Nowe rozwiązania prawne wprowadzone ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, regulują w pełni postępowanie przed sądami administracyjnymi, odchodząc zatem od rozwiązania przyjętego w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm.). To właśnie w art. 59 tej ustawy znajdowało się odesłanie do enumeratywnie wyliczonych tam przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa) w tym do zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Wprowadzenie pełnej regulacji ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powoduje, że Sąd administracyjny rozpoznając skargę nie stosuje przepisów kpa a zatem nie można czyniąc Sądowi I instancji zarzut kasacyjny naruszenia prawa procesowego wywodzić go z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. A tak wadliwie uczyniono w tej sprawie albowiem w podstawie tejże skargi kasacyjnej jak i w jej uzasadnieniu powołano się tylko na wskazane wyżej przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.
Skoro podstawą skargi kasacyjnej jest naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego to jako uchybienie przepisom postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy należało zarzucić ewentualnie naruszenie art. 145 § 1 lit. b lub c ustawy procesowej przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów procesowych przez organ w toku postępowania administracyjnego bądź wskazanie na naruszenie innego przepisu tej ustawy procesowej. Zarzutu takiego nie wskazano, natomiast uczyniony zarzut naruszenia prawa procesowego - przepisów kpa jest nieusprawiedliwiony.
Konkludując podnieść należy, iż brak prawidłowego wskazania w skardze kasacyjnej przepisów procedury sądowoadmininistracyjnej nie pozwala na podważenie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji a w konsekwencji na zakwestionowanie podjętego orzeczenia tego Sądu.
Uwzględniając powyższe stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) oddalił wniesiona skargę kasacyjną.