OSK 357/04

OSK 357/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-08-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-04-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Stebnicka
Włodzimierz Ryms /przewodniczący/
Zbigniew Rausz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne
Pracownicy urzędów państwowych
Skarżony organ
Inspektor Pracy
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 86 poz 953
art. 36a ust. 3, art. 37
Ustawa z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych - tekst jednolity.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms, , Sędziowie NSA Elżbieta Stebnicka, Zbigniew Rausz (spr.), Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Krzysztofa K. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2003 r. sygn. akt II SA 1482/03 w sprawie ze skargi Krzysztofa K. na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Marszałku Sejmu z dnia 20 lutego 2003 r. (...) w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 listopada 2003 r. II SA 1482/03 oddalił skargę Krzysztofa K. na orzeczenie dyscyplinarne Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Marszałku Sejmu z dnia 20 lutego 2003 r. (...) w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia z pracy.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że orzeczeniem z dnia 23.05.2002 r. (...) Komisja Dyscyplinarna I instancji, działająca przy Głównym Inspektorze Pracy w W. na podstawie art. 34 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 16.09.1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. 2001 nr 86 poz. 953 ze zm./ w zw. z par. 25 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 5.12.2001 r. w sprawie postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec urzędników państwowych oraz w sprawie komisji dyscyplinarnych i rzeczników dyscyplinarnych /Dz.U. nr 145 poz. 1628/ wymierzyła Krzysztofowi K. karę wydalenia z pracy w Państwowej Inspekcji Pracy. Komisja wymierzając karę uznała Krzysztofa K. - inspektora pracy w Okręgowym Inspektoracie Pracy w G., Oddział PIP w S. winnym tego, że: 1/ w lipcu 1999 r. dopuścił się naruszenia ustawy o pracownikach urzędów państwowych przez to, że ustalenia z kontroli w Przedsiębiorstwie Komunalnym Sp. z o.o. w C., sporządził w dwóch różniących się treścią protokołach, tj. naruszenia art. 17 ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 6.09.1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./ w związku z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy /Dz.U. 1985 nr 54 poz. 276 ze zm./, 2/ w okresie od 9.09.1999 r. do dnia 30.09.1999 r. nie wykonał polecenia służbowego wydanego 9.09.1999 r. przez zastępcę Okręgowego Inspektora Pracy w G., dotyczącego ponownego przeprowadzenia kontroli w Przedsiębiorstwie Instalacyjno-Budowlanym "E." w S., a zamiast tego sporządził nową wersję protokołu z kontroli zakładu, w którym pieczątkę i podpis pracodawcy skopiował z poprzedniego protokołu, tj. naruszenia art. 17 ust. 2 pkt 1 i 4 oraz art. 18 ust. 1 ustawy z 16.09.1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./, 3/ w okresie od 18.04. do 22.05. 2001 r. był nieobecny w pracy i nieobecności tej w żaden przyjęty sposób nie usprawiedliwił, tj. naruszenia przepisów art. 17 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16.09.1982 r. o pracownikach państwowych w zw. z art. 100 par. 2 pkt 2 Kodeksu Pracy oraz w zw. z par. 23 ust. 3 regulaminu pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w G., 4/ w okresie od dnia 26.02.2002 r. do 11.04.2002 r. był nieobecny w pracy i nieobecności tej w żaden przyjęty sposób nie usprawiedliwił, tj. art. 17 ust. 2 pkt 1 ustawy z 16.09.1982 r. o pracownikach urzędów państwowych w związku z art. 100 par. 2 pkt 2 Kp oraz w zw. z par. 23 ust. 3 regulaminu pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w G.
Jednocześnie wymienionym na wstępie orzeczeniem Komisja Dyscyplinarna uniewinniła Krzysztofa K. od innych stawianych mu zarzutów.
Orzekając o karze dyscyplinarnej, Komisja wzięła pod uwag, fakt, iż obwiniony nie był do tej pory karany dyscyplinarnie, a jego poprzednia ocena okresowa brzmiała "spełnia wymagania". Jako okoliczności obciążające Komisja przyjęła, iż obwiniony po wszczęciu przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego w 1999 r. dopuścił się dwóch nowych czynów, skutkujących wszczęciem kolejnych postępowań dyscyplinarnych, łamiąc ustalony regulaminem pracy tryb postępowania przy udzielaniu urlopów wypoczynkowych w sposób świadczący o rażącym lekceważeniu podstawowych obowiązków pracowniczych i jednocześnie o całkowitym nieliczeniu się z uprawnieniami pracodawcy w tym zakresie. Wymierzając - na podstawie par. 25 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 5.12.2001 r. w sprawie postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec urzędników państwowych oraz w sprawie komisji dyscyplinarnych i rzeczników dyscyplinarnych /Dz.U. nr 145 poz. 1628/ karę, Komisja uznała, iż jedyną adekwatną do czynów i postępowania obwinionego jest kara wydalenia go z pracy w urzędzie. W wyniku rozpatrzenia odwołania Krzysztofa K. od powyższego orzeczenia Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna przy Marszałku Sejmu orzeczeniem z dnia 20.02.2003 r. utrzymała zaskarżone orzeczenie w mocy. W uzasadnieniu orzeczenia Komisja Dyscyplinarna II instancji stwierdziła, że Krzysztof K. w toku postępowania dyscyplinarnego nie stawiał się na rozprawach mimo wezwań, nie odbierał kierowanej do niego korespondencji, zmieniał adresy pobytów, nie informując o tym pracodawcy, nie podawał w ogóle adresu zamieszkania, kwestionował wyznaczenie obrońcy z urzędu pomimo ustawowego obowiązku takiego wyznaczenia, odmówił poddania się okresowej ocenie kwalifikacyjnej, pomimo ustnego i osobistego zawiadomienia przez przełożonego o miejscu i terminie posiedzenia komisji dokonującej oceny. Zdaniem Komisji Dyscyplinarnej II Instancji, potwierdzone zostały w postępowaniu dowodowym fakty wielokrotnej nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy, jak również samowolnego wykorzystywania urlopów przez obwinionego bez uprzedniej zgody pracodawcy, jak również fakty przedkładania zwolnień lekarskich niezgodnych z przepisami w tym zakresie.
Z uwagi na powyższe oraz uprzednie wymierzenie Krzysztofowi K. kary upomnienia Komisja Odwoławcza nie uwzględniła wniosku obrońcy ww. o ukaranie łagodniejszą karą.
Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem skargi Krzysztofa K. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił, iż zostało wydane po przeprowadzeniu postępowania, w toku którego został pozbawiony możliwości obrony. Skarżący podnosił, że nie był zawiadamiany o terminach rozpraw lub też nie dopuszczano go do udziału w posiedzeniu komisji dyscyplinarnej. W jego imieniu występował obrońca, do którego skarżący nie miał zaufania. Jako dowód nie informowania skarżącego o posiedzeniu komisji skarżący powołał się na fakt pozostawienia pracodawcy numeru telefonu skarżącego oraz fakt jego pobytu w dniu 20.03.2002 r. w pracy tj. w dniu przeprowadzenia posiedzenia wyjaśniającego komisji. Odnośnie zarzutu samowolnego wykorzystania urlopów wypoczynkowych skarżący wyjaśnił, że informował pracodawcę o zamiarze wykorzystania urlopu, domagał się też przedstawienia planu urlopów, którego jednak nie otrzymał.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd w pierwszym rzędzie ustosunkował się do zarzutów skarżącego odnośnie pozbawienia go możliwości działania i obrony w postępowaniu dyscyplinarnym przeprowadzonym przez Komisję Dyscyplinarną przy Głównym Inspektorze Pracy w dniach 16 i 17 maja 2002 r. W świetle dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie może zdaniem Sądu budzić wątpliwości fakt powiadomienia skarżącego o terminie posiedzenia Komisji Dyscyplinarnej I instancji. Z notatki służbowej sporządzonej przez Przewodniczącego Komisji Wojciecha G. w dniu 8.05.2002 r. na okoliczność rozmowy telefonicznej przeprowadzonej ze skarżącym w obecności świadków Marka K. i Jacka O. wynika, że skarżący został powiadomiony o miejscu i terminie posiedzenia komisji. Nadto z notatki służbowej złożonej w aktach wynika, że wezwanie na rozprawę zostało skarżącemu doręczone osobiście w dniu 13.05.2002 r. przez Romana G.
Na posiedzenie Komisji skarżący nie stawił się, przesłał natomiast przy piśmie z dnia 14.05.2002 r. kopię zwolnienia lekarskiego od dnia 14.05.2002 r. do 29.05.2002 r. Zwolnienie zostało wystawione przez lekarza psychiatrę Poradni Zdrowia Psychicznego w S. W tym miejscu należy odwołać się do treści art. 37 ustawy z 16.09.1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, zgodnie z którym w postępowaniu przed komisjami dyscyplinarnymi I i II instancji w sprawach nie uregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego. W dacie rozprawy przed Komisją Dyscyplinarną I instancji zasady usprawiedliwiania nieobecności obwinionego regulowało rozporządzenie Ministrów Sprawiedliwości oraz Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 20.08.1998 r. w sprawie warunków i trybu usprawiedliwiania niestawiennictwa oskarżonych, świadków i innych uczestników procesu karnego z powodu choroby /Dz.U. nr 111 poz. 706/. W myśl par. 2 rozporządzenia, organ prowadzący postępowanie usprawiedliwia niestawiennictwo uczestników tego postępowania z powodu choroby po przedłożeniu przez nich zaświadczenia wystawionego przez wyznaczonego lekarza według wzoru stanowiącego załącznik do rozporządzenia. Z zaświadczenia wynikać ma przede wszystkim przyczyna niemożności stawienia się na rozprawę w konkretnej sprawie, oraz przypuszczalny okres niemożności stawienia się na rozprawę w tego powodu. Zaświadczenie złożone przez skarżącego wymogu takiego nie spełnia.
Tym samym Komisja Dyscyplinarna zasadnie uznała niestawiennictwo skarżącego za nieusprawiedliwione - par. 16 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 5.12.2001 r. w sprawie postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego .... W świetle powyższego nietrafny jest zdaniem Sądu zarzut skarżącego o pozbawieniu go możności udziału w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym. Odnosząc się do kwestii udziału w postępowaniu obrońcy, co do którego skarżący w piśmie z dnia 13.05.2002 r. nie wyraził zgody na reprezentowanie interesów skarżącego w prowadzonym postępowaniu Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 36 ust. 3 ustawy o pracownikach urzędów państwowych, w wypadku gdy rzecznik wniósł o orzeczenie kary wydalenia z pracy w urzędzie, a obwiniony nie ma obrońcy z wyboru, przewodniczący składu orzekającego wyznacza obrońcę spośród urzędników państwowych. Skarżący nie ustanowił obrońcy, a nawet wyraźnie oświadczył, że będzie osobiście występował przed komisją dyscyplinarną. W tej sytuacji obowiązkiem przewodniczącego składu orzekającego było ustanowienie obrońcy z urzędu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego czyny przypisane skarżącemu znajdują pełne potwierdzenie w obszernym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, którego ocena nie przekracza zasad swobodnej oceny dowodów, określonych w par. 23 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 5.12.2001 r. Niewątpliwie według Sądu skarżący naruszył ciążące na nim obowiązki pracownicze określone w Kodeksie pracy oraz regulaminu pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w G., z którego treścią skarżący zapoznał się 4.02.2000 r.
Sąd zaznaczył, że nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, że przypisane mu zachowanie, polegające na samowolnym wykorzystaniu urlopu jest bezpodstawne, ponieważ przed urlopem informował pracodawcę o zamiarze wykorzystania urlopu wypoczynkowego. Z akt sprawy wynika, że zgodnie z planem urlopów na rok 2001 urlop skarżącego został przewidziany w okresie od 1.10.2001 r. do 6.11.2001 r. W tym samym okresie czasu został zaplanowany urlop skarżącego w 2002 r. /od 1.10.2002 r. do 6.11.2002 r./. W okresach nieobecności skarżącego w pracy tj. od dnia 18.04.2001 r. do 22.05.2001 r. oraz od 26.02.2002 r. do 11.04.2002 r. w planie urlopów na dany rok nie został przewidziany urlop wypoczynkowy skarżącego. W myśl art. 163 par. 1 Kpa urlopy powinny być udzielane zgodnie z planem urlopów. Pracownik, który złożył wniosek o udzielenie urlopu wypoczynkowego nie przewidzianego w planie urlopów, nie może go wykorzystać bez wyraźnej akceptacji pracodawcy /por. wyrok SN z 15.03.2001 r. I PRN 306/00 - OSNP 2002 nr 24 poz. 591/. W wyroku z dnia 13.05.1998 r. I PRN 99/95 - OSNP 1999 nr 10 poz. 331 Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że przy braku planu urlopów wypoczynkowych samo złożenie wniosku o udzielenie urlopu nie usprawiedliwia nieobecności pracownika.
W sprawie bezsporne jest, że skarżący nie uzyskał akceptacji przełożonego na wykorzystanie urlopu wypoczynkowego w okresie od dnia 18.04.2001 r. do 21.05.2001 r. oraz od dnia 26.02.2002 r. do 11.04.2002 r. Pismem z dnia 26.02.2002 r. Okręgowy Inspektor Pracy w G. poinformował skarżącego, że nie wyraża zgody na urlop wypoczynkowy, o udzielenie którego skarżący zwrócił się z wnioskiem z dnia 25.02.2002 r. W tej sytuacji nieobecność skarżącego w pracy w ww. okresach trafnie została uznana za nieusprawiedliwioną. Odnośnie pozostałych przypisanych skarżącemu czynów, których skarżący nie kwestionuje w skardze, w całości jak podkreślił Sąd należy podzielić ustalenia i ich ocenę prawną poczynione przez Komisję Dyscyplinarną, a znajdującą obszerne uzasadnienie w orzeczeniu Komisji Dyscyplinarnej I instancji z dnia 23.05.2002 r.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Krzysztof K. reprezentowany przez adwokata zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i jego niewłaściwe zastosowanie a w szczególności rozporządzenia Ministrów Sprawiedliwości oraz Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 20.08.1998 r. w sprawie warunków i trybu usprawiedliwiania niestawiennictwa oskarżonych, świadków i innych uczestników procesu karnego z powodu choroby /Dz.U. nr 111 poz. 706/, 2/ naruszenie przepisów postępowania tj. nie przyjęcia dowodu w postaci świadectwa pracy.
Wskazując na powyższe wnoszący skargę kasacyjną domagał się zmiany zaskarżonego wyroku w całości, gdyż ustalenia są niezgodne ze stanem faktycznym.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wnoszący ją podniósł, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatrzył faktu, iż umowa o pracę z nim została rozwiązana na 3 dni przed wydaniem orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej, a zatem rozwiązanie umowy o pracę było nieuzasadnione gdyż w chwili wydania orzeczenia z dnia 20.03.2003 r. skarżący nie był pracownikiem, co powoduje, że orzeczenie należy uznać za wadliwe. W toku całego postępowania przed I jak i II Komisją Dyscyplinarną nie rozpatrywano dowodów wnoszonych przez skarżącego, skarżący był nieobecny na posiedzeniach komisji, a uznanie jego nieobecności za nieusprawiedliwioną powoduje naruszenie prawa do obrony. Skarżący dostarczył dokumenty usprawiedliwiające nieobecność. Jednocześnie w piśmie z dnia 14.05.2002 r. wyraził gotowość poddania się badaniom lekarskim przez innego wyznaczonego lekarza. Skarżący jako pracownik mógł się poddać jedynie badaniom lekarskim dla pracowników zgodnie z zasadami przewidzianymi przepisami o ubezpieczeniach zdrowotnych. Dostarczone zaświadczenie usprawiedliwiało nieobecność skarżącego w pracy i było wydane przez lekarza publicznego zakładu opieki zdrowotnej zgodnie z par. 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministrów Sprawiedliwości oraz Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 20.08.1998 r. Zwolnienie było wydane na innym druku z uwagi na nie posiadanie przez skarżącego dokumentu potwierdzającego wezwanie na rozprawę. Brak tego dokumentu uniemożliwił lekarzowi zgodnie z par. 3 ww. rozporządzenia wydanie zaświadczenia na prawidłowym druku. Wydanie zaświadczenia nawet na innym druku nie podważa faktu, że zgodnie z decyzją lekarza nie mógł uczestniczyć w rozprawie bo był chory. Sąd też nie ustosunkował się do wadliwych procedur postępowania dyscyplinarnego. Zgodnie z procedurą wyznaczonym obrońcą z urzędu mógł być jedynie pracownik Inspekcji Pracy czyli osoba zależna bezpośrednio od organu wydającego decyzję. Główny Inspektor Pracy jest przełożonym Inspektorów Pracy; powoduje to w ocenie skarżącego stronniczość obrońcy, potwierdza to fakt, iż pierwszy obrońca wskutek nacisków służbowych zrezygnował z obrony skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny nie wziął również pod uwagę, że pracodawca nie przedstawił planu urlopów wypoczynkowych naruszając art. 163 Kp, a także nie udzielił pracodawca urlopu na żądanie naruszając art. 167 Kp.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Artykułem 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./ dokonana została zmiana w ustawie z dnia 16.09.1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. 2001 nr 86 poz. 953 ze zm./, w wyniku której zgodnie z nowym brzmieniem art. 36 ust. 2 od 1 stycznia 2004 r. od orzeczeń komisji dyscyplinarnej II instancji stronom służy odwołanie do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu apelacyjnego, a do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Oznacza to, że z tym dniem ustała właściwość sądów administracyjnych do rozpoznawania skarg na orzeczenia komisji dyscyplinarnych wydawane w sprawach dotyczących pracowników urzędów państwowych.
W rozpatrywanej sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalający skargę Krzysztofa K. na orzeczenie dyscyplinarne Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Marszałku Sejmu z dnia 20 lutego 2003 r. zapadł w dniu 26 listopada 2003 r. a więc przed datą 1.01.2004 r. Wyrok ten był prawomocny. Stosownie do postanowień art. 101 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę ... w sprawach zakończonych - jak w tej sprawie - prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., w których nie upłynął termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego strona mogła w terminie do dnia 31.03.2004 r. wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak więc mimo, iż od 1.01.2004 r. sądy administracyjne nie są właściwe do rozpatrywania spraw w zakresie postępowań dyscyplinarnych dotyczących pracowników urzędów państwowych, to jednak w sytuacji określonej w ww. art. 101, jeżeli strona skorzysta ze stworzonej tym przepisem możliwości i wniesie skargę kasacyjną od wyroku sądu administracyjnego wydanego przed 1.01.2004 r. w tego rodzaju sprawie, to skarga kasacyjna gdy zostały przy jej wniesieniu zachowane wymogi przewidziane przez ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - będzie podlegała rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przechodząc od tych rozważań na temat właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozpoznania przedmiotowej sprawy, do oceny zasadności wniesionej przez Krzysztofa K. skargi kasacyjnej od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26.11.2003 r. stwierdzić należy, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do postanowień art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w par. 2 art. 183. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w cyt. art. 183 par. 2 omawianej ustawy nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 powołanej ustawy podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 ustawy mogą stanowić: 1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać wyraźnie konkretną normę prawa materialnego czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu. W niniejszej sprawie wnoszący skargę kasacyjną Krzysztof K. w podstawie kasacyjnej zarzucił w pierwszym rzędzie naruszenie przez Sąd przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności rozporządzenia Ministrów Sprawiedliwości oraz Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 20.08.1998 r. w sprawie warunków i trybu usprawiedliwiania niestawiennictwa oskarżonych, świadków i innych uczestników procesu karnego z powodu choroby /Dz.U. nr 111 poz. 706/. Tak sformułowana podstawa skargi kasacyjnej mogłaby sugerować, że skarżący domagał się od Naczelnego Sądu Administracyjnego kontroli zaskarżonego wyroku w odniesieniu do bliżej nie sprecyzowanych przepisów prawa materialnego, które ewentualnie mogłyby mieć w sprawie zastosowanie. Powołane w tej podstawie kasacyjnej rozporządzenie Ministrów Sprawiedliwości oraz Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 20.08.1998 r. nie jest przy tym aktem z zakresu prawa materialnego a dotyczy kwestii postępowania, a mianowicie trybu i warunków usprawiedliwiania przez osoby w nim wymienione swego niestawiennictwa na rozprawie.
Z uwagi na to, że podstawa kasacyjna skargi odnosząca się do naruszenia prawa materialnego w istocie nie wskazuje normy prawnej, którą zaskarżony wyrok miał naruszyć, Naczelny Sąd Administracyjny mógł odnieść się tylko do tych zarzutów z tego zakresu, które zostały w miarę skonkretyzowane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W tym przedmiocie zarzut dotyczył nie wzięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny pod uwagę przy rozpatrywaniu skargi Krzysztofa K. na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Marszałku Sejmu, że pracodawca naruszył art. 163 Kodeksu pracy ponieważ nie przedstawił skarżącemu planu urlopów, a także naruszył art. 167 Kodeksu pracy nie udzielając urlopu na jego żądanie, co miałoby wskazywać, że postawiony mu w postępowaniu dyscyplinarnym zarzut nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy w określonych okresach 2001 i 2002 roku był bezpodstawny. Otóż zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w materiale dokumentacyjnym sprawy. Wynika z materiału tego w sposób nie budzący wątpliwości, że w Okręgowym Inspektoracie Pracy w G. Oddział w S., którego pracownikiem był Krzysztof K. istniał przygotowany na każdy rok plan urlopów pracowniczych uzgodniony z zakładową organizacją związków zawodowych i zainteresowany był o tym poinformowany. Sam zresztą Krzysztof K. nie zaprzecza, że plan taki istniał o czym wymownie świadczy jego odwołanie z dnia 15.06.2002 r. od orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej przy Głównym Inspektorze Pracy z dnia 17.05.2002 r., w którym stwierdził, że plan urlopów obowiązujących w Oddziale Państwowej Inspekcji Pracy w S. opracowany został w roku bieżącym jak i w latach ubiegłych z tym, że jego zdaniem z naruszeniem prawa ponieważ nie został on uzgodniony z organizacją związkową, co w świetle powyższych stwierdzeń nie odpowiada prawdzie. Zatem wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej art. 163 Kp stanowiący /par. 1/, że urlopy powinny być udzielane zgodnie z planem urlopów, który ustala pracodawca w uzgodnieniu z zakładową organizacją związkową a następnie plan ten /par. 2/ podaje się do wiadomości pracowników w sposób przyjęty u danego pracodawcy - nie został w stosunku do skarżącego naruszony. Nieporozumieniem natomiast jest postawienie w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 167 Kp, ponieważ przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 37 ustawy z dnia 26.07.2002 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 135 poz. 1145/ i wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. a więc już po zaistnieniu okoliczności związanych z wykorzystaniem przez Krzysztofa K. urlopu wypoczynkowego w roku 2001 i 2002 w okresie nie uzgodnionym z pracodawcą i bez jego akceptacji, co stało się podstawą wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko niemu.
Nie są także zasadne postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów dotyczących postępowania. Nie można czynić Sądowi zarzutu nie dopuszczenia dowodu w postaci świadectwa pracy ponieważ w momencie wydania wyroku stanowiącego przedmiot skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w ogóle o tym dokumencie nie wiedział. Krzysztof K. bowiem o świadectwie pracy z dnia 17 lutego 2003 r. nie poinformował Naczelnego Sądu Administracyjnego ani w skardze wniesionej na orzeczenie dyscyplinarne Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Marszałku Sejmu z dnia 20 lutego 2003 r., ani podczas rozprawy przed Sądem poprzedzającej wydanie zaskarżonego wyroku, w której brał udział. Wynika to jednoznacznie z protokołu rozprawy z dnia 26.11.2003 r. Po raz pierwszy o dokumencie tym wspomina skarga kasacyjna i stanowi on załącznik do niej. Natomiast w aktach sprawy, którymi Sąd dysponował rozpatrując skargę Krzysztofa K. na ww. orzeczenie dyscyplinarne nie było na ten temat najmniejszej wzmianki. Jeżeli zatem skarżący nie uznał za celowe poinformować Sądu o wzmiankowanym świadectwie pracy mimo, iż było w jego posiadaniu, to nie może czynić Sądowi zarzutu, iż Sąd nie przyjął dowodu w postaci świadectwa pracy ponieważ takiego wniosku dowodowego w ogóle nie zgłoszono. Nie odpowiada też prawdzie twierdzenie wnoszącego skargę kasacyjną, iż nie wiedział o trybie usprawiedliwiania nieobecności na rozprawie przed Komisją Dyscyplinarną spowodowanej chorobą. Według art. 37 ustawy z 16.09.1982 r. o pracownikach urzędów państwowych w postępowaniu przed komisjami dyscyplinarnymi I i II instancji w sprawach nie uregulowanych w niniejszym rozdziale - rozdział 5 zatytułowany Odpowiedzialność porządkowa i dyscyplinarna urzędnika państwowego - stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego. Sposobu usprawiedliwiania nieobecności stron na rozprawie spowodowanej chorobą nie regulują przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych ani wydanego na jej podstawie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 5.12.2001 r. w sprawie postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec urzędników państwowych oraz w sprawie komisji dyscyplinarnych i rzeczników dyscyplinarnych /Dz.U. nr 145 poz. 1628/. Stąd też odpowiednie zastosowanie będą miały tu przepisy Kodeksu postępowania karnego oraz przepisy wykonawcze do niego regulujące omawianą kwestię. W czasie rozpoznawania sprawy przez Komisję Dyscyplinarną I instancji obowiązywało rozporządzenie Ministrów Sprawiedliwości oraz Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 20.08.1998 r. w sprawie warunków i trybu usprawiedliwiania niestawiennictwa oskarżonych, świadków i innych uczestników procesu karnego z powodu choroby /Dz.U. nr 111 poz. 706/, które normowało sposób dokumentowania choroby przez uczestników procesu karnego. O tym trybie i skutkach jego nie dochowania wiedział Krzysztof K. W wezwaniu Komisji Dyscyplinarnej przy Głównym Inspektorze Pracy z dnia 6.05.2002 r. zawiadamiającym o wyznaczeniu w dniach 16 i 17 maja 2002 r. rozprawy dyscyplinarnej zawarte zostało z powołaniem się na przepisy powyższego rozporządzenia z dnia 20.08.1998 r. szczegółowe pouczenie o sposobach usprawiedliwiania niestawiennictwa na rozprawie z powodu choroby. Wezwanie to - jak wynika z notatki służbowej z 13.05.2002 r. sporządzonej przez Kierownika Oddziału Państwowej Inspekcji Pracy w S. Nadinspektora Pracy Romana G. - zostało doręczone skarżącemu osobiście w dniu 13 maja 2002 roku przez jego przełożonego Kierownika Oddziału PIP w S. Romana G. Odbiór wezwania pokwitował Krzysztof K. na kopii wezwania. To zaś oznacza, że wiedział on zarówno o terminie rozprawy jak i zasadach usprawiedliwiania nieobecności na rozprawie spowodowanej chorobą, a także o skutkach nie zastosowania się do tych wymogów. Nie można też uznać zasadności stawianego Sądowi rozpoznającemu skargę Krzysztofa K. zarzutu o nie ustosunkowaniu się przez Sąd do wadliwych procedur postępowania dyscyplinarnego. Wadliwość w tym przypadku według wnoszącego skargę kasacyjną miałaby się przejawiać w trybie ustanawiania obwinionemu obrońcy z urzędu. Przepis art. 36a ust. 3 ustawy o pracownikach urzędów państwowych stanowi, że w wypadku gdy rzecznik dyscyplinarny wniósł o orzeczenie kary wydalenia z pracy w urzędzie - najcięższej spośród kar wymierzanych w postępowaniu dyscyplinarnym - a obwiniony nie ma obrońcy z wyboru, przewodniczący składu orzekającego wyznacza obrońcę spośród urzędników państwowych. Tak więc obrońcą w postępowaniu dyscyplinarnym może być zarówno osoba zatrudniona w tym samym "resorcie" co obwiniony jak i spoza niego byleby była urzędnikiem państwowym.
Wyznaczenie zatem obrońcą z urzędu osoby - jak w tej sprawie - spośród urzędników państwowych pracujących w tym samym "resorcie" co obwiniony nie stanowi w świetle postanowień ustawy naruszenia prawa. Wprawdzie Krzysztof K. w piśmie z dnia 13.05.2002 r. skierowanym do Przewodniczącego Komisji Dyscyplinarnej przy Głównym Inspektorze Pracy nie wyraził zgody na reprezentowanie go przez obrońcę z urzędu twierdząc, że będzie występował w swojej sprawie sam, ale na to nie zezwala cytowany art. 36 ust. 3 nakazujący w sytuacji nim przewidzianej wyznaczenie obrońcy z urzędu jeżeli obwiniony nie ma obrońcy z wyboru.
Powyższe prowadzi do wniosku, że zarzuty postawione w skardze kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi są bezpodstawne. Z tego względu na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skargę kasacyjną należało oddalić.