II OSK 124/07

II OSK 124/07 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2007-02-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Gorczycka -Muszyńska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1845/06 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2006-11-16
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 219 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Gorczycka-Muszyńska po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1845/06 odrzucające skargę B. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i gazową postanawia oddalić skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1845/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i gazową.
W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że w dniu 29 września 2006 r. B. J., reprezentowany przez adwokata J. P., wniósł skargę na w/w decyzję.
Wobec fakty, że jak wynika z notatki służbowej z dnia 26 października 2006 r., w rejestrze opłat sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie brak jest wpisu od skargi w niniejszej sprawie w wysokości 200 zł, Sąd uznał, że skarga nie została należycie opłacona i na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), odrzucił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik strony skarżącej i zaskarżając je w całości, zarzucił naruszenie § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), polegające na niezawiadomieniu pełnomocnika skarżącego przez organ administracji lub Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie o przekazaniu sprawy przez organ lub przyjęciu skargi przez ten Sąd i niewskazaniu sygnatury sprawy.
Wskazując na powyższe uchybienia strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, że wobec brzmienia § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym przy uiszczaniu wpisu należy m.in. wskazać sygnaturę akt sprawy, strona, która składa skargę za pośrednictwem organu administracji nie może spełnić wymogów dotyczących wpisu, bowiem sygnatura ta jest nadawana dopiero przez Sąd. W ocenie skarżącego uiszczenie wpisu nie jest możliwe bez stosownego zawiadomienia, że skarga została przekazana do Sądu.
Ponadto, zdaniem strony skarżącej, art. 221 ustawy o postępowaniu przed sadami administracyjnymi pozostaje w sprzeczności z § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główna Policji wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżących uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym, jest obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 P.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Wobec niestwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania wyłącznie do oceny zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa.
Stosownie do art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Zgodnie zaś z art. 221 powołanej ustawy, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Wyjątek od zasady wyrażonej w powołanym przepisie stanowił § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym, jednakże wobec faktu, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05, stwierdził niezgodności tego przepisu z art. 221 cyt. ustawy, utracił on moc. W tej sytuacji, również wpis stały od skargi wniesionej przez adwokata lub radcę prawnego powinien być uiszczony bez wezwania sądu.
W przedmiotowej sprawie za bezzasadny uznać należy zarzut, naruszenia § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mimo bowiem, że powołany przepis stwierdza, iż przy uiszczaniu wpisu należy między innymi wskazać sygnaturę akt sądowych, Sąd I instancji słusznie, w myśl zasady lex superior derogat legi interiori (norma wyższego rzędu uchyla normę niższego rzędu), zastosował przepis rangi ustawowej tj. art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na marginesie dodać należy, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, iż w obecnie obowiązującym stanie prawnym niemożliwe jest skuteczne dokonanie opłaty dopóki nie jest znana sygnatura akt. Wprawdzie po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny powołanego wyżej orzeczenia, pełnomocnik wnosząc skargę będzie musiał pokonać pewne trudności, jakie wystąpią w związku z koniecznością właściwego opisania sprawy, jednakże przy dochowaniu należytej staranności, trudność tę można pokonać poprzez wskazując strony postępowania, przedmiotu skargi oraz daty jej wniesienia.
Na marginesie dodać należy, iż wbrew twierdzeniom strony, przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie nakładają na organ administracji obowiązku informowania strony o przekazaniu skargi do Sądu, jak również nie obligują Sądu do informowania strony, że skarga taka wpłynęła.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.