OSK 1891/04

OSK 1891/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-06-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Adamiak /przewodniczący/
Joanna Runge - Lissowska
Stanisław Nowakowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174 pkt 2, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tezy
Skarga kasacyjna winna kierować zarzuty - pod adresem zaskarżonego wyroku, a nie decyzji administracyjnej. Nie można w skardze kasacyjnej występować z zarzutami skierowanymi pod adresem organów administracyjnych.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak, Sędziowie NSA Joanna Runge - Lissowska, Stanisław Nowakowski(spr.), Protokolant Edyta Pawlak, po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Jacka Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2004r. sygn. akt II SA 3484/03 w sprawie ze skargi Jacka Ś. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia 31 lipca 2003 r. (...) w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2004 r. oddalono skargę Jacka Ś. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia 31 lipca 2003 r.
Sąd na wstępie podniósł, że podstawą prawną wydanego w rozpoznawanej sprawie orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia 9 lipca 2003 r., były przepisy art. 134 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. 2002 nr 7 poz. 58/ oraz par. 24 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów /Dz.U. 1998 nr 4 poz. 14/, zaś orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. wydano na podstawie par. 32 ust. 4 pkt 1 cytowanego wyżej rozporządzenia. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 139 ust. 2 cyt. już wyżej ustawy o Policji, który upoważnia do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień, przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych, wymierzania w nich kar i ich wykonywania, odwoływania się od wymierzonych w nich kar, a także właściwość przełożonych w tych sprawach.
Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 8 października 2002 r. K 36/00 /OTK-A 2002 nr 5 poz. 63/ uznał art. 139 ust. 2 ustawy o Policji za niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a w uzasadnieniu stwierdził m.in., że upoważnienie ustawowe zamieszczone w art. 139 ust. 2 ustawy o Policji nie spełnia warunków przewidzianych w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. W związku z powyższym, badanie cytowanego rozporządzenia nie jest celowe. Z chwilą utraty mocy obowiązującej przepisu upoważniającego, art. 139 ust. 2 ustawy o Policji, utraciło ono moc obowiązującą. Trybunał Konstytucyjny ustalił, że utrata mocy obowiązującej art. 139 ust. 2 ustawy o Policji w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego, nastąpiła z dniem 30 września 2003 r.
Wobec powyższego Sąd rozważał legalność wydanych w sprawie orzeczeń w świetle istniejących przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zaś kwestie dotyczące postępowania administracyjnego reguluje ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Wskazuje ona bowiem sposób postępowania i zasady orzekania organu w przypadku wniesienia przez stronę odwołania /art. 132-144a Kpa/.
Organ, w ocenie Sądu, w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe. W toku badania sprawy organ samodzielnie zebrał dowody w postaci przesłuchania świadków: Ewy S., Jarosława P., Pawła S., Tomasza B., Huberta Z., Damiana N. oraz zebrał materiał dowodowy w postaci dokumentów policyjnych. W trakcie postępowania organ otrzymał materiały z postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w B. w sprawie (...) przeciwko Jackowi Ś. podejrzanemu o czyn z art. 239 par. 1 Kk w zw. z art. 245 Kk oraz art. 235 Kk i art. 18 par. 2 Kk w zw. z art. 233 par. 1 Kk w zw. z art. 11 par. 2 Kk. W konkluzji Sąd przyjął, że wbrew twierdzeniom Jacka Ś. ustalenia faktyczne znalazły potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym.
Skargę kasacyjną, sporządzoną przez radcę prawnego, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. zwaną dalej p.p.s.a./, w której zarzuca się naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnie przepisu par. 9 pkt 1 ust. 1 i 2 w zw. z par. 15 pkt 2, par. 42-rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów /Dz.U. 1998 nr 4 poz. 14/ oraz art. 77 i art. 80 Kpa., złożył skarżący Jacek Ś.
Skarżący wnosi w niej o:
1.uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia,
2.zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podnosi się zarzuty dotyczące przebiegu postępowania administracyjnego i wyjaśnia skarżący, że zarówno organ administracyjny jak i sąd administracyjny dowolnie przyjęły stan faktyczny sprawy ustalony w postępowaniu przygotowawczym. Omawiając przebieg postępowania przed organami administracyjnymi skarżący podnosi w podsumowaniu zarzut naruszenia par. 9 pkt 1 ust. 1 i 2 w związku z par. 15 pkt i par. 42 rozporządzenia wykonawczego wywodząc: "gdyż prowadzący postępowanie i nadzorujący je, naruszyli prawo i w związku z powyższym orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w S. oraz orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji Z/S w R. o wydaleniu p. Ś. ze służby, zostało wydane nie zgodnie z literą prawa, a więc rodzaj zastosowanej kary jest niedopuszczalny w świetle przepisów prawa."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zarzuty jakie przedstawia profesjonalny pełnomocnik sporządzający skargę kasacyjną /stąd w tych sprawach obowiązuje tzw. przymus adwokacki/ muszą przede wszystkim dotyczyć wyroku a nie decyzji. Decyzje zostały pod względem legalności /zgodności z prawem/ skontrolowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i nie można w skardze kasacyjnej występować z zarzutami skierowanymi pod adresem organów administracyjnych. Tak natomiast jest w niniejszej sprawie. Obszerne wywody zamieszczone w skardze kasacyjnej nie odnoszą się w ogóle do postępowania przed sądem pierwszej instancji. Wskazując bowiem na rzekome naruszenie prawa przez Sąd pełnomocnik skarżącego pisze: "Na szczególne podkreślenie zasługuje to, że od momentu wszczęcia postępowania dyscyplinarnego do wydania orzeczenia, prowadzący postępowanie dyscyplinarne wykonał tylko jedną czynność tj. przesłuchanie obwinionego. W toku postępowania dyscyplinarnego prowadzący nawet nie podjął próby dotarcia do wszystkich świadków zdarzenia oraz ich przesłuchania, a jedynie wnioskując o wydalenie ze służby oparł się na niekompletnych materiałach dołączonych z prokuratury i inspektoratu K. MP w S. Powołany powyżej przepis wymaga od prowadzącego postępowanie dyscyplinarne wszechstronnego wyjaśnienia przyczyn określonego zachowania funkcjonariusza, także nakłada obowiązek w toku postępowania do dołożenia wszelkiej staranności w zebraniu rzetelnego materiału dowodowego, który w istocie będzie świadczył na korzyść lub niekorzyść policjanta objętego postępowaniem dyscyplinarnym. Podstawę materiału dowodowego stanowią oględziny miejsca zdarzenia i przesłuchanie świadków, jego zaś uzupełnieniem jest ekspertyza dokonana przez biegłego z zakresu kryminalistycznej rekonstrukcji zdarzeń wypełniających znamiona przewinienia, /czego nie dokonał prowadzący postępowanie/." Jest to przykład niezrozumienia zasad jakie wynikają z przepisu powołanego w skardze kasacyjnej czyli z art. 174 p.p.s.a. Skarga kasacyjna winna kierować zarzuty - jak już wyżej wspomniano - pod adresem zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny natomiast jest związany zarzutami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do art. 183 par. 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawy w jej granicach. Nie ma więc możliwości sprawdzenia czy zaskarżony wyrok został wydany w zgodności z prawem skoro zarzuty skargi kierowane są do decyzji
Z tych więc względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.