OSK 1837/04

OSK 1837/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-05-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Gliniecki /sprawozdawca/
Janina Antosiewicz
Małgorzata Jaśkowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Sygn. powiązane
II SA/Kr 245/02 - Wyrok WSA w Krakowie z 2004-06-08
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Andrzej Gliniecki ( spr. ), Protokolant Iwona Sadownik, po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Jarosława G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 czerwca 2004 r. sygn. akt II SA/Kr 245/02 w sprawie ze skargi Jarosława G. na decyzję Wojewody Ś. z dnia 18 grudnia 2001 r. (...) w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata Krzysztofa S. kwotę 180 zł. /sto osiemdziesiąt złotych/ tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 8 czerwca 2004 r. II SA/Kr 245/02 oddalił skargę Jarosława G. na decyzję Wojewody Ś. z dnia 18 grudnia 2001 r. (...), utrzymującą w mocy decyzję z dnia 8 października 2001 r. (...), wydaną z upoważnienia Starosty K., uznającą Jarosława G. za osobę bezrobotną i odmawiającą przyznania mu prawa do zasiłku.
Jak wynika z uzasadnienia powyższego wyroku, organy administracji publicznej odmówiły skarżącemu przyznania prawa do zasiłku na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 2001 nr 6 poz. 56 ze zm./, którego jednym z warunków był obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy przez pracodawców oraz inne jednostki organizacyjne za osoby pozostające w stosunku służbowym /art. 53 ust. 1 ww. ustawy/.
Stosownie do art. 56 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, składki na Fundusz Pracy opłaca się za okres trwania obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego i rentowych w trybie i na zasadach przewidzianych dla składek na ubezpieczenia społeczne.
Tymczasem przepis art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych /Dz.U. nr 137 poz. 887 ze zm./ przesądził o tym, iż obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu podlegają żołnierze zawodowi, którzy podjęli służbę po dniu wejścia w życie ustawy tj. po dniu 1 stycznia 1999 r. Natomiast J. G., jak wynika z akt sprawy, pełnił służbę jako żołnierz zawodowy od 1 czerwca 1995 r. do 30 września 2001 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę J. G. ww. wyrokiem z dnia 8 czerwca 2004 r. w uzasadnieniu tego wyroku, między innymi stwierdził, że organy prawidłowo dokonały wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie. Wynagrodzenie, które pobierał skarżący w okresie pełnienia służby w charakterze żołnierza zawodowego, nie było obciążone obowiązkiem odprowadzania składki na Fundusz Pracy. Zgodnie z art. 6 ust. 3 ww. ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają żołnierze zawodowi, którzy nie pozostawali w służbie w dniu wejścia w życie ustawy /1 stycznia 1999 r./.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Jarosław G., reprezentowany przez adwokat Krzysztofa S., zarzucając zaskarżonemu wyrokowi "naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 23 ust. 1 pkt 2a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w związku z art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że wykonywanie zawodowej kontraktowej służby wojskowej nie mieści się w zakresie pojęciowym okresowej służby wojskowej i tym samym - zgodnie z wyżej powołanym przepisem - nie stanowi wyjątku od zasady sformułowanej w art. 23 ust. 1 pkt 2a ustawy i w konsekwencji czego nie zaliczono wykonywanej przez skarżącego zawodowej kontraktowej służby wojskowej do minimalnego okresu 365 dni liczonych w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania".
W związku z powyższym skarżący wnosi o:
- uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie
- uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zarzut naruszenia wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego w świetle obowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisów, nie znajduje żadnego uzasadnienia.
Przyjęcie w drodze wykładni, co proponuje pełnomocnik skarżącego, że w zakresie pojęcia okresowej służby wojskowej mieści się zawodowa służba wojskowa, jest propozycją nierealną i pozbawioną podstaw prawnych, gdyż pojęcia te wynikają z ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej i z ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Nie można więc sobie dowolnie definiować tych pojęć dla potrzeb ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Poza tym byłoby to sprzeczne z art. 6 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.
O tym, że okresowa służba wojskowa i zawodowa służba wojskowa są to dwie różne kategorie służby wojskowej, świadczy również brzmienie nadane w późniejszym okresie przepisowi art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, na co wskazuje pełnomocnik skarżącego w skardze kasacyjnej.
W świetle powyższych okoliczności skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 250 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.