OSK 1819/04

OSK 1819/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-09-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Adamiak /przewodniczący sprawozdawca/
Henryk Dolecki
Izabella Kulig - Maciszewska
Symbol z opisem
6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Oświata
Samorząd terytorialny
Sygn. powiązane
SA/Rz 1011/03 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2004-09-07
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok
Stwierdzono niezgodność z prawem zaskarżonego aktu
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
art. 59 ust. 1
Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
art. 94 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 147 par. 1, art. 188
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.), Sędziowie NSA Henryk Dolecki, Izabella Kulig-Maciszewska, Protokolant Anna Harwas, po rozpoznaniu w dniu 2 września 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Grupy Mieszkańców wsi Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 września 2004 r. sygn. akt SA/Rz 1011/03 w sprawie ze skargi Grupy Mieszkańców wsi Z. na uchwałę Rada Miasta S. z dnia 27 marca 2003 r. (...) w przedmiocie przekształcenia struktury organizacyjnej szkoły podstawowej. 1. uchyla zaskarżony wyrok i stwierdza niezgodość z prawem zaskarżanej uchwały; 2. zasądza od Gminy i Miasta S. solidarnie na rzecz Grupy Mieszkańców wsi Z. kwotę 370 złotych /trzysta siedemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 7 września 2004 r. SA/Rz 1011/03, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Grupy Mieszkańców Z. reprezentowanych przez Wiesława P. na uchwałę Rady Miasta S. z dnia 27 marca 2003 r. (...) w przedmiocie przekształcenia struktury organizacyjnej szkoły podstawowej, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że stosownie do art. 59 ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty /t.j. Dz.U. 1996 nr 67 poz. 329 ze zm./, szkoła publiczna prowadzona przez jednostkę samorządu terytorialnego może być zlikwidowana lub przekształcona z końcem roku szkolnego przez organ prowadzący szkołę, po zapewnieniu przez ten organ uczniom możliwości kontynuowania nauki w innej szkole publicznej o tym samym albo zbliżonym profilu, a ponadto organ prowadzący obowiązany jest co najmniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji zawiadomić rodziców uczniów i właściwego kuratora oświaty o zamiarze likwidacji lub przekształcenia szkoły. Szkoła publiczna prowadzona przez jednostkę samorządu terytorialnego może zostać zlikwidowana lub przekształcona po uzyskaniu pozytywnej opinii kuratora oświaty.
Niesporny jest fakt, że zawiadomienie o zamiarze przekształcenia Szkoły Podstawowej w Z. skierowane do rodziców uczniów i kuratora oświaty zostało podpisane przez Burmistrza Gminy i Miasta w S. /pismo z dnia 26.02.2003 r./. Pomiędzy stronami jest kwestią sporną prawidłowość w tym zakresie procedury. Strona skarżąca kierując się treścią art. 5c pkt 1 ustawy o systemie oświaty argumentowała, że organem prowadzącym Szkołę Podstawową w Z. była Rada Miejska w S., zatem procedurę przekształcenia tej szkoły powinna rozpoczynać uchwała ww. Rady w przedmiocie zamiaru przekształcenia szkoły. Strona przeciwna powołując się na stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w wyroku z dnia 9.04.1999 r. III RN 166/98 replikowała, że zawiadomienie o jakim mowa w art. 59 ust. 1 zd. 2 ustawy o systemie oświaty jest czynnością materialno-techniczną, która nie wywołuje bezpośrednio skutków prawnych, zatem może ją wykonać organ gminy. Z kolei zdaniem strony skarżącej pogląd strony przeciwnej jest nieaktualny, bowiem powołany wyrok Sądu Najwyższego był wydany na tle innego stanu prawnego. Chodzi tu o to, że art. 5c został wprowadzony do ustawy o systemie oświaty nowelą z dnia 23.08.2001 r. /Dz.U. nr 111 poz. 1194/, które weszła w życie z dniem 21.10. 2001 r. Wprowadzenie tego przepisu do ww. ustawy było m.in. skutkiem stanowiska judyktury przyjmującej, że organem prowadzącym szkołę gminną jest rada gminy.
Zdaniem Sądu przy rozpatrywaniu spornego zagadnienia prawnego należy sięgnąć do art. 18 ust. 2 pkt 9 litera 4 ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi, że do wyłącznej właściwości rady gminy należą m.in. sprawy likwidacji i reorganizacji gminnych jednostek organizacyjnych. Z kolei art. 59 ust. 1 zd. 1 i ust. 6 ustawy o systemie oświaty dotyczą likwidacji lub przekształcenia szkoły publicznej. Rada gminy jako organ kolegialny, sprawy określone w art. 18 ustawy o samorządzie gminnym załatwia w formie uchwał. Oznacza to, że do likwidacji lub przekształcenia szkoły wymagana jest uchwała tego organu. Korelacja art. 5c pkt 1 i art. 59 ust. 1 zd. 2 ustawy o systemie oświaty prowadzi zdaniem Sądu tylko do tego, że zawiadomienie rodziców uczniów i właściwego kuratora oświaty o zamiarze likwidacji lub przekształcenia szkoły publicznej powinno być wykonane przez radę gminy.
Z językowego punktu widzenia słowo "wykonać" określa jakąś czynność /zob. Inny słownik języka polskiego. Wyd. naukowe PWN, W-wa 2000 t. II, str. 1102/. Taką czynnością jest zawiadomienie, o jakim mowa w art. 59 ust. 1 zd. 2 ustawy o systemie oświaty. Przy takich podstawach argumentacji trudno przyjąć, że zawiadomienie powinno mieć formę uchwały w przedmiocie zamiaru przekształcenia szkoły publicznej. Wykładnia gramatyczna art. 59 ust. 1 zd. 2 w zw. z art. 5c pkt 1 ustawy o systemie oświaty nie daje również podstaw do przyjęcia, iż najprzód rada gminy podejmuje uchwałę w sprawie zamiaru likwidacji lub przekształcenia szkoły, a następnie jest wykonawcą swojej uchwały w postaci sporządzenia i wysłania pisemnych zawiadomień w przedmiotowej kwestii. Nie wynika to przede wszystkim z treści art. 59 ust. 1 zd. 2 ustawy o systemie oświaty, przy założeniu, że w procedurze likwidacji lub przekształcenia szkoły, rada gminy podejmuje 2 uchwały, czas trwania postępowania w takiej sprawie byłby niekiedy zbyt długi i wątpliwe jest aby procedowanie zakończyło się w ciągu 1 roku szkolnego, bowiem obie uchwały byłyby zaskarżalne do sądu administracyjnego. Z przedstawionych względów na tle omawianego stanu prawnego, nie zdezaktualizowało się zapatrywanie, że zawiadomienie o jakim mowa w art. 59 ust. 1 zd. 2 ustawy o systemie oświaty jest czynnością nie wywołującą skutków prawnych.
Charakter tej czynności zbliżony jest do czynności przewidzianej w Kodeksie postępowania administracyjnego, dotyczącej zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania administracyjnego. Na tle omawianego stanu prawnego jasne jest, iż czynność zawiadomienia z art. 59 ust. 2 zd. 2 ustawy o systemie oświaty wykonuje organ stanowiący. W przedmiotowej sprawie czynność tę wykonał organ wykonawczy, czyli doszło do naruszenia art. 59 ust. 1 zd. 2 w zw. z art. 5c pkt 1 ustawy o systemie oświaty. Naruszenie to zdaniem Sądu nie miało żadnego wpływu na sferę prawną strony skarżącej, tudzież nie miało wpływu na treść zaskarżonej uchwały. Celem przedmiotowego zawiadomienia jest jedynie stworzenie rodzicom możliwości przedstawienia organowi stanowiącemu stanowiska w sprawie.
Na rozprawie sądowej reprezentant skarżącej grupy podtrzymał zarzut, iż niektórzy rodzice zawiadomienia o zamiarze przekształcenia Szkoły Podstawowej w Z. otrzymali w dniu 1.03.2003 r. oraz wyjaśnił, że nie jest w stanie podać, którzy rodzice otrzymali zawiadomienia w marcu. Nie przedstawił żadnego nawet pośredniego dowodu na wskazaną okoliczność. Art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty, nie określa rodzaju dowodu za pomocą którego organ prowadzący szkołę powinien wykazać datę doręczenia rodzicom uczniów zawiadomień o zamiarze przekształcenia szkoły. Regułą jest, iż w przypadku braku posiadania dowodów doręczenia adresatom przesyłek poleconych, datę doręczeń ustala się na podstawie informacji właściwych urzędów pocztowych. Strona przeciwna za pomocą "Pocztowej książki nadawczej" i informacji Urzędu Pocztowego z dnia 13.05.2004 r. wykazała, że przesyłka polecona skierowana do Danuty i Krzysztofa P. została doręczona wymienionym adresatom w dniu 28.02.2004 r.
Wniosek reprezentanta skarżącej grupy, zawarty w jego piśmie z dnia 6.09.2004 r. ażeby Sąd z urzędu zwrócił się do Urzędu Pocztowego w S. o przysłanie dowodów doręczenia przesyłek zawierających zawiadomienia dla rodziców, nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem ww. nie przedstawił żadnych argumentów wywołujących wątpliwości co do treści informacji urzędu Pocztowego w S. Poza tym uwzględnienie tego wniosku spowodowałoby nadmierne przedłużenie postępowania w sprawie /art. 106 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Kurator Oświaty w R. w piśmie z dnia 17.03.2003 r. (...) pozytywnie zaopiniował zamiar obniżenia stopnia organizacyjnego Szkoły Podstawowej w Z. o strukturze organizacyjnej I-VI do struktury I-III.
Trzecia przesłanka została również spełniona, bowiem uczniom klas IV-VI zapewniono możliwość kontynuowania nauki w Szkole Podstawowej w G., o czym poinformowano rodziców w zawiadomieniu z dnia 26.02.2003 r.
Wiesław P., Mieczysław S., Jerzy H., Dorota P., Anna N., Teresa G., Barbara K., Marta H., Mariola M., Anna C., Helena P., Danuta P., wnieśli od wyroku skargę kasacyjną.
Skargą kasacyjną, którą zaskarżono w całości wyrok, zarzucono:
1/ naruszenie prawa procesowego i materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:
a/ art. 5c pkt 1 w związku z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy o systemie oświaty;
b/ art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "b i c" - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 39-49 Kpa, art. 145 par. 1 pkt 4 Kpa i art. 156 1 pkt 1 przez wojewódzki sąd administracyjny i nie uwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów przez organ w toku postępowania administracyjnego,
2/ art. 141 par. 4 w związku z art. 106 par. 3 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez dowolną ocenę dowodów i błąd w ustaleniach faktycznych mających istotny wpływ na wynik sprawy przez błędne przyjęcie, że: - rada gminy nie była zobowiązana do podjęcia uchwały o zamiarze przekształcenia szkoły i jej ogłoszenia; - burmistrz zawiadamiając rodziców i kuratora o zamiarze przekształcenia szkoły bez uprzedniej uchwały rady gminy w tym przedmiocie nie naruszył istotnie prawa; - kuratora oświaty wydając opinie w sprawie zamiaru likwidacji szkoły podstawowej na wniosek burmistrza a nie rady gminy nie naruszył istotnie prawa; - wszystkim rodzicom uczniów szkoły podstawowej w Z. doręczono zawiadomienia o zamiarze przekształcenia szkoły co najmniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji szkoły tj. 1 marca 2003 roku.
Na tej podstawie wnosili o:
1/ zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie.
2/ Zasądzenie kosztów postępowania według przepisanych norm.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzili, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty /t.j. Dz.U. 1996 nr 67 poz. 329 ze zm./ "Szkoła publiczna, z zastrzeżeniem ust. 1a i 2, może być zlikwidowana z końcem roku szkolnego przez organ prowadzący szkołę, po zapewnieniu przez ten organ uczniom możliwości kontynuowania nauki w innej szkole publicznej tego samego typu, a także odpowiednio o tym samym lub zbliżonym profilu kształcenia ogólno-zawodowego albo kształcącej w tym samym lub zbliżonym zawodzie. Organ prowadzący jest obowiązany, co najmniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji, zawiadomić o zamiarze likwidacji szkoły: rodziców uczniów, właściwego kuratora oświaty organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego właściwej do prowadzenia szkół danego typu".
Artykuł 5c ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty stanowi: "w przypadku szkół i placówek prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego, zadania i kompetencje organu prowadzącego określone w:
1/ art. 5 ust. 9, art. 58 ust. 6, art. 59 ust. 1 oraz art. 62 ust. 1 i 5 - wykonuje odpowiednio: rada gminy, rada powiatu, sejmik województwa,
2/ art. 5 ust. 7, art. 36 ust. 2, art. 36a ust. 1, 2, 4, 5, 6 i 9, art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 4a i 5, art. 62 ust. 6 oraz art. 71c ust. 1 - wykonuje odpowiednio: wójt, burmistrz /prezydent miasta/, zarząd powiatu, zarząd województwa,
3/ art. 31 pkt 6a, art. 34 ust. 2, art. 34a, art. 37 ust. 1, art. 39 ust. 6, art. 41 ust. 3, art. 58 ust. 3, art. 59 ust. 1 i 4, art. 71b ust. 2b, art. 77 ust. 6, art. 82 ust. 1 i 3-5 oraz art. 85 ust. 3 - wykonuje odpowiednio: wójt, burmistrz /prezydent miasta/, starosta, marszałek województwa".
Zdaniem strony skarżącej Rada Miasta S. jako organ prowadzący szkołę po pierwsze była zobowiązana do podjęcia uchwały w sprawie przekształcenia struktury organizacyjnej szkoły podstawowej, a przy przestrzeganiu art. 2 Konstytucji RP była zarazem jedynym organem uprawnionym do wszczęcia procedury w tym zakresie.
Sąd w uzasadnieniu wyroku stwierdza, że zawiadomienie o zamiarze likwidacji lub przekształcenia szkoły publicznej powinno być wykonane przez radę gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie dokonując jednak wykładni gramatycznej art. 59 ust. 1 zd. 2 ustawy o systemie oświaty a przede wszystkim znaczenia słowa "wykonać" wywodzi, że rada gminy nie jest zobligowana do podjęcia uchwały w sprawie zamiaru likwidacji szkoły. Czynność zawiadomienia dokonana przez organ wykonawczy doprowadziła do naruszenia prawa, ale zdaniem sądu nie miało to wpływu na sferę prawną zaskarżonej uchwały. Wykonać to znaczy także wprowadzić w czyn, doprowadzić do skutku, uczynić, zrealizować /Słownik Języka Polskiego - Tom dziesiąty PAN W-wa 1968 r./. Tak więc wykonanie zawiadomienia nie jest tylko czynnością ale wprowadzeniem w czyn, urzeczywistnieniem czegoś.
Powyższa argumentacja sądu jest błędna i sprzeczna logicznie, wyklucza się ponieważ przyjęcie wykładni Sądu prowadzi do pytania czyją wolę wypełniał Burmistrz w S., co wprawiał w czyn zawiadamiając rodziców i kuratora skoro nie było uchwały rady, która była jedynym organem uprawnionym do zainicjowania przystąpienia do przekształcenia szkoły. W takiej sytuacji należy przyjąć, że Burmistrz wprawiał w czyn własny zamiar lub zamiar określonej grupy osób ale na pewno nie zamiar rady jako organu uprawnionego ponieważ nie było uchwały.
Strona skarżąca nie twierdzi jak sąd to przypisuje stronie, że rada powinna uprzednio podjętą uchwałę w sprawie zamiaru przekształcenia szkoły wysłać i wykonać. Rada powinna podjąć uchwałę o zamiarze likwidacji szkoły. Każda uchwała podlega ogłoszeniu przez podanie do publicznej wiadomości przez rozplakatowanie bądź ogłoszenie w dzienniku urzędowym. Dotyczy to też uchwały o likwidacji szkoły. Uchwała ta powinna być podana do wiadomości rodzicom dzieci. Uchwała ta podlegała zaskarżeniu do sądu, nie ma podstaw do wyprowadzenia w tym zakresie ograniczeń.
Podnoszono też, że stanowi naruszenie prawa to, że opinia kuratora co do zamiaru przekształcenia szkoły została wydana na prośbę Burmistrza, a nie rady gminy, co narusza tryb postępowania.
Zarzucono też nie ustalenie terminu doręczenia rodzicom zawiadomienia o zamiarze przekształcenia szkoły i sposobu doręczenia zawiadomienia. Sąd nie ocenił zachowania zasad określonych w art. 39-49 Kpa.
Gmina-Miasto S. wnosiła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty /t.j. Dz.U. 2004 nr 256 poz. 2572 ze zm./ "Szkoła publiczna, z zastrzeżeniem ust. 1a i 2, może być zlikwidowana z końcem roku szkolnego przez organ prowadzący szkołę, po zapewnieniu przez ten organ uczniom możliwości kontynuowania nauki w innej szkole publicznej tego samego typu, a także odpowiednio o tym samym lub zbliżonym profilu kształcenia ogólno-zawodowego albo kształcącej w tym samym lub zbliżonym zawodzie. Organ prowadzący jest obowiązany, co najmniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji, zawiadomić o zamiarze likwidacji szkoły: rodziców uczniów, właściwego kuratora oświaty oraz organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego właściwej do prowadzenia szkół danego typu". Artykuł 59 ust. 1 powołanej ustawy o systemie oświaty stosuje się odpowiednio w przypadku przekształcenia szkoły /art. 59 ust. 6 tej ustawy/. Artykuł 59 ust. 1 powołanej ustawy o systemie oświaty expressis verbis reguluje właściwość organów w zakresie zlikwidowania szkoły publicznej /norma pierwotna art. 59 ust. 1: "Szkoła publiczna (...) może być zlikwidowana z końcem roku szkolnego przez organ prowadzący szkołę"/ oraz właściwość organów do podjęcia czynności w przedmiocie likwidacji szkoły publicznej /norma druga art. 59 ust. 1: "Organ prowadzący jest obowiązany (...). Według art. 5c pkt 1 powołanej ustawy o systemie oświaty, w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały "W przypadku szkół i placówek prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego, zadania i kompetencje organu prowadzącego określone w: art. 5 ust. 9, art. 58 ust. 6, art. 59 ust. 1 oraz w art. 62 ust. 1 i 5 - wykonuje odpowiednio: rada gminy, rada powiatu, sejmik województwa. Art. 59 ust. 1 w związku z art. 5c pkt 1 należy zastosować wprost do trybu przekształcania szkoły publicznej /art. 59 ust. 6 powołanej ustawy o systemie oświaty/.
Jednym z podstawowych warunków zgodności z prawem uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego jest podjęcie uchwały przez organ właściwy. W razie gdy ustawa reguluje określony ciąg czynności związany z wykonaniem kompetencji ustanawiając expressis verbis właściwość do podejmowania czynności w tym zorganizowanym ciągu, nie jest dopuszczalna wykładnia celowościowa pomijająca treść przepisów prawa. Zastrzeżenie w art. 5c powołanej ustawy o systemie oświaty expressis verbis właściwości rady gminy do wykonywania kompetencji przewidzianej w art. 59 ust. 1 tej uchwały nie daje podstaw do odmowy zastosowania wprost tego przepisu prawa. Stanowi to też naruszenie art. 5c pkt 3 powołanej ustawy o systemie oświaty, który ograniczył właściwość wójta, burmistrza /prezydenta miasta/ tylko do czynności określonych w art. 59 ust. 3 i 4 tej ustawy.
Przyjęta wykładnia w zaskarżonym wyroku odpowiada rozwiązaniom przyjętym w ustawie o systemie oświaty przed wprowadzeniem wyraźnego rozgraniczenia właściwości rady gmin a właściwości wójta, burmistrza /prezydenta miasta/. Nie może być przyjęta za prawidłową po wprowadzeniu zmian ustawą z dnia 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy - Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy - Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 111 poz. 1194 ze zm./.
W tym stanie rzeczy, zarzut naruszenia w procedurze podjęcia zaskarżonej uchwały art. 59 ust. 1 w związku z art. 5c pkt 1 powołanej ustawy o systemie oświaty jest zasadny.
Ustawa z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /t.j. Dz.U. 2001 nr 142 poz. 1591 ze zm./ ustanawia przesłankę przedawnienia dopuszczalności zastosowania sankcji nieważności uchwały, która nie jest aktem prawa miejscowego. Według art. 94 ust. 1 powołanej ustawy o samorządzie gminnym "Nie stwierdza się nieważności uchwały (...) organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały (...) w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego".
Uchwała Rady Miasta S. z dnia 27 marca 2003 r. została przedłożona Wojewodzie P. 30 marca 2003 r. /doręczona 3 kwietnia 2003 r./ a zatem w ustawowym terminie.
Do dnia rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny upłynął okres jednego roku, co wykluczyło zastosowanie sankcji nieważności uchwały. Z tego względu oraz z powodu charakteru prawnego uchwały, która nie jest aktem prawa miejscowego, Sąd mógł jedynie orzec o niezgodności zaskarżonej uchwały z prawem.
Wprowadzając przesłankę przedawnienia zastosowania sankcji nieważności, powołana ustawa o samorządzie gminnym stanowi jednak o skutkach prawnych orzeczenia przez sąd administracyjny niezgodności uchwały z prawem. Zgodnie z art. 94 ust. 2 tej ustawy "Uchwała lub zarządzenie tracą moc prawną z dniem orzeczenia o ich niezgodności z prawem".
Z tego względu, że zasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię, na podstawie art. 188 w związku z art. 147 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ oraz art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /t.j. Dz.U. 2001 nr 142 poz. 1591 ze zm./, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.