OSK 1700/04

OSK 1700/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-06-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-11-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Krystyna Borkowska
Stanisław Nowakowski
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Kr 983/00 - Wyrok WSA w Krakowie z 2004-06-22
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz (spr.), Sędziowie NSA Krystyna Borkowska, Stanisław Nowakowski, Protokolant Łukasz Celiński, po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 czerwca 2004 r. sygn. akt [...] w sprawie ze skargi Z. D. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 21 marca 2000 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2004 r. sygn. akt [...] oddalił skargę Z. D. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 21 marca 200r. Nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że po ustaleniu, iż Z. D. w narożniku swojej działki wykonał ścianę betonową stanowiącą mór oporowy bez wymaganego pozwolenia na budowę w okresie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1995 r. Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce, na podstawie art. 48 tej ustawy, orzekł o nakazie rozbiórki tego obiektu. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy.
W skardze na powyższą decyzję Z. D. zarzucił, że błędnie przyjęto, iż wybudował ścianę oporową, gdyż faktycznie zrealizował ogrodzenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi stwierdził, że przepisy nie definiują pojęcia "mur oporowy", czy też "konstrukcja oporowa", w związku z czym należało oprzeć się na ustaleniach i ocenie organu. Organy nie dopuściły się dowolności lecz uznając przedmiotowy obiekt za budowlę oparły się na racjonalnych i logicznych przesłankach. W aktach sprawy znajdują się wyniki dwukrotnych oględzin przedmiotu sporu oraz materiał fotograficzny, zaś ustaleń poczynionych na podstawie takiego materiału dowodowego nie sposób podważyć. Jest to konstrukcja oporowa, o jakiej mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, na budowę której wymagane jest pozwolenie na budowę, zaś pominięcie tego wymogu obligowało organ do podjęcia stosownej decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Z. D. reprezentowany przez radcę prawnego M. G., zaskarżając ten wyrok w całości oraz zarzucając naruszenie:
1/ art. 174 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej ppsa, w związku z art. 46 ( 1 ustawy prawo o ustroju sądów powszechnych oraz art. 29 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 183 ( 2 pkt 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wydanie orzeczenia w składzie sprzecznym z przepisami prawa,
2/ art. 174 pkt 2 ppsa w związku z art. 10 kpa poprzez pominięcie w nakazie rozbiórki pozostałych współwłaścicieli spornego ogrodzenia oraz nie zapewnienie udziału w postępowaniu wszystkim stronom,
3/ art. 174 pkt 2 ppsa w związku z art. 77 ( 1, art. 107 ( 3 kpa i art. 67 ust. 2 Konstytucji RP poprzez nie wyczerpujące rozpoznanie materiału dowodowego i nie wskazanie przyczyn, dla których pominięto wskazywane przez skarżącego dowody mogące mieć istotne znaczenie dla oceny stanu faktycznego,
4/ art. 174 pkt 2 ppsa w związku z art. 107 ( 1 kpa, poprzez nieprecyzyjne określenie nałożonego decyzją obowiązku.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnośnie zarzutu niewłaściwego składu Sądu podnosi się, że w składzie orzekającym brało udział dwóch sędziów NSA.
W kwestii pozostałych zarzutów w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazuje się, iż w postępowaniu administracyjnym dopuszczono się uchybień procedury administracyjnej odpowiadających określonym przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego. Brak orzeczenia analogicznego w stosunku do identycznych obiektów na działkach sąsiednich stanowi nadto w ocenie strony naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do art. 174 ppsa skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/,
2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.
Stosownie do art. 175 ( 1 ppsa skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z ( 2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.
W niniejszej sprawie wskazuje się w skardze kasacyjnej, iż jej podstawą jest naruszenie przepisów postępowania /art. 174 pkt 2 ppsa/ nie podając jednak, iż naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Stawia się też zarzut naruszenia art. 174 pkt 2 ppsa, podczas gdy przepis ten określa, co może być podstawą skargi kasacyjnej, nie można natomiast zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu naruszenie tego przepisu. Sądowi I instancji można bowiem postawić wyłącznie zarzut naruszenia tych przepisów prawa procesowego, które miały zastosowanie w postępowaniu prowadzonym przed tym Sądem. Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które wymienia się w podstawach skargi kasacyjnej również Sąd I instancji nie stosował. Miały one zastosowanie wyłącznie w postępowaniu administracyjnym, w którym została wydana zaskarżona decyzja o nakazie rozbiórki. Nie może być też uznany za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 174 pkt 2 ppsa w związku z art. 107 ( 3 kpa i art. 67 ust 2 Konstytucji RP, jeżeli chodzi o naruszenie art. 174 pkt 2 i art. 107 ( 3 kpa z przyczyn wskazanych wyżej, natomiast art. 67 ust. 2 Konstytucji RP według strony został naruszony ze względu na brak orzeczenia przez organ administracji publicznej o rozbiórce obiektów zrealizowanych na innych działkach, z czego wynika, że faktycznie strona podnosi ten zarzut nie w odniesieniu do zaskarżonego wyroku, lecz podobnie jak zarzut naruszenia Kodeksu postępowania administracyjnego, pod adresem organu administracji publicznej. W skardze kasacyjnej brak jest natomiast zarzutu, poza tym, który odnosi się do składu sądu, dotyczących postępowania przed Sądem I instancji. Właśnie ze względu na powierzenie formułowania skarg kasacyjnych określonym profesjonalistom, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości we własnym zakresie dochodzenia jakie były intencje wnoszącego skargę kasacyjną, oraz naruszenie jakich ewentualnie przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mógłby zarzucać.
W związku z zarzutem dotyczącym niewłaściwego składu Sądu ze względu na to, że dwóch sędziów w tym składzie było sędziami NSA należy stwierdzić, iż jest to zarzut bezzasadny. Stosownie bowiem do art. 93 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 153, poz. 1271/ osoby powołane na stanowisko sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie przepisów dotychczasowych pozostają sędziami Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie zmienia to faktu, że osoby te mogą wykonywać swoje obowiązki zarówno w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, jak i w wojewódzkich sądach administracyjnych, gdyż na podstawie art. 94 ( 1 tej samej ustawy mogły być przeniesione do sądów wojewódzkich z zachowaniem tytułu i wynagrodzenia przysługujących sędziom Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tak więc fakt, że w rozpoznawanej sprawie w I instancji orzekało dwóch sędziów NSA, jest całkowicie zgodny z prawem.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.