OSK 1699/04

OSK 1699/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-06-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-11-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Krystyna Borkowska
Stanisław Nowakowski
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Lu 598/03 - Wyrok WSA w Lublinie z 2004-05-14
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz (spr.), Sędziowie NSA Krystyna Borkowska, Stanisław Nowakowski, Protokolant Łukasz Celiński, po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 maja 2004 r. sygn. akt [...] w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 16 kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. Z. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 16 kwietnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja dotyczyła rozbiórki części budynku - oficyny mieszkalnej, co do której M. Z. jako inwestor zgłosił w dniu 20 maja 2002 r. zamiar wykonania następujących robót budowlanych - "wymiany podłóg, naprawy zadaszenia, wymiany stolarki, naprawy ścian i innych", po czym jak to ustalono na podstawie oględzin dokonanych przez inspektorów Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Chełmie w dniu 26 sierpnia 2003 r., inwestor rozebrał część budynku i wybudował w tym zakresie ściany oraz belki stropowe z nowego materiału a także dokonał rozbudowy budynku w kierunku północnym na długości 2,60 m i na całej szerokości.
Organ administracji I instancji uznał, iż stosownie do art. 28 ustawy Prawo budowlane przed przystąpieniem do wznoszenia nowego obiektu inwestor jest zobowiązany do uzyskania pozwolenia na budowę. Pewien niewielki zakres robót budowlanych w myśl art. 29 Prawa budowlanego nie wymaga pozwolenia na budowę, roboty te muszą być jednak zgłoszone do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Pozwolenia na budowę nie wymaga remont istniejących obiektów budowlanych, jeżeli nie obejmuje zmiany lub wymiany elementów konstrukcyjnych obiektu /art. 28 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego/. Inwestor natomiast dokonał wymiany elementów konstrukcyjnych bez projektu budowlanego oraz bez pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy miał zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego, nakazujący rozbiórkę samowolnie dokonanej inwestycji bez konieczności badania innych okoliczności. Decyzję organu I instancji utrzymał w mocy organ odwoławczy.
W skardze na powyższą decyzję M. Z. powołał się na zgodę sąsiada na podjęcie określonych prac budowlanych oraz na to, że podczas remontu okazało się, że stan techniczny budynku wymaga "wyjścia poza ramy złożonego zawiadomienia o zamiarze przeprowadzenia prac remontowych". Musiał więc rozebrać część najbardziej zniszczonych ścian do fundamentu oraz wybudować nową ścianę. Przedłużenie obiektu miało na celu uzyskanie miejsca na łazienkę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał skargę za niezasadną, podzielając stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję, iż wybudowanie w miejsce rozebranej części obiektu budowlanego nowych jego fragmentów stanowiło w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego odbudowę a nadto inwestor dokonał rozbudowy obiektu bez pozwolenia, wymaganego przepisem art. 28 Prawa budowlanego. Roboty budowlane nie były prowadzone na podstawie zgłoszenia, bowiem w myśl art. 30 Prawa budowlanego zgłoszenie uprawnia do podjęcia robót tylko w zakresie objętym zgłoszeniem, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie, bowiem wykonano roboty nie objęte zgłoszeniem.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. Z. zaskarżając wyrok w całości oraz zarzucając naruszenie prawa materialnego:
1/ art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego wobec nie zastosowania tego przepisu "do kwalifikacji dokonywanych przez skarżącego robót budowlanych...", które prowadziły do odtworzenia stanu pierwotnego nie "nosiły żadnych znamion zmian konstrukcyjnych budynku mimo zastosowania przez skarżącego innych wyrobów budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego",
2/ art. 28 Prawa budowlanego przez jego zastosowanie wyrażające się w "zakwalifikowaniu prac remontowych wykonywanych przez skarżącego polegających na remoncie ścian - odtworzeniu ich z nowych materiałów z uwagi na znaczne zużycie uprzednio zastosowanych materiałów - jako robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę".
W skardze kasacyjnej wnosi się o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się, że remont w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego to wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza sie stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyte w stanie pierwotnym. Nie można więc stawiać zarzutu skarżącemu, który zgłosił zamiar remontu polegającego na przywróceniu budynku do stanu pierwotnego - jego odtworzenia, zaś w rezultacie "zmodernizował ściany i podłogi budynku stosując nowe materiały", gdyż wymagał tego stan budynku, który jak się to okazało po zerwaniu tynków, był "w skrajnej ruinie".
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/,
2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.
Stosownie do art. 175 ( 1 ppsa skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z ( 2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.
W niniejszej sprawie wskazuje się wprawdzie w skardze kasacyjnej, iż jej podstawą jest naruszenie prawa materialnego /art. 174 pkt 1 ppsa/, jednakże zarzuca:
1/ naruszenie przepisu art. 28 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego przez jego niezastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, podczas gdy skarga kasacyjna może się opierać wyłącznie na naruszeniu prawa, które ten Sąd stosował,
2/ naruszenie art. 28 Prawa budowlanego przez jego zastosowanie "wyrażające się w zakwalifikowaniu prac remontowych wykonanych przez skarżącego", jako robót wymagających pozwolenia na budowę, bez wskazania, że Sąd dokonał błędnej wykładni tego przepisu, lub go niewłaściwie zastosował, jak tego wymaga przepis art. 174 pkt 1 ppsa.
Właśnie ze względu na powierzenie formułowania skarg kasacyjnych określonym profesjonalistom, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości we własnym zakresie dochodzenia jakie były intencje wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna musi być sformułowana w sposób w pełni odpowiadający wymogom ustawy, a przede wszystkim zawierać jej elementy konstrukcyjne, a w tym właściwie postawione zarzuty. Temu wymogowi nie odpowiada skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie.
Ubocznie tylko należy zauważyć, że nawet gdyby skarga kasacyjna została sformułowana w sposób prawidłowy, to i tak nie mogłaby być uwzględniona z tej przyczyny, że niezasadnie podnosi się w niej, iż rozbiórka poważnej części budynku, po której wybudowano nowe ściany, położono nowy strop a ponadto dobudowano całkowicie nowy fragment budynku, to remont /modernizacja/ prowadzący do odtworzenia stanu pierwotnego. Faktycznie w sprawie nie jest sporne, że skarżący, jak sam to przyznaje, ze względu na znaczne zużycie techniczne budynku, dokonał rozbiórki większej jego części /ściany, stropy, podłogi/ i wybudował w to miejsce nową, co stanowi odbudowę a nie remont, wymagającą w myśl art. 28 Prawa budowlanego uzyskania pozwolenia na budowę. Pozwolenia na budowę wymaga też rozbudowa budynku. Stanowisko Sądu I instancji co do tego, że w sprawie miał zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego odpowiada więc prawu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.