OSK 1669/04

OSK 1669/04 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2005-06-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-11-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Jaśkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
III SA/Lu 428/04 - Postanowienie WSA w Lublinie z 2004-09-02
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 50, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 września 2004 r. , sygn. akt III SA/Lu 428/04 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 14 czerwca 2004 r., (...) w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym postanawia oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
OSK 1669/04
UZASADNIENIE
Zarząd Dróg Wojewódzkich w L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 14 czerwca 2004 r., (...), którą ten organ uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 31 marca 2004 r., (...) oraz decyzję Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. wydaną z upoważnienia Zarządu Województwa L. z dnia 16 lutego 2004 r., (...) w przedmiocie wymierzenia Januszowi P. kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym na drodze wojewódzkiej i umorzył postępowanie w pierwszej instancji.
Postanowieniem z dnia 2 września 2004 r., III SA/Lu 428/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja nie dotyczy sfery interesu prawnego Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. Skarżący nie występuje w prawie jako organ działający w celu ochrony obiektywnego porządku prawnego lub uprawniony na podstawie innych ustaw do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie. Tym samym skarga jest niedopuszczalna na podstawie art. 58 par. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ w związku z art. 50 par. 1 i par. 2 tej ustawy.
Postanowienie to zaskarżył w drodze skargi kasacyjnej Zarząd Dróg Wojewódzkich w L., działający za pośrednictwem pełnomocnika - radcy prawnego. Wniósł on o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości, a w przypadku gdyby Sąd uznał, że doszło tylko do naruszenia prawa materialnego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia z poprzedzającą je decyzją SKO z dnia 14 czerwca 2004 r. Jako podstawę skargi wskazał naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 50 par. 1 i 32 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 510 Kc, a także niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, polegających na niewyjaśnieniu kto jest stroną postępowania. Wskazał także na inne naruszenia prawa materialnego przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w tym art. 13 ust. 2a i 40a ust. 1 ustawy o drogach publicznych, art. 27 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. i- Prawo o miarach, błędną interpretację art. 8 ustawy - Prawo o miarach z dnia 21 grudnia oraz przekroczenie uprawnień przez ustalenie, że przepis art. 13 ust. 2a i art. 13 ust. 2b ustawy o drogach publicznych jest przepisem niewykonalnym, martwym i brak podstaw do umorzenia postępowania. Skarżący stwierdził, że jego skarga jest oparta o art. 185 i 188 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W obszernym uzasadnieniu, opisując stan faktyczny, podkreślił, że występuje w sprawie jako organ administracji publicznej I instancji. Droga wojewódzka na której poruszał się pojazd stanowi mienie Województwa L. i jest w zarządzie Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. Z kolei opłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym i kary pieniężne z art. 13 ust. 2 ustawy stanowią dochody środka specjalnego zarządów dróg przeznaczonych na utrzymanie dróg. Zarząd posiada więc uprawnienia do działania w sprawie, gdy chodzi o naruszenie drogi- mienia i uniemożliwienie dochodzenia kary pieniężnej z tego tytułu. Dalsze zarzuty w skardze kasacyjnej dotyczyły błędów w zaskarżonej decyzji organu administracji publicznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że:
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 50 par. 1 i par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, powoływanej dalej jako p.p.s.a., sąd uznał skargę za nieuzasadnioną. Zgodnie z tym artykułem uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, Prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Na podstawie par. 2 uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy szczególne przyznają prawo do wniesienia skargi.
W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, iż status skarżącej jako strony mógł być jedynie rozważany na tle par. 1 art. 50 p.p.s.a. Brak jest bowiem przepisu szczególnego, który upoważniałaby Zarząd Dróg Wojewódzkich w wyraźny sposób do wniesienia skarg w stosunku do decyzji dotyczących opłat za przejazd pojazdem nienormatywnym.
Stąd też należało zważyć, czy Zarząd Dróg Wojewódzkich posiadał interes prawny w sprawie opłat za przejazd drogą wojewódzką. W skardze zarząd ten wyprowadzał wspomniany interes z trzech okoliczności, faktu iż występował w sprawie jako organ I instancji, iż wspomniana droga stanowiła mienie wojewódzkie będące w zarządzie Zarządu Dróg Wojewódzkich oraz, że wymierzone kary zasilały środki specjalne Zarządu. Pierwszy z powoływanych argumentów przemawiałby jednak wyraźnie przeciwko traktowaniu Zarządu Dróg jako strony postępowania, mogącej złożyć skargę. W postanowieniu z dnia 24 stycznia 1997 r., IV SA 802/95 - ONSA 1997 Nr 4 poz. 179, Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że organ..., który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie decyzji lub postanowienia nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie. W uzasadnieniu podkreślił, że dopuszczenie takiej możliwości nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia: uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia i uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Takich uprawnień zaś nie przewidują przepisy /por. też uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r. OPS 1/03 - ONSA 2003 nr 4 poz. 115/.
Z pozostałych okoliczności trudno też wyprowadzać interes prawny Zarządu Dróg Wojewódzkich. Jak się bowiem wskazuje w orzecznictwie interes prawny wnoszącego skargę przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnień lub zwolnienie z nałożonego obowiązku /por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r. II SA 74/96 /ONSA 1997 Nr 2 poz. 89/. Tymczasem droga wojewódzka stanowi własność województwa /por. art. 2a ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. - o drogach publicznych /wówczas Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838 ze zm./ a nie zarządu dróg, który nie działa we własnym imieniu, lecz pełnił funkcję zarządcy drogi. Nie można też tego interesu wyprowadzić z uprawnienia do uzyskiwania środków finansowych z kar pieniężnych. Jest to bowiem jedynie interes faktyczny. Pojęcie interesu prawnego należy ujmować w kategoriach obiektywnych. Istnieje on wtedy kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieźć dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Skarżący nie wskazał takiego przepisu.
Nie jest też zasadny zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie art. 32 p.p.s.a. Zgodnie z tym artykułem w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Dotyczy to jednak już toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, a nie uprawnienia do złożenia skargi, które wynika z art. 50 p.p.s.a. Należy też podkreślić, że nie ma zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, które posiada odrębną uregulowaną procedurę, art. 510 Kpc.
W powyższej sytuacji Sąd zwolniony był od rozpatrywania pozostałych zarzutów skargi odnoszących się w istocie do działania organu w postępowaniu administracyjnym.
Stąd Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 197 par. 2 w związku z art. 184 i 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.