OSK 1637/04
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNSA oddalił skargę kasacyjną wspólnoty mieszkaniowej, uznając, że każdy właściciel lokalu powinien uiścić odrębną opłatę sądową od skargi, gdyż reprezentuje swój indywidualny interes prawny.
Wspólnota mieszkaniowa wniosła skargę kasacyjną od postanowienia WSA, które odrzuciło ich skargi z powodu nieuiszczenia pełnej opłaty sądowej. Skarżący argumentowali, że skoro dotyczy ona części wspólnej budynku, powinna być traktowana jako jedna opłata. NSA oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że każdy właściciel lokalu reprezentuje swój indywidualny interes prawny i powinien uiścić odrębną opłatę.
Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej wniesionej przez członków wspólnoty mieszkaniowej przeciwko postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, które odrzuciło ich skargi na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego. Powodem odrzucenia było nieuiszczenie przez skarżących pełnej opłaty sądowej od skargi, mimo wezwania. Skarżący wnieśli jedną skargę, uiszczając jedynie 500 zł od wszystkich. WSA uznał, że każdy ze skarżących, będąc właścicielem odrębnego lokalu i posiadając odrębny udział we współwłasności części wspólnych, reprezentuje swój własny interes prawny i powinien uiścić opłatę oddzielnie. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 214 § 2 p.p.s.a., argumentując, że skoro zaskarżona decyzja dotyczy części wspólnej budynku, uprawnienia i obowiązki skarżących są wspólne, co uzasadnia jedną opłatę. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sąd podkreślił, że każdy właściciel lokalu posiada odrębny udział we współwłasności części wspólnych, co stanowi jego indywidualny interes prawny. Fakt, że cel skarżących jest wspólny, nie zmienia indywidualnego charakteru ich praw. W związku z tym, skargi, mimo wniesienia ich w jednym piśmie, podlegały odrębnemu wpisowi od każdego skarżącego. Sąd uznał, że postanowienie WSA było słuszne.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Każdy właściciel lokalu powinien uiścić opłatę sądową oddzielnie, ponieważ reprezentuje swój indywidualny interes prawny, nawet jeśli cel skarżenia jest wspólny.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że choć cel skarżących był wspólny, to każdy z nich posiada odrębny udział we współwłasności części wspólnych budynku, co stanowi jego indywidualny interes prawny. W związku z tym, zgodnie z art. 214 § 2 p.p.s.a., skargi podlegały odrębnemu wpisowi.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (8)
Główne
p.p.s.a. art. 214 § § 2
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Przepis ten stanowi, że pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. Sąd interpretuje to w ten sposób, że indywidualny interes prawny każdego właściciela lokalu wymaga oddzielnej opłaty.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 220 § § 3
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 174 § pkt 2
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 184
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 197 § § 2
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
u.w.l. art. 3 § ust. 1
Ustawa o własności lokali
u.w.l. art. 20
Ustawa o własności lokali
u.w.l. art. 21
Ustawa o własności lokali
Argumenty
Odrzucone argumenty
Argument skarżących, że wspólna skarga na decyzję dotyczącą części wspólnej budynku powinna być objęta jedną opłatą sądową, ponieważ ich uprawnienia i obowiązki są wspólne.
Godne uwagi sformułowania
każdy z nich reprezentuje w sprawie swój własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego; czego nie zmienia fakt, że cel, który chcą oni osiągnąć, skarżąc decyzję, jest dla nich wspólny.
Skład orzekający
Andrzej Gliniecki
przewodniczący
Maria Rzążewska
członek
Teresa Kobylecka
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 214 § 2 p.p.s.a. w kontekście opłat sądowych od skarg wnoszonych przez współwłaścicieli nieruchomości, zwłaszcza w sprawach dotyczących części wspólnych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wspólnoty mieszkaniowej i opłat sądowych. Może być mniej bezpośrednio stosowalne do innych sytuacji, gdzie interesy stron są ściślej powiązane.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy praktycznego aspektu postępowania sądowoadministracyjnego, jakim są opłaty sądowe, co jest istotne dla prawników praktyków. Interpretacja przepisu może być pomocna w podobnych przypadkach.
“Wspólna skarga, osobna opłata? Sąd wyjaśnia zasady naliczania wpisu sądowego dla właścicieli lokali.”
Dane finansowe
WPS: 500 PLN
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyOSK 1637/04 - Postanowienie NSA Data orzeczenia 2005-06-02 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2004-11-04 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Andrzej Gliniecki /przewodniczący/ Maria Rzążewska Teresa Kobylecka /sprawozdawca/ Symbol z opisem 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s Hasła tematyczne Prawo pomocy Sygn. powiązane II SA/Gd 258/04 - Postanowienie WSA w Gdańsku z 2004-06-30 Skarżony organ Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego Treść wyniku Oddalono skargę kasacyjną Powołane przepisy Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 214 par 2 p.p.s.a. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tezy Skoro skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego składają członkowie wspólnoty mieszkaniowej samodzielnie, niereprezentowani przez zarząd wspólnoty mieszkaniowej, to uznać należy, że każdy z nich reprezentuje w sprawie swój własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego; czego nie zmienia fakt, że cel, który chcą oni osiągnąć, skarżąc decyzję, jest dla nich wspólny. Z tych względów należy dojść do wniosku, że skargi, mimo wniesienia ich w jednym piśmie podlegają odrębnemu wpisowi, w pełnej wysokości od każdego ze skarżących. Sentencja Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki, Sędziowie NSA Teresa Kobylecka /spr./, Zygmunt Niewiadomski, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. M., W. B., Z. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2004 r. sygn. akt II SA/Gd 258/04 w sprawie ze skargi R. M., W. B., Z. G. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu przedłożenia inwentaryzacji robót budowlanych oraz ekspertyzy technicznej postanawia oddalić skargę kasacyjną Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargi R. M., W. B. i Z. G. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] w przedmiocie nakazu przedłożenia inwentaryzacji robót budowlanych oraz ekspertyzy technicznej, ponieważ pomimo wezwania skarżący nie uiścili w zakreślonym terminie należnego wpisu w pełnej wysokości, a jedynie w kwocie 500 zł – od wszystkich skarżących. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że skarżący są właścicielami lokali mieszkalnych w budynku przy ul. O. 3 w L., w którym wykonano prace budowlane, których dotyczy zaskarżona decyzja. Każdemu ze skarżących przysługuje prawo własności innego lokalu i związanego z nim odrębnego udziału we współwłasności części wspólnych budynku. Skoro tak, to każdy ze skarżących wywodzi swe prawo do udziału w postępowaniu w charakterze strony z własnego, przysługującego tylko jemu, udziału we współwłasności części wspólnych budynku. Zatem każdy z nich powinien oddzielnie uiścić należną opłatę sądową od skargi. Przepis art. 214 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi bowiem, że pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie, w przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. W skardze kasacyjnej na to postanowienie R. M., W. B. i Z. G., reprezentowani przez radcę prawnego M. A. R.-S. zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które ma istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), tj. art. 214 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - "poprzez przyjęcie, że w przypadku skarżących nie zachodzą przesłanki podlegania jednej opłacie od skargi" i wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku "celem merytorycznego rozpoznania skargi". W uzasadnieniu zarzutu skarżący powołali się na to, że zaskarżona decyzja dotyczy klatki schodowej budynku, w którym znajdują się lokale mieszkalne skarżących. Jest to część budynku przeznaczona do wspólnego korzystania przez wszystkich lokatorów, w stosunku do której przysługuje im współwłasność w niewydzielonych, ułamkowych częściach. Z tego względu, zdaniem skarżących zarówno uprawnienia, jak i obowiązki są wspólne – a zatem spełnione są przesłanki określone w art. 214 § 2 zd. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i pismo wniesione wspólnie przez skarżących powinno podlegać jednej opłacie – tj. jednemu wpisowi od skargi (w wysokości 500 zł). Błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, iż w stosunku do skarżących powinna mieć zastosowanie norma wynikająca z art. 214 § 2 zd. 2, spowodowało odrzucenie skargi, co należy uznać za uchybienie, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzut skargi kasacyjnej sprowadza się do naruszenia przepisu art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Zdaniem skarżących skarga przez nich wniesiona winna podlegać jednej, wspólnej opłacie, gdyż przedmiotem zaskarżonej decyzji jest część wspólna budynku, w stosunku do której uprawnienia ich i obowiązki są wspólne. Zarzut skargi kasacyjnej nie jest usprawiedliwiony. W sprawie niniejszej każdemu ze skarżących przysługuje prawo własności do innego lokalu i związanego z nim odrębnego udziału we współwłasności części wspólnych budynku. Udział w nieruchomości wspólnej, jako prawo związane jest z własnością lokalu (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903). Właściciele lokali tworzą wspólnotę mieszkaniową, a ponieważ w przedmiotowym budynku lokali wyodrębnionych oraz niewyodrębnionych jest więcej niż siedem sprawami wspólnoty mieszkaniowej kieruje zarząd wspólnoty mieszkaniowej, który także reprezentuje ją na zewnątrz (art. 20 i art. 21 cyt. ustawy). Przepisy ustawy o własności lokali określają czynności, które zarząd może podjąć samodzielnie (czynności zwykłego zarządu) i czynności, do podjęcia których potrzebna jest uchwała właścicieli lokali (czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu). Skoro zatem skargi na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] składają członkowie wspólnoty mieszkaniowej – R. M., W. B. i Z. G. samodzielnie, nie reprezentowani przez zarząd wspólnoty mieszkaniowej, to uznać należy, że każdy z nich reprezentuje w sprawie swój własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego; czego nie zmienia fakt, że cel, który chcą oni osiągnąć skarżąc decyzję jest dla nich wspólny. Z tych względów należy dojść do wniosku, że skargi, mimo wniesienia ich w jednym piśmie podlegają odrębnemu wpisowi, w pełnej wysokości od każdego ze skarżących. Słusznie zatem Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając, że uiszczenie wpisu w kwocie 500 zł, jak twierdzą skarżący "w imieniu trzech osób (skarżących)" nie spełnia wymogu przewidzianego w art. 214 § 2 ustawy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji postanowienia.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI