OSK 1635/04

OSK 1635/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-06-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-11-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /sprawozdawca/
Barbara Adamiak
Wojciech Chróścielewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne
Oświata
Stopnie i tytuły naukowe
Sygn. powiązane
III SA/Łd 5/04 - Wyrok WSA w Łodzi z 2004-05-20
III SA/Łd 6/04 - Wyrok WSA w Łodzi z 2004-05-20
III SA/Łd 8/04 - Wyrok WSA w Łodzi z 2004-05-20
III SA/Łd 9/04 - Wyrok WSA w Łodzi z 2004-05-20
III SA/Łd 1/04 - Wyrok WSA w Łodzi z 2004-05-20
III SA/Łd 4/04 - Wyrok WSA w Łodzi z 2004-05-20
III SA/Łd 7/04 - Wyrok WSA w Łodzi z 2004-05-20
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174 pkt 2, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski, Sędziowie NSA Barbara Adamiak, Andrzej Jurkiewicz (spr.), Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Andrzeja B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 maja 2004r. sygn. akt III SA/Łd 1-9/04 w sprawie ze skargi Andrzeja B. na Starostę Powiatu T. w przedmiocie bezczynność organu administracji po wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2001 r. w sprawie II SA/Łd 505/01, z dnia 10 kwietnia 2002 r. w sprawie II SA/Łd 2262/01 oraz postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2003 r. w sprawie II SA/Łd 1841/02 i w sprawie II SA/Łd 1842/02 z dnia 3 kwietnia 2003 r. w sprawie II SA/Łd 1841/02 i w sprawie II SA/Łd 1842/02 oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 maja 2004 r. III SA/Łd 1-9/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi Andrzeja B. na Starostę Powiatu T. w przedmiocie bezczynności organu administracji po wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2001 r. w sprawie II SA/Łd 505/01, z dnia 10 kwietnia 2002 r. w sprawie II SA/Łd 2262/01 oraz postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2003 r. w sprawie II SA/Łd 1841/02 i w sprawie II SA/Łd 1842/02 z dnia 3 kwietnia 2003 r. w sprawie II SA/Łd 1842 /02 z dnia 3 kwietnia 2003 r. w sprawie II SA/Łd 1841/02 i w sprawie II SA/Łd 1842/02 w punkcie pierwszym wyroku oddalił skargę na bezczynność organu administracji po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2001 r. w sprawie II SA/Łd 505/01 natomiast w punkcie II wyroku odrzucił skargę w pozostałym zakresie.
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Aktem nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela z dnia 6 października 2000 r. Starosta Powiatu T. nadał Andrzejowi B. stopień nauczyciela mianowanego określając jego kwalifikacje - średnie z przygotowaniem pedagogicznym specjalność technik elektronik i stwierdzając, że może być on zatrudniony na stanowisku nauczyciela praktycznej nauki zawodu. Rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy Kurator Oświaty decyzję z dnia 2 marca 2001 r. po rozpoznaniu odwołania Andrzeja B. Na ostateczną decyzję Kuratora Oświaty skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Andrzej B. podnosząc iż kwestionowana decyzja pozbawia go praw nabytych.
Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2001 r. II SA/Łd 505/01 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono, iż zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej gdyż powołane rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia /Dz.U. nr 98 poz. 433 ze zm./ utraciło moc z dniem 7 października 2000 r. Nadto Sąd zakwestionował powołanie się organu administracji na art. 138 par. 2 Kpa w sytuacji utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy.
W dniu 8 września 2001 r. Andrzej B. złożył wniosek do Kuratorium Oświaty, iż nie jest wykonywany wyrok Sądu z dnia 26 czerwca 2001 r. i równocześnie tego samego dnia złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę, w której wskazywał, iż Kurator Oświaty uchyla się od wykonania wyroku z dnia 26 czerwca 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu skargi na niewykonywanie ww. wyroku w dniu 10 kwietnia 2002 r. wyrokiem w sprawie II SA 3164/01 oddalił skargę Andrzeja B. W motywach tego wyroku Sąd zaznaczył, iż wyrok stwierdzający nieważność decyzji nie powoduje powstania obowiązku organu administracji do wykonania orzeczenia sądu. Przez orzeczenie sądu, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 10 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, należy rozumieć wyrok w którym przyznano, stwierdzono albo uznano uprawnienie lub obowiązek a także wyrok, w którym uwzględniono skargę na bezczynność zaś wyrok z dnia 26 czerwca 2001 r. takiego charakteru nie ma.
Następnie decyzją z dnia 6 listopada 2001 r. Kurator Oświaty na podstawie art. 138 par. 2 Kpa uchylił decyzję organu I instancji w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego w części dotyczącej zatrudnienia Andrzeja B. w szkole ponad gimnazjalnej na stanowisku nauczyciela praktycznej nauki zawodu i orzekł, że Andrzej B. legitymuje się wykształceniem średnim /świadectwem ukończenia średniej szkoły technicznej/ z przygotowaniem pedagogicznym. Na tę decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Andrzej B. podnosząc, iż powinien otrzymać akt nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela według poprzednio obowiązujących przepisów. Powołanie się organu odwoławczego na nowe regulacje prawne narusza zasadę nie działania prawa wstecz.
Wyrokiem z dnia 25 września 2002 r. w sprawie II SA/Łd 2262/01 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę Andrzeja B. na powołaną wyżej decyzje Kuratora Oświaty. W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono, iż zaskarżona decyzja ma oparcie w obowiązujących przepisach i nie stwierdzono aby przy jej wydawaniu wystąpiły wady postępowania administracyjnego.
W dniu 26 września 2002 r. Andrzej B. złożył wniosek o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2001 r. w sprawie II SA/Łd 505/01 zaś Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 stycznia 2003 r. w sprawie II SA/Łd 1841/02 odrzucił skargę o wznowienie albowiem jak stwierdzono w jego motywach, wniosek ten nie został oparty na ustawowych przesłankach wznowienia postępowania.
Również w dniu 26 września 2002 r. Andrzej B. złożył także wniosek o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2002 r. w sprawie II SA/Łd 2262/01. Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2003 r. w sprawie II SA/Łd 1842/02 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego w tej sprawie gdyż jak wykazano wniosek nie był oparty na ustawowych przesłankach wznowienia postępowania. Wniesiony następnie przez skarżącego sprzeciw od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2003 r. w sprawie II SA/Łd 1841/02 został odrzucony jako niedopuszczalny postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2003 r.
Wniesiony także sprzeciw przez Andrzeja B. od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2003 r. II SA/Łd 1842/02 został odrzucony postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2003 r. jako niedopuszczalny.
W dniu 17 kwietnia 2003 r. Andrzej B. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę podnosząc, iż wyroki i postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2001 r. w sprawie II SA/Łd 505/01, z dnia 10 kwietnia 2002 r. w sprawie II SA 3164/01, z dnia 25 września 2002 r. w sprawie II SA/Łd 2262/01, z dnia 8 stycznia 2003 r. w sprawach II SA/Łd 1841/02 i II SA/Łd 1842/02,z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawach II SA/Łd 1841/02 i II SA/Łd 1842/02 oraz z dnia 3 kwietnia 2003 r. w sprawach II SA/Łd 1841/02 i II SA/Łd 1842/02 nie są wykonywane.
Skarżący wniósł o rozpoznanie jego sprawy na podstawie art. 56 ustawy z dnia 10 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym gdyż jak podkreślił jego sprawa jest nadal nie uregulowana prawnie. Jako organ, który nie wykonał orzeczeń sądu wskazał Starostę Powiatu T.
Starosta Powiatu T. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podkreślając, że orzeczenia sądowe nie dotyczą Starosty i nie był on wzywany do wykonania wyroków, zaś wyrok z dnia 26 czerwca 2001 r. został wykonany przez Kuratora Oświaty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalając skargę na bezczynność organu administracji po wyroku z dnia 26 czerwca 2001 r. stwierdził, że nie jest ona zasadna.
Jak zauważył Sąd z treści skargi oraz jej uzupełnienia wynika, iż skarżący wnosi o wykonanie dziewięciu wyroków i postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego powołując się na treść art. 56 ustawy z dnia 10 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. W istocie zatem wnosi o wymierzenie grzywny organowi administracji.
Wskazując na treść art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zauważono, że przedmiotowa sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego też powołano się na treść art. 154 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie nie wykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z wymienionego przepisu jak konkludowano wynika, iż grzywna może zostać wymierzona m.in. w razie bezczynności organu administracji po wyroku stwierdzającym nieważność decyzji. W rozpoznawanej sprawie wyrokiem z dnia 26 czerwca 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nieważność decyzji Kuratora Oświaty z dnia 2 marca 2001 r. Natomiast po wydaniu tego wyroku Kurator Oświaty w dniu 6 listopada 2001 r. wydał ponownie decyzję jako organ odwoławczy. Decyzja ta została następnie zaskarżona do sądu przez Andrzeja B. W dniu 6 listopada 2001 r. organ administracji wykonał zatem wyrok z dnia 26 czerwca 2001 r. Andrzej B. złożył skargę na niewykonanie tego wyroku w dniu 17 kwietnia 2003 r. czyli prawie po upływie prawie półtora roku od dnia wydania decyzji z dnia 6 listopada 2001 r. Skoro Kurator Oświaty wydał nową decyzję to nie pozostawał w bezczynności w rozumieniu art. 154 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym jak podniósł Sąd I instancji skarga Andrzeja B. na bezczynność po wydaniu wyroku z dnia 26 czerwca 2001 r. nie jest zasadna. W ocenie Sądu skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpał tryb postępowania określony w art. 154 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem w piśmie z dnia 8 września 2001 r. zwrócił się do organu administracji o wykonanie wyroku z dnia 26 czerwca 2001 r. i na swoje pismo otrzymał odpowiedz. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi powaga rzeczy osądzonej z uwagi na treść wyroku z dnia 10 kwietnia 2002 r. w sprawie II SA 3164/01. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę Andrzeja B. na niewykonanie wyroku z dnia 26 czerwca 2001 r. Jednakże jak stwierdzono, mimo że w obu sprawach występują te same podmioty sporu to różne są podstawy prawne skargi. W sprawie II SA 3164/01 podstawę prawna skargi stanowił przepis art. 31 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, która obowiązywała do dnia 31 grudnia 2003 r. i nie przewidywała ona możliwości wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku stwierdzającego nieważność decyzji. Z tego też powodu skarga została oddalona. Natomiast w rozpoznawanej sprawie podstawą prawną skargi jest przepis art. 154 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która nie przewiduje możliwości wniesienia skargi na bezczynność organu po wyroku stwierdzającym nieważność decyzji.
W pozostałym zakresie Sąd I instancji uznał, że skarga na bezczynność organu po wydaniu przez Sąd postanowienia jak też wyroku oddalającego skargę jest niedopuszczalna albowiem nie przewiduje tego przepis art. 154 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik Andrzeja B. zaskarżając go w części oddalającej skargę na bezczynność organu administracji po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2001 r. w sprawie II SA/Łd 505/01. Wyrokowi temu na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucono naruszenie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego przez organ administracji publicznej w postaci art. 7, art. 8, art. 9 Kpa przez nie podjęcie w niezwłocznym czasie odpowiednich działań w zakresie wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2001 r., a przez to naruszenie zasady zaufania publicznego i słusznego interesu stron. Powołując się na powyższy zarzut zgłoszono wniosek uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, iż decyzją z dnia 2 marca 2001 r. Kurator Oświaty utrzymał w mocy krzywdzącą dla skarżącego decyzję wobec czego ten zaskarżył to rozstrzygnięcie do Sądu administracyjnego, który wyrokiem z dnia 26 czerwca 2001 r. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. W dniu 6 listopada 2001 r. Kurator Oświaty w oparciu o wskazane wyżej orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylił zaskarżoną przez Andrzeja B. decyzję w części dotyczącej jego zatrudnienia w szkole ponadgimnazjalnej na stanowisku nauczyciela praktycznej nauki zawodu i orzekł, iż legitymuje się wykształceniem średnim z przygotowaniem pedagogicznym. Decyzja ta spowodowała, że skarżący został pozbawiony faktycznej możliwości wykonywania zawodu poprzez uchylenie w nadanym mu akcie stopnia awansu zawodowego nauczyciela w części określającej ustalenie kwalifikacji wymaganych do wykonywania przez niego zawodu. W wyniku powstałej luki skarżący wniósł do organu właściwego do rozpoznania sprawy -Starosty Powiatu T. - wniosek o uzupełnienie wydanego wobec niego aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela o uchyloną wobec niego część, zgodnie z rzeczywiście posiadanymi kwalifikacjami, co jak podkreślono pozostało bez odpowiedzi. Wobec powyższego nie podzielono poglądu Sądu I instancji, iż w niniejszej sprawie organ administracji nie dopuścił się bezczynności. Zdaniem skarżącego wobec niego zachodzi potrzeba wydania decyzji uzupełniającej aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela o kwestie będące przedmiotem decyzji z dnia 6 listopada 2001 r., do którego jak wywiedziono w skardze kasacyjnej uprawniony był Starosta Powiatu T. To, że Starosta ten w pisemnych odpowiedziach odmawiających podjęcia wnioskowanych działań wskazywał fakt braku przekazania sprawy w decyzji z dnia 6 listopada 2001 r. przez Kuratora Oświaty w Ł. do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, nie uzasadnia braku podjęcia nałożonych na organ mocą właściwych przepisów decyzji we wnioskowanej materii. Konkludując podniesiono, że konsekwencją działania Kuratora Oświaty w Ł. powinno być rozstrzygnięcie sprawy przez Starostę Powiatu T. czego ten jednak nie uczynił, wobec czego skarżący zmuszony był wnieść skargę na bezczynność tego organu.
Starosta T. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie podkreślając, że żaden wyrok ani postanowienie nie nakładało na ten organ obowiązek jakichkolwiek działań czy zachowań, stąd też skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnie lub niewłaściwe zastosowanie ; 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymaganiom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym, jest obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim /art. 175 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa procesowego. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten skierowany musi być przeciwko wyrokowi Sądu a nie decyzji organu administracji.
Sądowi I instancji zarzucono naruszenie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organ administracji przepisów art. 7, 8 i 9 Kodeksu postępowania administracyjnego /Kpa/ przez nie podjęcie w niezwłocznym terminie odpowiednich działań w zakresie wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2001 r. /II SA/Łd 505/01.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstawa do jej uwzględnienia. Jak wynika z lektury akt przedmiotowej sprawy wyrokiem z dnia 26 czerwca 2001 r. II SA/Łd 505/01 Naczelny Sąd Administracyjny OZ w Łodzi stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Kuratora Oświaty z dnia 2 marca 2001 r. Na skutek tego wyroku organ odwoławczy w sprawie Kurator Oświaty zobowiązany był ponownie rozpoznać odwołanie Andrzeja B. od decyzji Starosty Powiatu T. z dnia 6 października 2000 r. Po ponownym rozpatrzeniu wniesionego odwołania Kurator Oświaty decyzją z dnia 6 listopada 2001 r. orzekł o uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela w części dotyczącej zatrudnienia skarżącego w szkole ponadgimnazjalnej na stanowisku nauczyciela praktycznej nauki zawodu i orzekł, że tenże legitymuje się wykształceniem średnim z przygotowaniem pedagogicznym. Na tę kolejną decyzję Kuratora Oświaty z dnia 6 listopada 2001 r. Andrzej B. złożył także skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Łodzi a ten wyrokiem z dnia 25 września 2002 r. oddalił ją jako niezasadną.
W tych okolicznościach faktycznych sprawy Andrzej B. w dniu 17 kwietnia 2003 r. złożył skargę do Sądu administracyjnego podnosząc, iż wyrok z dnia 26 czerwca 2001 r. II SA/Łd 505/01 nie jest wykonywany i domagał się rozpoznania sprawy w trybie art. 56 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Przedmiotowa sprawa została jednak rozpoznana już pod rządami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do czego zobowiązywał prawidłowo zastosowany przez Sąd I instancji art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisów wprowadzających ustawy reformujące sądownictwo administracyjne tym samym przepisy tej ustawy procesowej a przede wszystkim przepis art. 154 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mógł stanowić podstawę wyrokowania przez Sąd.
Zgodnie z treścią tej normy prawnej w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi przypadek niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność natomiast zarzucana bezczynność zdaniem skarżącego zachodziła po wydaniu wyroku stwierdzającego nieważność zaskarżonej decyzji.
Jak przyjmuje się powszechnie w judykaturze organ pozostaje w bezczynności po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, jeżeli nie rozpoznał sprawy w powtórnym postępowaniu prowadzonym na skutek wyroku sądowego, mimo upływu terminu określonego dla załatwienia sprawy /art. 35 Kpa/. Organ nie pozostaje jednak w bezczynności, jeżeli w tym czasie wydał rozstrzygnięcie w sprawie mimo, iż zdaniem skarżącego uczynił to z naruszeniem prawa /np. wbrew stanowisku Sądu/.
Zatem nie dokonanie żadnej czynności po wyroku Sądu w terminie prawem określonym pozwala na zastosowanie przepisu art. 154 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z takim jednak przypadkiem nie mamy do czynienia w tej sprawie.
Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej podkreślić należy, że po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2001 r. II SA/Łd 505/01, którym stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji Kuratora Oświaty z dnia 2 marca 2001 r., w powtórzonym postępowaniu niewątpliwie podjęto kolejną decyzję. Wskazany Kurator Oświaty wydał bowiem w dniu 6 listopada 2001 r. kolejną decyzję w sprawie i skarżący skorzystał z prawa kwestionowania jej w trybie skargi do Sądu administracyjnego.
W tych okolicznościach faktycznych i prawnych nie ma jakichkolwiek wątpliwości, iż zaskarżony wyrok Sądu I instancji nie został podjęty z naruszeniem art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak to zarzucono w skardze kasacyjnej.
Dlatego też uznać należy, iż skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw a tym samym podlegała na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym oddaleniu.
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.