OSK 1607/04
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNaczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną dotyczącą odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia funkcjonariusza Służby Więziennej, uznając brak związku przyczynowego między postępowaniem karnym a administracyjnym.
Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej Mirosława Ż. od wyroku WSA w Warszawie, który oddalił jego skargę na postanowienie Ministra Sprawiedliwości o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze Służby Więziennej. Skarżący argumentował, że toczące się postępowanie karne powinno stanowić zagadnienie wstępne dla sprawy administracyjnej. NSA oddalił skargę, stwierdzając, że podstawa do zawieszenia postępowania zachodzi tylko przy rzeczywistym związku przyczynowym, a w tym przypadku organ administracyjny był uprawniony do samodzielnego rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną wniesioną przez Mirosława Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił skargę na postanowienie Ministra Sprawiedliwości o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego. Sprawa dotyczyła zwolnienia skarżącego ze Służby Więziennej ze względu na ważny interes służby. Skarżący podnosił, że toczące się przeciwko niemu postępowanie karne stanowi zagadnienie wstępne, co uzasadniałoby zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. NSA uznał te argumenty za bezzasadne. Sąd podkreślił, że podstawa do zawieszenia postępowania administracyjnego istnieje tylko wtedy, gdy istnieje rzeczywisty związek przyczynowy między załatwieniem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, które musi być rozstrzygnięte przez inny organ lub sąd. W sytuacji, gdy organ prowadzący postępowanie administracyjne jest uprawniony do samodzielnego rozstrzygnięcia sprawy, zawieszenie jest niedopuszczalne. NSA wskazał, że postępowanie administracyjne w tej sprawie toczyło się na podstawie art. 39 ust. 3 pkt 5 ustawy o Służbie Więziennej (ważny interes służby), a nie art. 39 ust. 2 pkt 4 (obligatoryjne zwolnienie po prawomocnym skazaniu), co oznaczało, że nie było konieczności oczekiwania na rozstrzygnięcie sprawy karnej. W związku z tym, sąd pierwszej instancji trafnie oddalił skargę, a skarga kasacyjna również została oddalona.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, podstawa do zawieszenia postępowania administracyjnego zachodzi jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywisty związek przyczynowy pomiędzy załatwieniem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, które musi być wcześniej rozstrzygnięte. Jeżeli organ prowadzący postępowanie administracyjne jest uprawniony do samodzielnego rozstrzygnięcia sprawy, zawieszenie jest niedopuszczalne.
Uzasadnienie
NSA wyjaśnił, że zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa wymaga rzeczywistego związku przyczynowego między sprawą administracyjną a zagadnieniem wstępnym. W przypadku zwolnienia ze służby więziennej z powodu ważnego interesu służby (art. 39 ust. 3 pkt 5 ustawy o SW), organ administracyjny jest uprawniony do samodzielnego rozstrzygnięcia, a postępowanie karne nie stanowi zagadnienia wstępnego. Inaczej byłoby w przypadku obligatoryjnego zwolnienia po prawomocnym skazaniu (art. 39 ust. 2 pkt 4 ustawy o SW).
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (6)
Główne
k.p.a. art. 97 § § 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego
Podstawa do zawieszenia postępowania zachodzi jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywisty związek przyczynowy pomiędzy załatwieniem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, które musi być wcześniej rozstrzygnięte. Jeżeli natomiast związek przyczynowy nie występuje, gdyż organ prowadzący postępowanie administracyjne jest uprawniony do samodzielnego rozstrzygnięcia sprawy - wówczas zastosowanie instytucji zawieszenia jest niedopuszczalne.
u.s.w. art. 39 § ust. 3 pkt 5
Ustawa z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej
Przewiduje możliwość zwolnienia funkcjonariusza, gdy wymaga tego ważny interes służby. Podstawą tego unormowania jest zapewnienie odpowiedniego wizerunku i prawidłowego funkcjonowania służby więziennej.
Pomocnicze
u.s.w. art. 39 § ust. 2 pkt 4
Ustawa z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej
Przepis ten wymaga skazania prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności, jeżeli wykonanie tej kary nie zostało warunkowo zawieszone lub nastąpiło skazanie za przestępstwo umyślne, ścigane z urzędu. Jest to tryb obligatoryjny.
p.p.s.a. art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 183 § par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Organ administracyjny prowadzący postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby więziennej z powodu ważnego interesu służby jest uprawniony do samodzielnego rozstrzygnięcia, a postępowanie karne nie stanowi zagadnienia wstępnego uzasadniającego zawieszenie postępowania.
Odrzucone argumenty
Postępowanie karne dotyczące funkcjonariusza stanowi zagadnienie wstępne dla sprawy administracyjnej o zwolnienie ze służby, co uzasadnia zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa.
Godne uwagi sformułowania
Podstawa do zawieszenia postępowania zachodzi jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywisty związek przyczynowy pomiędzy załatwieniem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, które musi być wcześniej rozstrzygnięte. Jeżeli natomiast związek przyczynowy nie występuje, gdyż organ prowadzący postępowanie administracyjne jest uprawniony do samodzielnego rozstrzygnięcia sprawy - wówczas zastosowanie instytucji zawieszenia jest niedopuszczalne.
Skład orzekający
Jan Paweł Tarno
sprawozdawca
Joanna Runge - Lissowska
członek
Maria Wiśniewska
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przesłanek zawieszenia postępowania administracyjnego w kontekście powiązań z postępowaniem karnym, zwłaszcza w sprawach dotyczących służb mundurowych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji zwolnienia ze Służby Więziennej z powodu ważnego interesu służby, a nie obligatoryjnego zwolnienia po skazaniu.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje ważną zasadę proceduralną dotyczącą zawieszania postępowań administracyjnych i ich relacji z postępowaniami karnymi, co jest istotne dla praktyków prawa administracyjnego.
“Kiedy postępowanie karne wstrzymuje sprawę administracyjną? NSA wyjaśnia.”
Sektor
administracja publiczna
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyOSK 1607/04 - Wyrok NSA Data orzeczenia 2005-05-13 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2004-10-29 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Jan Paweł Tarno /sprawozdawca/ Joanna Runge - Lissowska Maria Wiśniewska /przewodniczący/ Symbol z opisem 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej Hasła tematyczne Służba więzienna Zawieszenie/podjęcie postępowania Skarżony organ Minister Sprawiedliwości Treść wyniku Oddalono skargę kasacyjną Powołane przepisy Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071 art. 97 par. 1 pkt 4 Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity Dz.U. 2002 nr 207 poz 1761 art. 39 ust. 2 pkt 4, art. 39 ust. 3 pkt 5 Ustawa z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej - tekst jednolity Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 184 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tezy Podstawa do zawieszenia postępowania zachodzi jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywisty związek przyczynowy pomiędzy załatwieniem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, które musi być wcześniej rozstrzygnięte. Oznacza to, że bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji w postępowaniu administracyjnym nie jest możliwe. Jeżeli natomiast związek przyczynowy nie występuje, gdyż organ prowadzący postępowanie administracyjne jest uprawniony do samodzielnego rozstrzygnięcia sprawy - wówczas zastosowanie instytucji zawieszenia jest niedopuszczalne. Sentencja Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wiśniewska, Sędziowie NSA Joanna Runge – Lissowska, Jan Paweł Tarno /spr./, Protokolant Urszula Radziuk, po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Mirosława Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2004 r. sygn. akt II SA 2259/03 w sprawie ze skargi Mirosława Ż. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 maja 2003 r., (...) w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną. Uzasadnienie OSK 1607/04 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 czerwca 2004 r., II SA 2259/03 oddalił skargę Mirosława Ż. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z 13 maja 2003 r., (...) w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu swego orzeczenia Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego, że rozstrzygnięcie prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego stanowi zagadnienie wstępne dla rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zwolnienia go ze służby więziennej ze względu na ważny interes służby. W związku z tym brak jest podstaw prawnych do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa. Skargą kasacyjną z dnia 27 sierpnia 2004 r. Mirosław Ż. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, poprzez nieuwzględnienie zarzutów skargi. Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia wniósł o: 1/ uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2/ zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że zaskarżony wyrok WSA jest nietrafny, bowiem z powołanych w piśmie orzeczeń NSA wynika, że toczące się postępowanie karne dotyczące osoby będącej stroną postępowania administracyjnego /którego zakres przedmiotowy pokrywa się z zakresem toczącego się równolegle postępowania administracyjnego/ stanowi przesłankę do zawieszenia postępowania administracyjnego z mocy art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie są nietrafne. W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu /art. 183 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Zarzut naruszenia przez WSA w Warszawie przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieuwzględnienie zarzutów skargi - nie znajduje uzasadnienia prawnego. Przepis art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa, na którym skarżący opiera swój wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego, zobowiązuje organ prowadzący postępowanie do dokonania takiej czynności, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jednakże podstawa do zawieszenia postępowania zachodzi jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywisty związek przyczynowy pomiędzy załatwieniem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, które musi być wcześniej rozstrzygnięte. Oznacza to, że bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji w postępowaniu administracyjnym nie jest możliwe. Jeżeli natomiast związek przyczynowy nie występuje, gdyż organ prowadzący postępowanie administracyjne jest uprawniony do samodzielnego rozstrzygnięcia sprawy - wówczas zastosowanie instytucji zawieszenia jest niedopuszczalne /por. m.in. wyroki NSA: z 24.09.1987 r., IV SA 502/87 - ONSA 1988 Nr 1 poz. 10; z 26.01.1993 r., II SA 1678/92 - ONSA 1994 Nr 2 poz. 55/. Podkreślić należy, że przedmiotowe postępowanie administracyjne toczyło się w oparciu o przepis art. 39 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o służbie więziennej /t.j. Dz.U. 2002 nr 207 poz. 1761 ze zm./, przewidujący możliwość zwolnienia funkcjonariusza, gdy wymaga tego ważny interes służby. Podstawą tego unormowania jest zapewnienie odpowiedniego wizerunku i prawidłowego funkcjonowania służby więziennej, a więc do zwolnienia z przyczyny wymienionej w tym przepisie nie jest wymagane prawomocne skazanie funkcjonariusza za narażenie interesu tej służby. Konieczność zawieszenia postępowania zachodziłaby dopiero w przypadku wszczęcia postępowania administracyjnego w celu zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 39 ust. 2 pkt 4. Przepis ten bowiem wymaga skazania prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności, jeżeli wykonanie tej kary nie zostało warunkowo zawieszone lub nastąpiło skazanie za przestępstwo umyślne, ścigane z urzędu. Jest to jednakże zupełnie inny tryb zwolnienia - obligatoryjny, który nie może nastąpić bez wcześniejszego orzeczenia sądu. Tryb ten nie miał jednak zastosowania w przypadku skarżącego. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. należy uznać za bezzasadny, ponieważ sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że skarga Mirosława Ż. jest bezzasadna i należało ją oddalić. Z powyższych względów działając na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną również należało oddalić.