OSK 1584/04

OSK 1584/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-10-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryk Ożóg
Janina Antosiewicz
Joanna Runge - Lissowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Sygn. powiązane
II SA/Łd 534/03 - Wyrok WSA w Łodzi z 2004-06-16
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska (spr.), Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Henryk Ożóg, Protokolant Wiesława Koślińska, po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2005 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stanisława M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 czerwca 2004 r. sygn. akt 3/II SA/Łd 534/03 w sprawie ze skargi Stanisława M. na decyzję Wojewody Ł. z dnia 3 marca 2003 r. (...) w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata Sławomira M. 120 zł /sto dwadzieścia/ tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2004 r. 3/II SA/Łd 534/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Stanisława M. na decyzję Wojewody Ł. z dnia 3 marca 2003 r. (...) w przedmiocie uznania Stanisława M. za osobę bezrobotną i odmowie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Sąd stwierdził, że decyzje organów obu instancji nie naruszają ani prawa materialnego ani procesowego, a tylko to mogłoby stanowić podstawę do ich uchylenia. Podstawą rozstrzygnięcia był art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 2001 nr 6 poz. 56 ze zm./, regulujący uprawnienia bezrobotnego do zasiłku, który zawiera generalną zasadę, że prawo to przysługuje w wypadku łącznego spełnienia dwóch warunków: nie ma dla bezrobotnego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania wykazał on okres co najmniej 365 dni okresów uprawniających do zasiłku, szczegółowo wymienionych w ust. 1 pkt 2 oraz w ust. 2 tego artykułu - wyjaśnił Sąd. W toku postępowania organy bezspornie ustaliły, że Stanisław M. w dniu zarejestrowania w Urzędzie Pracy w Ł. w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację wykazał jedynie 274 dni okresów uprawniających do przyznania prawa do zasiłku, tj. 31 dni zatrudnienia i 243 dni pobierania zasiłku chorobowego, zatem nie spełnił przewidzianych wymogów i prawo do zasiłku nie mogło być mu przyznane - stwierdził Sąd. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, że toczyło się z jego wniosku postępowanie o przyznanie prawa do renty i że z informacji udzielanych przez ZUS i sąd pracy wynikało, że rejestracja w urzędzie pracy oznacza rezygnację z ubiegania się o rentę, nie mogła być uwzględniona przez organy zatrudnienia, gdyż przepisy ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu nie wymieniają wśród okresów uprawniających do przyznania prawa do zasiłku okresu toczącego się postępowania o przyznanie renty - kontynuował Sąd dodając, że przepisy te nie zawierają zakazu rejestracji osoby, w stosunku do której toczy się w ZUS postępowanie o przyznanie prawa do renty, zatem nie było przeszkód do zarejestrowania i tym samym zaliczenia dłuższego okresu pracy z wykazanego zatrudnienia.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Stanisław M., reprezentowany przez adwokata ustanowionego z urzędu, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ wynik sprawy, tj. art. 145 par. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Sąd powinien uchylić decyzję nie dlatego, że została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego, ale dlatego, że Wojewoda naruszył trzy podstawowe i chyba najważniejsze zasady Kpa tj. praworządności - art. 7 Kpa, pogłębianie zaufania obywateli do organów Państwa- art. 8 Kpa i zasadę udzielania informacji stronie - art. 9 Kpa. Wyrażało się to w tym, że organy administracji nie stosowały się do tych zasad, co wyrażało się w udzielaniu niekompetentnych i nieprawdziwych informacji co do niemożności dochodzenia jednocześnie prawa do zasiłku oraz prawa do renty i spowodowało, że skarżący nie zarejestrował się w Urzędzie Pracy, ponieważ był przekonany, że skoro złożył wniosek o przyznanie renty, nie może ubiegać się o status bezrobotnego - podniesiono w skardze dodając, że gdyby Sąd sprawdził dokładnie te okoliczności okazałoby się, że organ naruszył przepisy postępowania, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Odpowiadając na skargę kasacyjną Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Podstawa skargi kasacyjnej została postawiona w sposób nie całkiem odpowiadający wymogom wynikającym z art. 174 pkt 2 w zw. z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, gdyż zarzuca naruszenie art. 145 par. 1 pkt c tej ustawy, tak w podstawie jak i w uzasadnieniu skargi, lecz Sąd potraktował to jako pomyłkę uznając, że chodzi o naruszenie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c", bowiem podkreślono, że Wojewódzki Sąd powinien był uchylić zaskarżoną decyzję, a nie skargę oddalić. Jednakże z zarzutem tym nie można się zgodzić.
Zgodnie z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" cytowanej ustawy Wojewódzki Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję jeśli stwierdzi inne, niż wskazane pod lit. "b" tego punktu naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej dowodzi się, iż tym naruszeniem przez organy orzekające w sprawie przepisów postępowania w sprawie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik było naruszenie zasad wynikających z art. 7, 8,9 Kpa. Naruszenie to, zdaniem skarżącego, polegało na tym, iż organy prowadzące postępowanie nie informowały skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych mających w jego sprawie istotne znaczenie i wobec tego odmowa przyznania prawa - zasiłku dla bezrobotnych - wynikła z niekompetencji urzędników organów prowadzących postępowanie w tym przedmiocie. Pomijając już fakt, że z akt sprawy nie wynika, aby to organy prowadzące przedmiotowe postępowanie błędnie informowały skarżącego, ale informacji tych udzielały te władze, których postępowania Wojewódzki Sąd nie oceniał, nie będąc do tego uprawnionym, to gdyby nawet uznał, że tak było, to uchybienie zasadom ogólnym musiałoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, aby wydawane w sprawie decyzje Sąd mógł uchylić. W niniejszej sprawie nie została spełniona jedna z przesłanek wynikających z prawa materialnego, niezbędna do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych i bez względu na to czy i jakich informacji organy prowadzące postępowanie skarżącemu udzielały w trakcie postępowania, tj. po złożeniu spóźnionego wniosku, to i tak decyzja nie mogła być uchylona, gdyż odpowiadała prawu materialnemu, a uchybienie procesowe wpływu na rozstrzygnięcie nie miało.
W stanie sprawy jaki wynika z akt, Wojewódzkiemu Sądowi nie można zarzucić, że naruszył on art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" cytowanej ustawy i wobec tego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 tej ustawy.