OSK 1584/04

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej Stanisława M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który oddalił jego skargę na decyzję Wojewody Ł. odmawiającą prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Podstawą odmowy było niespełnienie przez skarżącego wymogu posiadania co najmniej 365 dni okresów uprawniających do zasiłku w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie pracy. Skarżący wykazał jedynie 274 dni (31 dni zatrudnienia i 243 dni zasiłku chorobowego). W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, w szczególności zasad praworządności, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz udzielania informacji stronie (art. 7, 8, 9 KPA). Skarżący twierdził, że organy administracji udzieliły mu niekompetentnych i nieprawdziwych informacji co do możliwości jednoczesnego ubiegania się o rentę i status bezrobotnego, co miało spowodować jego błędną decyzję o niezarejestrowaniu się w urzędzie pracy. Argumentowano, że naruszenie tych zasad mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną, uznał, że podstawa skargi nie odpowiada w pełni wymogom formalnym, jednakże potraktował ją jako zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. 'c' PPSA. Sąd nie zgodził się z argumentacją skarżącego. Stwierdził, że nawet gdyby organy udzieliły błędnych informacji, to kluczowe znaczenie ma spełnienie przesłanek prawa materialnego. W tej sprawie skarżący bezspornie nie spełnił wymogu co do minimalnego okresu uprawniającego do zasiłku. Dlatego też, niezależnie od ewentualnych uchybień proceduralnych, decyzja odmawiająca zasiłku była zgodna z prawem materialnym, a naruszenia procesowe nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. W konsekwencji, NSA oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 PPSA.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający