OSK 1553/04

OSK 1553/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-05-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-10-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący/
Krystyna Borkowska /sprawozdawca/
Małgorzata Stahl
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
SA/Sz 3017/01 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2004-02-04
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz, Sędziowie NSA Małgorzata Stahl, Krystyna Borkowska (spr.), Protokolant Wiesława Koślińska, po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2005 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 lutego 2004 r. sygn. akt SA/Sz 3017/01 w sprawie ze skargi J. O. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 21 listopada 2001 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
OSK 1553/04
U Z A S A D N I E N I E
Wyrokiem z dnia 4 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę J. O. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 21.11.2001 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu.
W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że przedmiotowy garaż nie należy do obiektów, których budowa jest zwolniona od uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Stąd też skoro inwestor nie dysponował zezwoleniem władz budowlanych na realizację przedmiotowego garażu należało na zasadzie art. 48 Prawa budowlanego orzec jego rozbiórkę.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. O. – inwestor.
Domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia zarzucił w/w wyrokowi:
- "naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 28 Prawa budowlanego sprowadzające się do przyjęcia, że na wybudowanie garażu konieczne było uzyskanie decyzji pozwalającej na budowę;
- - nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności a w szczególności czy obiekt jest tymczasowy i jest połączony na trwałe z gruntem".
W złożonej na ww. skargę odpowiedzi uczestnicy postępowania M. M., J. B. i S. K. wnieśli o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Jednym z wymogów skargi kasacyjnej wynikającym z brzmienia art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest prawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Spełnienie tego wymogu sprowadza się do wskazania przez wnoszącego skargę konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, który został przez sąd naruszony. Postępowanie kasacyjne polega bowiem na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, którymi sąd kasacyjny jest związany (art. 183 ppsa). Należy również podkreślić, że kontrola kasacyjna dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny dotyczy przepisów prawa materialnego bądź procesowego stosowanego przez sąd.
Zarzuty wniesionej przez J. O. skargi kasacyjnej sprowadzają się do naruszenia przepisów prawa materialnego przez "błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 28 Prawa budowlanego", polegające na przyjęciu, iż na wybudowany garaż konieczne było pozwolenie na budowę a także do naruszenia przez sąd przepisów prawa procesowego, których wnoszący skargę kasacyjną nie wskazał.
Odnosząc się do pierwszego z przytoczonych zarzutów należy zauważyć, że naruszenie prawa materialnego przejawiające się w jego błędnej wykładni polega na mylnym zrozumieniu a więc wadliwej interpretacji treści normy prawnej wynikającej z przepisu objętego zarzutem naruszenia. Podkreślić również należy, że nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy kasacyjnej obejmującej zarzut błędnej wykładni prawa materialnego przez sąd jest wyraźne wskazanie na czym polega wadliwa interpretacja dokonana przez sąd a także wyjaśnienie jak zdaniem skarżącego przepisy te powinny być rozumiane.
Wskazany w skardze kasacyjnej przepis prawa materialnego tj. art. 28 Prawa budowlanego stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 i 30 . Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący stwierdzenie iż przedmiotowy garaż nie wymagał uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę wywodzi stąd, iż jest on obiektem tymczasowym. Zauważyć w związku z powyższym należy, że przepisem wymieniającym przypadki, w których nie jest wymagane pozwolenie na budowę jest art. 29 ust. 1 i 2 – Prawa budowlanego. Przepisu tego jednakże skarżący w skardze kasacyjnej nie wymienia. Już tylko ubocznie należy zauważyć, że w pkt 5 i 5a ust. 1 tego artykułu zwolnione zostały od uzyskania pozwolenia na budowę wyłącznie tymczasowe obiekty stanowiące eksponaty wystawowe (pkt 5) oraz nie połączone trwale z gruntem obiekty przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu ale nie później niż w okresie 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy. Przedmiotowego garażu nie sposób zaliczyć do któregokolwiek z w/w obiektów. Odnośnie niewłaściwego zastosowania przez sąd art. 28 Prawa budowlanego należy stwierdzić, co następuje.
Naruszenie prawa przez niewłaściwe jego zastosowanie to kwestia prawidłowego odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego i poddanie tego stanu ocenie prawnej na podstawie treści normy.
Zarzucając sądowi niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego skarżący podał, że doszło do tego na skutek nie wyjaśnienia przez sąd w sposób wyczerpujący istotnych dla sprawy okoliczności, wskazujących iż obiekt ten ma charakter tymczasowy. Podejmując próbę wykazania, że art. 28 Prawa budowlanego został przez sąd niewłaściwie zastosowany, skarżący winien zatem wskazać właściwy przepis prawa procesowego, który został przez sąd naruszony i którego naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego przepisu skarżący nie wskazał.
Zgłoszenie w skardze kasacyjnej wyłącznie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bez wskazania konkretnego przepisu, który w ocenie wnoszącego skargę został naruszony, nie może być uznane jako przytoczenie podstawy kasacyjnej i nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenić wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Sąd kasacyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutu lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że wobec braku zasadnych zarzutów w ramach drugiej podstawy kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym stanowiącym, podstawę wydania zaskarżonego wyroku. Tak więc skoro z dokonanych przez organy administracyjne ustaleń – nie zakwestionowanych przez sąd – wynika, że przedmiotowy garaż nie mieści się w kategorii przypadków wymienionych w art. 29 i 30 ust. 1 i 2 – Prawa budowlanego to słusznie przyjęto, że budowa jego wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Brak takiego pozwolenia – co jest niesporne – uzasadnia orzeczenie rozbiórki na podstawie art. 28 – Prawa budowlanego.
W tym stanie rzeczy skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało na zasadzie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – oddalić.