OSK 1481/04

OSK 1481/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-05-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-10-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Gliniecki /przewodniczący/
Anna Żak /sprawozdawca/
Eugeniusz Mzyk
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Telekomunikacja
Sygn. powiązane
II SA/Łd 509/02 - Wyrok WSA w Łodzi z 2004-03-05
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki, Sędziowie NSA Anna Żak /spr./, Eugeniusz Mzyk, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Polskiej Telefonii Komórkowej [...] Spółka z o. o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 marca 2004 r. sygn. akt II S.A./Łd 509/02 w sprawie ze skargi Polskiej Telefonii Komórkowej [...] Spółka z o. o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 8 marca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 5 marca 2004r. w sprawie II SA/Łd 509/02 oddalił skargę "Polskiej Telefonii Komórkowej –[...]" spółka z o.o na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 8 marca 2002r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu decyzją z dnia 8 marca 2002r. wydaną w oparciu o art.127 par.3 i art.138 par.1 pkt.1 kpa po rozpatrzeniu wniosku "Polskiej Telefonii Komórkowej – [...]" sp. z o. o. w Warszawie utrzymało w mocy własną decyzję z dnia 25 stycznia 2002r. stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia 21 czerwca 2001r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w [...] przy ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów nr 76, dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej systemu GSM [...].
W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że decyzją z dnia 25 stycznia 2002r. stwierdziło nieważność w/w decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...] na podstawie art.156 par.1 pkt.7 kpa w związku z art.36 ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko / Dzu.U nr 109, poz. 1157 ze zm./- dalej zwanej jako ustawą o dostępie do informacji o środowisku.
Zgodnie z art. 36 ustawy o dostępie do informacji o środowisku , decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu podjęta z naruszeniem wymagań określonych w art.12-17 tej ustawy jest nieważna. Postępowanie poprzedzające wydanie przedmiotowej decyzji uchybia tym wymaganiom, gdyż w informacji o wniosku podanej przez Burmistrza [...] do publicznej wiadomości, wskazano błędny adres inwestycji, co mogło utrwalić przekonanie o innym usytuowaniu zamierzonej inwestycji. Nie podano również do publicznej wiadomości, informacji o możliwości zapoznania się z raportem oddziaływania inwestycji na środowisko oraz obwieszczenie o wniosku zamieszczono w odległości 300 m od planowanego przedsięwzięcia a więc w odległości, której w skali Szadka nie można uznać za pobliże terenu inwestycji.
Ponownie rozpoznając sprawę w trybie art.127 par.3 kpa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż nie ma podstaw do uchylenia własnej decyzji. Redakcja art.36 ustawy o dostępie do informacji o środowisku nie pozostawia wątpliwości, że statuuje on sankcję nieważności za naruszenie wymagań określonych którymkolwiek z wymienionych tym artykułem przepisów, przy czym nie jest istotna kwalifikacja stopnia tego naruszenia. Stosownie do art.13 ust.1 pkt.1 ustawy o dostępie do informacji o środowisku, przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji publicznej właściwy do ich wydania, wszczynając postępowanie, podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i skarg. Oczywiste jest, że nie chodzi o informację o abstrakcyjnym wniosku lecz o wniosku złożonym przez konkretny podmiot, dotyczącym konkretnie określonego przedsięwzięcia, zlokalizowanego w konkretnie wskazanym miejscu. Informacja wprowadzająca w błąd przez to, że przekazywała dane inne niż określone we wniosku nie mogła zrealizować założonego ustawą celu zapewnienia udziału w postępowaniu grupy społecznej zainteresowanej w sprawie, co więcej błędna informacja odwiodła zainteresowane osoby od złożenia przysługujących im uwag i wniosków, czego dowodem jest wystąpienie tych osób z żądaniem wznowienia postępowania, a także stwierdzenia nieważności decyzji, gdy dowiedziały się o rzeczywistej lokalizacji inwestycji.
Istotnie żaden z przepisów art.12-17 ustawy o dostępie do informacji nie nakładał wprost na organ obowiązku podania do publicznej wiadomości informacji o możliwości zapoznania się z raportem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ale obowiązek ten wynika pośrednio z art.32 powołanej ustawy stanowiącego, że organ właściwy do wydania decyzji o której mowa w art.25 ust.3 poddaje taki raport postępowaniu o jakim mowa w art. 12-17. Pominięcie tego postępowania w odniesieniu do raportu naruszało zatem wymagania określone w art.12 -17 ustawy o dostępie do informacji i w konsekwencji wyczerpywało przesłankę nieważności decyzji określonej w art.36. Już tylko powyższe nieprawidłowości powodują konieczność stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...].
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego "Polska telefonia Komórkowa- [...]" Spółka z o.o. w Warszawie wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 8 marca 2002r. oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia 25 stycznia 2002r.
Skarżąca zarzuciła :
- naruszenie art.36 ustawy z dnia 9.11.2000r o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz art.156 par.1 pkt.7 kpa, art.16 par.1 kpa i art.7 Konstytucji RP poprzez stwierdzenie nieważności decyzji administarcyjnej mimo braku wyraźnej podstawy prawnej;
- naruszenie art.13 ust.1 pkt.1cyt. wyżej ustawy poprzez przyjęcie, że podanie do publicznej wiadomości w rozumieniu wskazanego przepisu musi zawierac informację o konkretnie wskazanym miejscu lokalizacji;
- naruszenie art.36 i 32 tej ustawy poprzez przyjęcie, że sankcja nieważności z art.36 obejmuje również naruszenie wymogów wskazanych w art.32 ustawy.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wadliwość polegająca na podaniu do publicznej wiadomości informacji o wpłynięciu wniosku o wydanie decyzji dotyczącej terenu położonego przy ul. [...], a nie jak było w rzeczywistości –[...] nie uzasadnia sankcji przewidzianej w art.36 tej ustawy. Żaden z przepisów art.12-17 nie nakłada na organ administracji obowiązku podania do publicznej wiadomosci dokładnego adresu inwestycji, której dotyczy zamieszczenie w publicznie dostępnym wykazie. Z treści art. 13 ust.1 pkt.1 wynika, ze wystarczy ogólne określenie jakiego rejonu wniosek dotyczy.Wymóg ten został spełniony poprzez podanie nazwy ulicy. Skoro żaden przepis nie nakłada obowiązku podania adresu lokalizacji, to z powodu zastosowania omyłkowej numeracji nie można wyprowadzać sankcji nieważności decyzji.
Skarżący podniósł, iż z faktu, że zgodnie z art.32 ustawy raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko poddaje się postępowaniu, o którym mowa w art.12-17, nie można wyprowadzać wniosku, że pominięcie tego postępowania prowadzi do zastosowania art.36, jako, że wymieniono w nim przepisy art.12-17. Odesłanie z art.32 ustawy dotyczy wyłącznie stosowania przepisów art.12-17 nie jest zaś odesłaniem do art.36 ustawy. Ponadto w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu podanie do publicznej wiadomości nastąpiło w sposób prawidłowy – na tablicy ogłoszeń przy Urzędzie Gminy i Miasta tj. w odległości 300 m od projektowanej inwestycji oraz na słupie ogłoszeniowym w Rynku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 5 marca 2004r. oddalił skargę "Polskiej Telefonii Komórkowej -[...] " spółka z o.o. w Warszawie uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W ocenie Sądu zachodziły podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia 21 czerwca 2001r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.
Sąd w pełni podzielił argumentację przedstawioną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że przesłanki stwierdzenia nieważności nie są oparte na uznaniu, stąd ich ustalenie musi pociągać za sobą określonej treści decyzję, chyba ze zachodzi sytuacja z art. 156 par.2 kpa. Obowiązująca do 30 września 2001r. ustawa z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku oraz ocenach oddziaływania na środowisko, w art.36 wprowadzała sankcję nieważności decyzji podjętej z naruszeniem wymagań określonych w wymienionych w tym przepisie artykułach.
Na inwestora, postanowieniami Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 24 kwietnia 2001r. i Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia 10 maja 2001r. nałożono obowiązek sporządzenia w pełnym zakresie raportu oddziaływania na środowisko projektowanej inwestycji na etapie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Raport ten został sporządzony. Sąd podkreślił, że w świetle art.25 ust.2 ustawy o dostępie do informacji o środowisku – postępowanie w sprawie oddziaływania na środowisko stanowi część postępowania zmierzającego do wydania decyzji, o których mowa w ust.3 tj. m.in decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wymaga udziału organu o którym mowa w art.37.
Zgodnie z treścią art.13 ust.1 pkt.1 ustawy – przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa, organ administracji publicznej właściwy do ich wydania, wszczynając postępowanie, podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznym dostępnym wykazie wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd podniósł, że można podzielić stanowisko skarżącego, że przepis ten nie nakłada obowiązku podania adresu lokalizacji, jednak zgodzić się trzeba z argumentacją organu odwoławczego, że oczywiste jest iż nie chodzi o informację o abstrakcyjnym wniosku, lecz o wniosku złożonym przez konkretny podmiot, dotyczącym konkretnie określonego przedsięwzięcia, zlokalizowanego w konkretnie wskazanym miejscu. Ustawa o dostepie do informacji o środowisku ma bowiem zapewnić udział w postępowani grupie społecznej zainteresowanej w sprawie realizacji zidentyfikowanego przedsiewzięcia. Należy przy tym, jak stwierdził dalej Sąd, mieć na uwadze regulację przewidzianą w art.41 obowiazującej w tym czasie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na wniosek zainterseowanego, przy czym wniosek ten powinien zawierać okreslenie m.in. granic terenu objętego wnioskiem.../ust.2 pkt.1/. Prawidłowe wskazanie informacji dotyczącej wniosku, musi się więc łączyć z właściciwą informacją dotyczącą prawidłowo wskazanego miejsca planowanego przedsięwzięcia. Uczynienie tego w sposób, w jaki nastąpił w niniejszej sprawie, przez błędne wskazanie lokalizacji nie może spełniać wymogu z art.13 ust.1 pkt.1 ustawy. Sąd uznał, iz podana informacja faktycznie była dezinformacją, a więc nie realizowała celu, dla którego powyższe unormowanie było wprowadzone. Sąd uznał również, iż podstawą do stwierdzenia nieważnosci decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia 10 maja 2001r. był fakt nie podania raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, postępowaniu o jakim mowa w art.12-17 ustawy o dostepie do informacji o środowisku. Z art.32 wprost wynika, że organ właściwy do wydania decyzji, o której mowa w art.25 ust.3 poddaje raport oddziaływana przedsięwzięcia na środowisko postępowaniu o którym mowa w art.12-17 ustawy. Brzmienie przepisu jest kategoryczne nie zależy od uznania administracyjnego, a jego naruszenie rodzi kosekwencje, o których mowa w art.36, a wiec skutkuje nieważnością rozstrzygnięcia, skoro decyzja podjęta z naruszeniem wymagań określonych w art.12-17 jest nieważna.
Na powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 marca 2004r. skargę kasacyjną wniosła "Polska Telefonia Komórkowa –[...] Spółka z o.o w Warszawie reprezentowana przez radcę prawnego A. P.. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj.
- naruszenie art.36 i art.32 ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o dostepie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko / Dzu.U nr 109, poz. 1157 ze zm./ poprzez przyjęcie, że sankcja nieważności z art.36 ustawy obejmuje również naruszenie wymogów wskaqzanych w art.32,
- naruszenie art.13 ust.1 pkt.1 w/w ustawy poprzez przyjecie, że podanie do publicznej wiadomosci w rozumieniu wskazanego przepisu musi zawierać informację o konkretnie wskazanym miejscu lokalizacji i ze przy wykładni tego przepisu możliwe jest powoływanie się na art.41 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarownaiu przestrzennym,
- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisu art.156 par.1 pkt.7 kpa, art.16 par.1 kpa i art.7 Konstytucji RP poprzez stwierdzenie niewazności decyzji mimo braku wyraźnej podstawy prawnej.
Skarżąca stwierdziła, iż nie kwestionuje faktu że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 21.06.2001r. została wydana z naruszeniem obowiązujacych przepisów. Jednak w ocenie skarżącej naruszenie to odmiennie niż przyjęło to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu i Sąd I instancji nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Skarżąca podniosła, iz przepisy odnoszące się do przesłanek stwierdzenia niewazności decyzji nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Odmienne podejście narusza zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Zdaniem wnoszącej skargę kascyjną art.36 ustawy o dostępie do informacji/.../ wiąże` nieważność wyłącznie z naruszeniem ściśle oznaczonych przepisów, wśród których nie został wymieniony art.32 ustawy. Faktem jest że w świetle art.32 raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ma być poddany postępownaiu, o którym mowa w art.12 -17 ustawy, jednak podstawą do przeprowadzenia w omawianym przypadku postępowania z art.12-17 jest odesłanie z art.32 ustawy, a nie bezpośrednio przepisy art.12 -17 ustawy. Jeżeli naruszenie przepisu art.32 miałoby prowadzić do nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarownaia terenu, to tylko wówczas, gdyby przepis ten został wyraźnie wymieniony w art.36 ustawy. Skarżąca powołała się na wyrok Najwyższego Trybunału Administracyjnego z dnia 8.03.1932r. / Zbiór wyroków NTA nr 512A /, w którym wyrażono pogląd, iż w przepisie odrębnym musi być wprost ustanowiona klauzula nieważności.W art.36 ustawy taka klauzula w stosunku do naruszenia art.32 nie została ustanowiona.
Poza tym przepis art.36 odnosi do decyzji podjętej z naruszeniem wymagań określonych w art.12-17, tymczasem przepis art.32 dotyczy raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jeśli zdaniem skarżacej naruszenie wymogów, co do raportu ma zostać zrównane z naruszeniem wymogów dotyczących decyzji, musi to jednoznacznie wynikać z przepisów.
Ponadto błąd w co do numeracji, nie daje podstaw do stwierdzenia niewazności decyzji z dnia 21.06.2001r. Zaden z przepisów art.12-17 ustawy, w szczególności art.13 ust.1 pkt.1, nie nakłada na organ obowiazku podania do publicznej wiadomości dokładnego adresu inwestycji której dotyczy zamieszczenie w publicznie dostępnym wykazie. Informacji takiej nie umieszca się nawet w samym wykazie. Dlatego nie ma podstaw do przyjęcia, jak dokonał tego Sąd- że w powolanym przepisie chodzi o przedsięwzięcie zlokalizowane w konkretnie wskazanym miejscu. Również żaden z art.12-17 nie daje podstaw do obrony takiego stanowiska. Skarżący podniósł, że Sąd I instancji powołał się na art,41 ustawy o zagospodarowaniu przestzrennym z dnia 7 lipca 1994r., pomijając jednak, że nieważność przedmiotowej decyzji może być rozstrzygana wyłącznie w oparciu o przepisy powołane w art.36 ustawy o dostępie do informacji o środowisku nie zaś o inne przepisy, które nieważności nie przewidują.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Skarga kasacyjna jest bezsadana i podlega oddaleniu.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego – art.36 i art.32, obowiązującej do 30 września 2001r., ustawy z dnia 9 listopada 2000r o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko / Dz.U. nr 109, poz.1157 ze zm./ - dalej zwaną ustawą o dostępie do informacji o środowisku, poprzez przyjęcie, że sankcja nieważności z art.36 ustawy obejmuje również naruszenie wymogów wskazanych w art.32, nie jest też zasadny zarzut naruszenia art.13 ust.1 pkt. w/w ustawy poprzez przyjęcie, że podanie do publicznej wiadomości w rozumieniu tego przepisu musi zawierać informację o konkretnie wskazanym miejscu lokalizacji i że przy wykładni tego przepisu możliwe jest powoływanie się na art.41 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
W sprawie pozostaje poza sporem, co wprost wynika z wywodów skargi kasacyjnej, że w informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie wniosku o wydanie decyzji ustalajacej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej systemu GSM [...] podano błędny adres miejsca inwestycji - [...], a nie jak było w rzeczywistości - [...], pozostaje również poza sporem, iż raport oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko nie został poddany postępowaniu o jakim mowa w art.12 – 17 ustawy o dostępie do informacji o środowisku.
Z przepisu art.36 ustawy o dostępie do informacji o środowisku wynika, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawana na podstawie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym podjęta z naruszeniem wymagań określonych w art.12 – 17, art.25 ust.2, art.38, 43 i 46 jest nieważna.
Z kolei art.13 ust.1 pkt.1 tej ustawy stanowi, że przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji publicznej właściwy do ich wydania, wszczynając postępowanie : podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty podania do publicznej wiadomości, wskazując jednocześnie miejsce ich składania.
Nie może budzić żadnych wątpliwości, że podana w trybie w/w art.13 ust.1 pkt.1 informacja o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie wniosku o wydanie decyzji - w niniejszej sprawie wniosku o wydanie decyzji ustalajacej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla stacji bazowej telefonii komórkowej - musi wskazywać lokalizację projektowanego przedsięwzięcia w taki sposób, aby zainteresowane osoby uzyskały informację o miejscu rzeczywistej realizacji planowanej inwestycji.
Ustawa o dostępie do informacji o środowisku, której rozwiązania przejęła obecnie ustawa Prawo ochrony środowiska /Dz.U.z 2001r. nr 62, poz.627/ , miała jak słusznie podnosi to w zaskarżonym wyroku Sąd, zapewnić udział w postępowaniu wszystkim zainteresowanym w sprawie realizacji zidentyfikowanego przedsięwzięcia.
Z tych względów informacja podana w trybie art.13 ust. 1 pkt.1 musi wskazywać od kogo pochodzi wniosek, jakiego konkretnie dotyczy przedsięwzięcia i w jakim, konkretnie wskazanym miejscu ma być ono zrealizowane, w przeciwnym razie regulacja przewidziana w art.13 ust.1 ustawy o dostępie do informacji o środowisku mijałaby się z celem.
Trafnie Sąd I instancji zwraca uwagę na treść art.41 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994r w trybie której wydano sporną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis ten w ust.2 pkt.1 stanowił, iż wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinien zawierać określenie: granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, i najbliższe otoczenie tego terenu.
Aby wobec tego spełnione zostały wymogi art.13 ust.1 pkt.1 ustawy o dostępie do informacji o środowisku, podanie do publicznej wiadomości informacji o wniosku musi polegać na wskazaniu terenu objętego wnioskiem. Błędne wskazanie terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w informacji o zamieszczeniu w publicznym wykazie, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, ocenić należy jako nie spełnienie wymogu powołanego art.13 ust.1 pkt.1.
Już tylko z tego powodu w trybie art.36 ustawy o dostępie do informacji właściwy organ słusznie stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia 21 czerwca 2001r. ustalajacą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w Szadku przy ul.[...] oznaczonej w ewidencji gruntów nr 76, dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej systemu GSM [...].
Nie można podzielić poglądu skargi kasacyjnej, który sprowadza sie do tego, że naruszenie przepisu art.32 ustawy o dostępie do informacji o środowisku prowadziłoby do nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarownaia terenu, tylko wówczas, gdyby przepis ten został wyraźnie wymieniony w art.36 ustawy o dostepie do informacji o środowisku.
Podzielić natomiast należy w tym zakresie, stanowisko Sądu I instancji, że podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji jest także fakt nie poddania raportu oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko postępowaniu o jakim mowa w art.12 – 17 ustawy.
Przepis art.32 ustawy o dostępie do informacji o środowisku stanowi, że organ wlaściwy do wydania decyzji, o której mowa w art.25 ust.3, poddaje raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko postępowaniu, o którym mowa w art.12 – 17 tej ustawy. Z brzmienia tego przepisu wynika wprost obowiązek organu wydającego decyzję o jakiej mowa w art.25 ust.3, poddania raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko postępowaniu, o którym mowa w art.12 – 17 ustawy o dostępie do informacji o środowisku.
Podkreślić należy, że w świetle art.25 ust.2 ustawy o dostępie do informacji o środowisku, postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko stanowi część postępowania zmierzającego do wydania decyzji, o których mowa w ust.3 tj.m.in. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Jeśli zatem, co jest bezsporne, nie poddano w niniejszej sprawie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko postępowniu, o którym mowa w art.12 – 17 tej ustawy, to przy wydaniu przedmiotowej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, doszło właśnie do naruszenia wymagań określonych w art.12- 17, co zgodnie z przepisem art.36 tej ustawy z mocy prawa powoduje nieważność takiej decyzji.
W świetle powyższych uwag za niezasadny należy uznać zarzut skargi kasacyjenej naruszenia art.156 par.1 pkt.7 kpa, art.16 kpa i art.7 Konstytucji RP, ponieważ prawidłowo oceniono w rozpoznawanej sprawie, że zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji ustalajacej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie art.156 par.1 pkt. 7kpa w zw. z art.36 ustawy o dostępie do informaccji o środowisku.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U.nr 153, poz.1270/.