OSK 1465/04

OSK 1465/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-05-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-10-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący/
Krystyna Borkowska
Małgorzata Stahl /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
IV SA 5135/02 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-06-25
IV SA 5136/02 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-06-25
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz, Sędziowie NSA Małgorzata Stahl (spr.), Krystyna Borkowska, Protokolant Wiesława Koślińska, po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2005 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2004 r. sygn. akt 7 IV S.A. 5135-5136/02 w sprawie ze skargi J. B., M. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 21 listopada 2002 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddala skargę kasacyjną; - zasądza od E. Ł. na rzecz M. M. kwotę 180,00(sto osiemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego;
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 czerwca 2004 r.(sygn.akt 7/IV SA 5135 i 5136/02), po rozpoznaniu skarg J. B. i M. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 21 listopada 2002 r. (nr 2072/I/2002) w przedmiocie pozwolenia na budowę – uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu przedstawiono przebieg postępowania administracyjnego , wskazując że Burmistrz Gminy Warszawa-Wawer decyzją z dnia 8 listopada 2001 r.(nr 1152/2001), na wniosek E. Ł. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowo-biurowego o charakterze czasowym i szamba szczelnego na części działki nr ewid.[...] obręb [...] przy ul.Wał Miedzeszyński w Warszawie. Następnie na wniosek inwestorki Starosta Powiatu Warszawskiego decyzją z dnia 5 września 2002 r.(nr [...])zatwierdził projekt budowlany budynku usługowo-biurowego i szamba szczelnego i wydał pozwolenie na budowę.
W odwołaniu od tej decyzji J. B. i M. M. podnieśli, ze planowana inwestycja uniemożliwi dojazd do działki nr ewid.[...], gdyż w tym miejscu zaplanowano stanowiska parkingowe a w decyzji jest mowa o uzgodnieniu z W. G. na korzystanie z drogi.W decyzji o warunkach zabudowy jest mowa o budynku o charakterze czasowym, co pominięto w decyzji I instancji. Skoro zaś budynek miał mieć charakter czasowy to nie powinien być zbudowany na trwałych fundamentach.
Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 21 listopada 2002 r.(nr [...]) uchylił decyzję I instancji w części dotyczącej zapisu zezwalającego na budowę budynku usługowo- biurowego i orzekł o zezwoleniu na budowę budynku usługowo-biurowego o charakterze czasowym, w pozostałym zakresie decyzję utrzymał w mocy.
W skardze na tę decyzję J.B. i M.M. wnosili o "zmianę lokalizacji obiektu ponieważ nie zostały właściwie określone docelowe linie rozgraniczające planowana inwestycję w zakresie odległości od dróg dojazdowych w szczególności od drogi dojazdowej do działki nr [...] i o zmianę projektu budowlanego, ponieważ w obecnej postaci nie nosi cech budowli o charakterze tymczasowym". Skarżący kwestionowali usytuowanie inwestycji która uniemożliwi dojazd do działki nr [...], wcześniej prawnie zagwarantowany. Podnieśli że Wojewoda nie rozumie o jaką drogę chodzi skarżącym, wspominając o drodze prywatnej W.G. , stanowiącej integralną część zamkniętego osiedla a ta droga nie była przedmiotem odwołania ani skargi. W decyzji o warunkach zabudowy w punktach 4.4.1 i 4.4.3. określono obowiązki inwestora w zakresie zapewnienia dojazdu do innych działek i te warunki spełnione nie zostały.
Uzasadniając wyrok uchylający zaskarżoną decyzję Sąd uznał skargi za zasadne i powołał przepis art.47 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym stanowiący , że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Tym samym nie powinno być sprzeczności pomiędzy tymi decyzjami a w rozpatrywanej sprawie są między nimi rozbieżności m.in. co do określenia samej inwestycji i zapewnienia dojazdu. W pozwoleniu na budowę nie uwzględniono zapisów pkt 1.2.,4.1.,4.3.,4.4 które były zamieszczone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a w ich miejsce zamieszczono zapis o uzgodnieniu z W.G. na korzystanie z drogi – dz.ewid.30/8.Sąd podkreślił, że z akt wynika że od lat organy prowadzące sprawę nie mogą zrozumieć o jaką drogę chodzi a wystarczyłoby zapoznanie się z dokumentami, przesłanymi do Sądu, które powinny być w posiadaniu Gminy. Zapewnienia , że projektowana inwestycja na działce nr ewid.[...] nie narusza drogi dojazdowej, nie są wiarygodne, gdyż nie dotyczą drogi o którą chodzi skarżącym. Wątpliwości te powiększają mapki, na których odręcznie zmieniano granice inwestycji w sytuacji gdy nie ma mapy, na których byłaby zaznaczona droga dojazdowa do działki nr [...], o której mówią skarżący. W decyzji o warunkach zabudowy mowa jest o "budynku o charakterze czasowym", w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej mowa jest o "budynku o charakterze tymczasowym " a wnioski inwestorki nie mówią o obiekcie o charakterze "czasowym" lub "tymczasowym". Przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu wówczas obowiązującym znały pojęcie "obiektu do czasowego użytkowania" i "tymczasowego obiektu budowlanego" podczas gdy nie o taki obiekt tu chodzi, gdyż w rozpoznawanej sprawie charakter czasowy wynika jedynie z umowy dzierżawy działki zawartej na czas określony.Wszystkie te wątpliwości i niejasności pogłębiła decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia 28 kwietnia 2003 r.(nr 819/I/2003) uchylająca wcześniej wydane decyzje. W aktach brak jednej mapki na podstawie której można by wyjaśnić wszystkie wątpliwości a mianowicie :granice działki nr 30/8,granice działki 30/8 wydzierżawionej inwestorowi z zaznaczeniem dróg istniejących i planowanych na tej działce, działki nr 28/26 z drogami dojazdowymi do niej, drogi należącej do W.G., działki J.B. z zaznaczonymi drogami dojazdowymi, tym bardziej że uległa zmianie numeracja działek.
W konkluzji Sąd stwierdził , że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art.7,art.77 § 1,art.107 § 3 i art.138 k.p.a. oraz art.47 ustawy z 7 lipca 1994 r. o planowaniu przestrzennym.
Pełnomocnik Elżbiety Łukasiak adw.A.M. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku , zaskarżając go w całości i zarzucając 1/naruszenie prawa materialnego przez błędna wykładnię art.47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że zmiana określenia przeznaczenia inwestycji z budynku usługowo-handlowo-biurowego na budynek usługowo-biurowy oraz zmiana określenia usytuowania budynku(z "na części działki..." na "na terenie działki..."stanowi niedopuszczalną rozbieżność decyzji o warunkach zabudowy i pozwolenia na budowę, 2/naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art.47 pow.ustawy przez przyjęcie że zamieszczenie zapisu o "uzgodnieniu z W.G. na korzystanie z drogi" stanowi niedopuszczalną zmianę warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania oraz 3/ naruszenie art.145 § 1 pkt 1c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez jego niewłaściwe zastosowanie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie że , że naruszenia przepisów art.7,77 § 1,107 § 3 i 138 k.p.a. mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej podczas gdy takiego wpływu nie miały ponieważ kształt pozwolenia na budowę zdeterminowany był prawomocną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania a wynikłe wątpliwości nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia.
W uzasadnieniu skargi wyjaśniono także , że brak jest podstaw prawnych do kształtowania sprawy dojazdu w postępowaniu administracyjnym ,że droga o którą chodzi właścicielowi działki nr 28/26 istniała tylko faktycznie a nie w sensie formalnoprawnym a ponadto obecnie pas działki nr 30/8 wykorzystywany jako dojazd do działki nr 28/26 nie jest już objęty dzierżawą E.Ł. w celu umożliwienia korzystania faktycznie istniejącej drogi bez konieczności korzystania z drogi W.G..
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik J.B. i M.M. wnosił o oddalenie kasacji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i tym samym nie mogła zostać uwzględniona. Zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art.47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z z 1999 r., Nr 15,poz.139 ze zm.)nie są zasadne. W myśl wskazanego przepisu warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszenie powołanego przepisu wiązał nie z jedną rozbieżnością ale ze wszystkimi wskazanymi rozbieżnościami i różnicami , których – co wynika z porównania treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i pozwolenia na budowę – było wiele i które, sumując się , miały wpływ na wynik sprawy. Chodziło nie tylko o ,przykładowo wskazane, określenie charakteru budynku czy miejsca usytuowania ale przede wszystkim o różnice w zakresie obowiązku zapewnienia dojazdu do działki nr [...].Wadliwe w świetle rozwiązań ustawowych i mylące określenie charakteru budynku w obu decyzjach też zresztą nie może być uznawane za nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Brak zasadności zarzutu odnoszącego się do naruszenia art.145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153,poz.1270)potwierdziła jeszcze rozprawa przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Braki w postępowaniu dowodowym , w szczególności w kwestii dróg dojazdowych do działki nr [...] a w tym kontekście niesporządzenie odpowiedniej mapki, potwierdzają także późniejsze dokumenty złożone na rozprawie.
Z uwagi na powyższe, uznając że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, w oparciu o przepis art.184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.