OSK 1390/04

OSK 1390/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-12-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Izabella Kulig - Maciszewska /sprawozdawca/
Małgorzata Stahl /przewodniczący/
Maria Czapska - Górnikiewicz
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1717/03 - Wyrok WSA w Krakowie z 2004-04-27
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl, Sędziowie NSA Maria Czapska-Górnikiewicz, Izabella Kulig-Maciszewska (spr.), Protokolant Mariusz Szufnara, po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. K., Syndyka Budowlanej Spółki Mieszkaniowej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2004 r. sygn. akt II SA/Kr 1717/03 w sprawie ze skargi L. G. i B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 14 października 1998 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. odrzuca skargę kasacyjną P. K.; 2. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie 3. zasądza od L. G. i B. G. solidarnie na rzecz Syndyka Budowlanej Spółki Mieszkaniowej [...] w upadłości w Krakowie kwotę 430 zł (czterysta trzydzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2004 r. - w sprawie ze skargi L. G. i B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 14 października 1998 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu – uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, na rzecz skarżących kwotę 300 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach:
Decyzją z dnia 14 października 1998 r. Nr Kol. Odw. 1431/98/A/1671/D Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, po rozpatrzeniu odwołań S. P., A. Z. i L. G. od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z dnia 3 sierpnia 1998 r., orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n.: "budynek mieszkalny wielorodzinny wraz z usługami i garażami wbudowanymi oraz sieciami uzbrojenia terenu i układem drogowym na działkach nr [...] obr.13, położonych przy ul. [...] w Krakowie – na podstawie art. 40 ust. l, art. 42 ust. l i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, póz. 415 z późn. zm.) oraz art. 138 § l pkt l kpa - utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji, ustalając warunki zabudowy i zagospodarowania dla przedmiotowej inwestycji uznał, iż zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z postanowieniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa.
Odwołania od powyższej decyzji złożyli A. Z., S. P. oraz L. G., wyrażając swój sprzeciw co do wybudowania na sąsiedniej działce budynku o czterech kondygnacjach. A. Z. dodatkowo podał, iż w miejscu tym może powstać jedynie budynek stanowiący uzupełnienie istniejącej zabudowy tzw. plomba, nie przekraczająca "odpowiedniej wysokości" – ze względu na położenie terenu w Jurajskim Parku Krajobrazowym.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym stwierdziło, że - zgodnie z brzmieniem przepisu art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - w tym postępowaniu organ administracji przede wszystkim ogranicza się do ustalenia czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu II instancji, jak na to wskazują przyjęte w decyzji ustalenia oraz odpisy z planu, budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażami wbudowanymi oraz sieciami uzbrojenia terenu i układem drogowym, nie narusza przepisów obowiązującego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. Krakowa. Dalej organ stwierdził, że teren inwestycji w przeważającej części położony jest na "Obszarze Mieszkaniowo-Usługowym M2U" z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wraz z usługami publicznymi i komercyjnymi stanowiącymi nie mniej niż 30 % powierzchni terenu lub powierzchni użytkowej o intensywności mieszkaniowo-usługowej (netto) 1,2 -1,7, liczonej w granicach projektu zagospodarowania działki. Niewielki fragment terenu inwestycji, od strony południowej, jest też położony w "Obszarze Mieszkaniowym -M4 z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową wraz z urządzeniami towarzyszącymi, o wysokości max. 8 m do najwyższego gzymsu i 13 m do kalenicy, o intensywności zabudowy do 0,4 liczonej w granicach projektu zagospodarowania działki. Natomiast od strony północnej niewielki fragment znajduje się w "Obszarze Miejskiej Zieleni Publicznej" – z podstawowym przeznaczeniem gruntów m. in. pod zieleń parkową, zieleń izolacyjną, skwery, zieleńce. Organ wskazał przy tym, iż jak wynika z załączonego projektu zagospodarowania działki, zabudowa mieszkaniowo-usługowa mieści się w samym Obszarze Mieszkaniowo-Usługowym (M-2U), przy czym usługi zaplanowane zostały w budynku stanowiącym segment północny (cały budynek) oraz dodatkowo w dwóch kondygnacjach garażowych. Wskazując na powyższe ustalenia organ odwoławczy stwierdził, iż planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu, a nadto organ I instancji, uwzględniając wniosek inwestora, wskazał w decyzji warunki realizacji zgłoszonego zamierzenia inwestycyjnego. W decyzji został też umieszczony zapis zobowiązujący inwestora do wykonania projektu budowlanego inwestycji w sposób zapewniający ochronę interesów osób trzecich. Badana decyzja, jak podaje organ, stosownie do wymogów dla strefy polityki przestrzennej Nr 3 (Strefa rewaloryzacji wysokich wartości kulturowych) - została uzgodniona z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków i pozytywnie zaopiniowana. Uzyskała ona również pozytywną opinię Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych. Odnosząc się do sprzeciwu i zastrzeżeń wysuniętych w odwołaniach, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że zastrzeżenia i protesty co do możliwości realizacji danej inwestycji, mogą być uwzględnione na etapie tego postępowania jedynie wówczas, gdy zamierzenie inwestycyjne narusza ustalenia planu lub w przypadku jego braku, przepisy szczególne. Dodatkowo zaznaczono, że samo uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie prowadzi do jakichkolwiek zmian na gruncie, ani nie powoduje ograniczenia uprawnień władających nim podmiotów. Decyzja ta bowiem stanowi jedynie rodzaj promesy dla wnioskodawcy zamierzającego realizować określonego rodzaju inwestycję dając mu uprawnienia do ubiegania się w kolejnym postępowaniu o pozwolenie na budowę. Wówczas dopiero będzie dokonywana ocena przedłożonego przez inwestora projektu z warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy i wymaganiami przepisów techniczno-budowlanych tym m.in. w zakresie zachowania właściwych odległości od granicy działek i istniejącej tam zabudowy i wysokości obiektu oraz zacieniania działek sąsiednich.
L. G. i B. G. wnieśli skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie art. 7, 77 i 107 kpa, przez niewyjaśnienie w sposób dokładny czy planowana inwestycja jest zgodna w ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. Krakowa. W szczególności, organy nie znając dokładnej powierzchni zabudowy działki znajdującej się na terenie M2U, nie znając ilości kondygnacji i ich powierzchni, nie mogły potwierdzić, iż będzie dochowana zgodność co do współczynnika intensywności obowiązującego na tym terenie. Kwestia współczynnika intensywności zabudowy wymaga dokładnego wyjaśnienia, gdyż okoliczność ta może mieć wpływ na ocenę zgodności planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. Nadto, skarżący podnieśli zarzuty naruszenia ustaleń planu miejscowego, w szczególności warunków wynikających ze stref polityki przestrzennej obejmującej dany obszar. Powołując się na przedstawione zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji lub stwierdzenie ich nieważności.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uchylając - wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2004 r. - zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji, zaznaczył iż stosownie do treści art. 41 ust. 2 pkt 4 obowiązującej w chwili wydawania decyzji, ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. Nr 15, poz. 139 z 1999 r. ze zm.) wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinien zawierać określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji.
Wniosek inwestora "[...]" Spółka z o. o. w Krakowie danych takich nie zawierał. Również dołączona do wniosku koncepcja architektoniczna inwestycji nie wskazała charakterystycznych parametrów. Brak ten powodował, iż nie można było w sposób prawidłowy stwierdzić o zgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i zapisami tego planu dla terenu, na którym ma być realizowana inwestycja, a dotyczącymi określonego w planie wskaźnika intensywności zabudowy.
Jak wynika z ustaleń poczynionych przez organy wydające decyzje w I i II instancji teren przeznaczony pod planowaną inwestycję położony jest na obszarach o różnym przeznaczeniu ściśle określonym w planie zagospodarowania przestrzennego.
Ponadto, ani z decyzji, ani z załącznika do decyzji określającego linie rozgraniczające teren inwestycji, nie wynika, jakie części nieruchomości leżą na których obszarach. Brak dokładnego określenia jakie części działek są położone w obszarach o różnym przeznaczeniu powoduje zdaniem sądu, iż brak było podstaw do jednoznacznego określenia zgodności planowanej inwestycji z planem zagospodarowania. Ma to tym bardziej znaczenie, że dla tych różnych terenów (M2U, M4) zostały ustalone różne wskaźniki zabudowy, a ustalenia dla terenu "Obszaru Miejskiej Zieleni Publicznej" nie przewidywały możliwości zabudowy kubaturowej. Mimo tego organy wydające decyzje nie wskazały jakie obiekty mogą być budowane na poszczególnych obszarach.
Organ I instancji nie wykazał też zgodności planowanej inwestycji z zapisami planu dotyczącymi stref polityki przestrzennej. Samo powołanie tych zapisów w decyzji nie jest wystarczające, konieczna jest także analiza zgodności.
Stwierdzić też należy, zaznacza sąd I instancji, że planowana inwestycja została w trybie art. 106 kpa uzgodniona z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, na podstawie art. 40 ust. 4 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Postanowienie to nie zostało doręczone, poza inwestorem, stronom postępowania, które nie zostały poinformowane o dokonanym uzgodnieniu, co narusza powołany wyżej przepis.
Wskazane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania, co musiało skutkować – zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - uchyleniem zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu I instancji.
P.K., [...] Spółki Mieszkaniowej [...]. w upadłości – E. K. oraz A. R.-T. złożyli skargi kasacyjne od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
P. K. zarzucił przedmiotowemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 91 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, powodowało bowiem nieważność postępowania, zachodzącą z uwagi na pozbawienie strony możności obrony swych praw z powodu nie zawiadomienia jej o terminach posiedzeń (art. 183 § 2 pkt 5). Skarżący zaznaczył, iż jest współwłaścicielem nieruchomości, której dotyczy inwestycja, a nadto jest wspólnikiem i członkiem zarządu inwestora Budowlanej Spółki Mieszkaniowej [...]. w upadłości, a wyrok z uzasadnieniem został mu doręczony, na jego wniosek dnia 4 maja 2004 r.
[...] Budowlanej Spółki Mieszkaniowej [...]. w upadłości podniósł natomiast w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia:
1) prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 i art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;
2) przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uchylenie decyzji organów administracyjnych w sytuacji gdy organy te nie dopuściły się naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania; art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez nie zamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uchylającego decyzję organu I i II instancji, jakichkolwiek wskazań co do dalszego postępowania oraz art. 106 § 3 P.p.s.a., poprzez nie przeprowadzenie przez sąd administracyjny z urzędu dowodów uzupełniających z dokumentów (tj. części tekstowej jak i graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, dotyczącej przedmiotowego terenu), niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, nie powodujące nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Syndyka, wbrew ustaleniom sądu, złożony w sprawie wniosek Budowlanej Spółdzielni Mieszkaniowej [...]. o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, spełniał wszystkie wymagane ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym, wymogi i w związku z tym stanowił wystarczającą podstawę do wydania przez organ I instancji decyzji z dnia 3 sierpnia 1998 r. Fakt, iż "z decyzji, ani też z załącznika do decyzji określającego linie rozgraniczające teren inwestycji nie wynika, jakie części nieruchomości leżą na poszczególnych obszarach o określonym przeznaczeniu" nie przesądza jeszcze, iż organ administracyjny naruszył przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Organ bowiem, w oparciu o przedłożone przez zainteresowanego informacje był w stanie dokonać i dokonał oceny zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w następstwie tejże oceny stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja nie narusza tych ustaleń. Wydając zaś decyzję wskazał, jakie obiekty mogą być budowane na poszczególnych obszarach – w szczególności organ administracyjny wskazał, iż na Obszarze Mieszkaniowym – M4 dopuszczalna jest m.in. lokalizacja urządzeń infrastruktury technicznej oraz komunikacji, a Obszar Miejskiej Zieleni Publicznej przeznaczony jest pod zieleń parkową, zieleń izolacyjną, skwery i zieleńce.
Skarżący stwierdził także, iż ewentualne uchybienie przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, polegające na nie doręczeniu stronom własnego postanowienia, nie stanowi uchybienia organu I i II instancji i nie może być przedmiotem kontroli sądu przewidzianej w art. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w sprawie toczącej się w następstwie wniesienia skargi na decyzję WZIZT.
Zarzuty podniesione przez Syndyka, legły także u podstaw skargi kasacyjnej A. R.-T., która przytaczając identyczne argumenty, wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku.
L. i B. G. wnieśli o oddalenie skarg kasacyjnych. O uwzględnienie skarg kasacyjnych wniósł pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności należy ustosunkować się do skargi kasacyjnej P. K, której zarzuty są najdalej idące, jako że odnoszą się do nieważności postępowania sądowego.
Stwierdzić jednak należy, iż zarzut ten nie jest zasadny. W niniejszej sprawie skarga do sądu administracyjnego została wniesiona jeszcze pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), ale jej rozpoznanie nastąpiło już po dniu 1 stycznia 2004 r. W związku z tym stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawa ta podlegała rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie zaś z art. 32 i 33 § 1 tej ustawy w postępowaniu sądowym stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Ponadto osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym ale nie wniosła skargi, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony jeżeli wyrok postępowania sądowego dotyczy jego interesu prawnego. W niniejszej sprawie P. K., jak to wynika z akt postępowania administracyjnego, nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym. W związku z tym Sąd I instancji, zgodnie z powołanymi przepisami, prawidłowo nie uznał go za stronę postępowania sądowego i nie miał obowiązku kwestii tej badać. P. K. nie skorzystał bowiem z przysługującego mu prawa, stosownie do § 2 art. 33 ww. ustawy, zgłoszenia swojego udziału w charakterze uczestnika w postępowaniu sądowym, które przysługuje osobie nie biorącej udziału w postępowaniu administracyjnym jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. W tej sytuacji P. K. nie był stroną postępowania, a co za tym idzie nie mógł skutecznie wnieść skargi kasacyjnej, o czym stanowi art. 173 § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym skarga ta na mocy art. 180 w zw. z art. 178 ww. ustawy podlegała odrzuceniu.
Natomiast odnosząc się do skarg kasacyjnych Syndyka Budowlanej Spółki Mieszkaniowej [...]. w upadłości w Krakowie oraz A. R.-T. należy stwierdzić, że są one zasadne.
Zgodzić się należy z twierdzeniem skarg kasacyjnych, iż podstawą uchylenia decyzji obu instancji było uznanie przez Sąd I instancji naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, chociaż Sąd nie wskazał jakie konkretnie przepisy tego postępowania zostały naruszone i nie przeprowadził analizy ewentualnego wpływu tych naruszeń na wynik sprawy. Sąd wskazał, iż wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie zawiera charakterystycznych parametrów technicznych, co uniemożliwia w sposób prawidłowy stwierdzenia czy planowana inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego. Pogląd ten nie jest trafny. Jak wynika z wniosku oraz kwestionowanej decyzji organ dysponował stosownymi danymi pozwalającymi na wyjaśnienie i zbadanie czy planowana inwestycja nie jest sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego. Przede wszystkim niezrozumiałe jest stanowisko Sądu I instancji o braku ustaleń organu jakie części nieruchomości leżą na poszczególnych obszarach, których przeznaczenie jest różnie określane w planie. Z akt sprawy oraz uzasadnienia decyzji zarówno organu I instancji, jak i II instancji, wynika w sposób jednoznaczny, iż organy kwestie te wyjaśniły i szczegółowo omówiły. Znalazło się również stwierdzenie, iż sama zabudowa mieszkaniowo-usługowa mieści się tylko w Obszarze Mieszkaniowo-Usługowym (M-2V). W związku z tym bezpodstawne są zarzuty Sądu I instancji, iż organ powinien wyjaśnić współczynnik intensywności zabudowy na obszarze M4 , jeśli na tym obszarze nie jest przewidziana zabudowa mieszkaniowo-usługowa, a nadto powinna być wyjaśniona kwestia zabudowy na "Obszarze Miejskiej Zieleni Publicznej", chociaż jak to wynika z dokumentacji, na tym obszarze nie przewidziano zabudowy, ale zieleń. Tego stanowiska Sądu nie można uzasadnić faktem, iż w aktach sprawy brak było Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa, co nota bene Sąd I instancji również uznał jako uchybienie proceduralne. Przede wszystkim z akt sprawy administracyjnej oraz samych decyzji wydanych w niniejszej sprawie wynika jednoznacznie i nie budzi to wątpliwości, że organy dysponowały tym planem, zarówno jego częścią opisową, jak i graficzną. Natomiast do rozpoznania skargi niezbędne było dysponowanie przez Sąd I instancji tym planem. Bez tego dokumentu Sąd nie mógł dokonać prawidłowej oceny legalności zaskarżonej decyzji. W związku z tym Sąd winien skorzystać z możliwości uzupełnienia materiału dowodowego poprzez dopuszczenie dowodu z tego dokumentu na podstawie art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zwłaszcza, że postępowanie sądowe w niniejszej sprawie toczyło się kilka lat i nie było obaw, że przeprowadzenie tego dowodu spowoduje nadmierne przedłużenie postępowania. Słuszny więc jest zarzut skarg kasacyjnych dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji powyższego przepisu, a naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem Sąd, co wskazano wyżej, nie dysponował pełnym materiałem pozwalającym na dokonanie prawidłowej oceny zakwestionowanej decyzji.
Odnośnie kwestii niezbadania przez organy wskaźnika intensywności zabudowy, to należy wskazać, że również w tej kwestii nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji. Bezsporne jest, iż w powołanym planie zagospodarowania przestrzennego w § 20 ust. 1 określone zostały wskaźniki intensywności mieszkaniowo-usługowej dla poszczególnych obszarów. Przy czym stosownie do § 21 ust. 1 wskaźnik intensywności zabudowy zostaje obliczony na podstawie sumy powierzchni wszystkich kondygnacji naziemnych. Tak więc faktycznie dopiero na etapie szczegółowego projektu budowlanego możliwe jest dokładne wyliczenie tego wskaźnika. W niniejszej sprawie organy dokonały ustaleń co do ograniczeń gabarytowych, co znalazło odzwierciedlenie w przedmiotowej decyzji i jej załączniku graficznym. W decyzji tej znalazł się również stosowny zapis co do warunków zabudowy w kontekście wskaźników intensywności zabudowy, który musiał zostać uwzględniony w projekcie budowlanym. Faktycznie kwestia ta znalazła odzwierciedlenie również w decyzji Wojewody Małopolskiego udzielającej pozwolenia na budowę z dnia 22 maja 2000 r. Z jej uzasadnienia wynika jednoznacznie, że dokładne wyliczenie wskaźników intensywności zabudowy potwierdza zgodność z planem zagospodarowania przestrzennego oraz decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W dacie wyrokowania przez Sąd I instancji ta decyzja była już w obrocie prawnym i nie było przeszkód, aby Sąd się z nią zapoznał, co pozwoliłoby na ocenę, czy gdyby nawet przyjąć, że organ ten wskaźnik winien szczegółowo ustalać na etapie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, a więc zgodność planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, jeżeli faktycznie szczegółowe wyliczenie na podstawie projektu budowlanego potwierdza tę zgodność.
Nie jest również trafne stanowisko Sądu co do braku analizy zgodności planowanej inwestycji z zapisem dot. stref polityki przestrzennej. W załączniku do decyzji znajdują się stosowne zapisy co do poszczególnych stref. Wbrew temu co twierdzi Sąd, organ dokonał stosownej analizy co wynika z uzasadnienia decyzji. Należy bowiem zwrócić uwagę, iż poszczególne strefy, którymi objęta jest planowana inwestycja odnoszą się m.in. do kwestii technicznych jak np. system ogrzewania, czy kanalizacji, udziału zabudowy czy miejsc parkingowych. Te kwestie zostały sprecyzowane w decyzji co wynika z pkt 7 i 8 zał. nr 2, to samo odnosi się do tej strefy, która określa warunki przestrzenne co znalazło odzwierciedlenie w pkt 6 zał. 2, gdzie szczegółowo określono gabaryty oraz formę architektoniczną planowanej inwestycji. W takiej sytuacji stanowiska Sądu I instancji o braku analizy w tym zakresie nie można uznać za trafne. W związku ze strefą polityki przestrzennej M3, uzyskano również wymaganą opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Zdaniem Sądu I instancji opinia ta wydana w trybie art. 106 kpa narusza ten przepis ponieważ nie została doręczona wszystkim stronom postępowania, co również stanowiło podstawę uchylenia przedmiotowych decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stwierdzić więc należy, iż samo uznanie przez Sąd wadliwości tego postanowienia, nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy, co słusznie podniesiono w skargach kasacyjnych. Postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nawet jeżeli jest wadliwe, to pozostaje w obrocie prawnym i wywołuje określone skutki prawne. Ani Prezydent Miasta Krakowa, ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie posiadali żadnych kompetencji do jego kwestionowania, a ponieważ było ostateczne, musieli je uwzględnić przy załatwianiu niniejszej sprawy. Dodać przy tym należy, że samo stwierdzenie w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji nieprawidłowości przy jego wydaniu, nie pozbawia tego orzeczenia mocy wiążącej. W związku z tym ewentualne nieprawidłowości przy wydawaniu przedmiotowego postanowienia, w sytuacji gdy pozostaje ono w obrocie prawnym nie może wpływać na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Zwłaszcza, co słusznie zaznaczono w skargach kasacyjnych, że Sąd, stosownie do art. 141 § 3 ppsa, nie zawarł wskazań co do dalszego postępowania w tej kwestii.
Z tych wszystkich względów uznając, iż skargi kasacyjne A. R.-T. i Syndyka Budowy Spółki Mieszkaniowej mają usprawiedliwione podstawy, a skarga kasacyjna P. K. jest niedopuszczalna, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 185 § 1 oraz art. 180 w zw. z art. 178, a także art. 203 pkt 2 Prawa o postępowania przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji wyroku.