OSK 1389/04

OSK 1389/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-04-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz
Eugeniusz Mzyk /przewodniczący/
Krystyna Borkowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Służba zdrowia
Sygn. powiązane
I SA 1809/03 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2004-03-03
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tezy
Mając na uwadze treść art. 249 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ stwierdzić należy, że przez uwzględnienie skargi na bezczynność, o którym mowa w art. 154 par. 1 cyt. ustawy należy rozumieć również wydanie orzeczenia uznającego uprawnienia lub obowiązki wynikające z przepisów prawa.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk, Sędziowie NSA Krystyna Borkowska /spr./, Andrzej Jurkiewicz, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szpitala Klinicznego im. [...] w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2004 r. sygn. akt I SA 1809/03 w sprawie ze skargi T. W. na niewykonanie przez Szpital Kliniczny im. [...] w Warszawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. sygn. akt OSA 1/03 w przedmiocie udostępnienia dokumentacji medycznej 1) oddala skargę kasacyjną 2) zasądza od Szpitala Klinicznego im. [...] w Warszawie na rzecz T. W. kwotę 200 (słownie: dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi T. W. na niewykonanie przez Szpital Kliniczny im. [...] w Warszawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. (sygn. akt OSA 1/03) – w przedmiocie uznania uprawnienia T. W. do udostępnienia przez Szpital Kliniczny im. [...] w Warszawie dokumentacji medycznej zbiorczej w zakresie dotyczącym jej osoby, w formie wyciągów, odpisów lub kserokopii z tej dokumentacji – wymierzył Szpitalowi Klinicznemu [...] w Warszawie grzywnę w wysokości 6.000 zł.
W uzasadnieniu w/w orzeczenia sąd wskazał, że zgodnie z art. 154 § 1 – ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, strona – po uprzednim wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy – może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Wymierzenie grzywny następuje w razie uwzględnienia skargi wniesionej przez stronę, która uprzednio zwróciła się do organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. Z w/w warunku skarżąca wywiązała się. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika natomiast, że istotnie Szpital Kliniczny im. [...] w Warszawie nie wykonał wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19.05.2003 r. Nie zostały bowiem udostępnione skarżącej zapisy z księgi raportów lekarskich. Zgodzić należy się ze skarżącą, że zapisy zaleceń lekarskich nie są dokumentacją tożsamą z zapisami z księgi raportów lekarskich a tych jej nie udostępniono. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, iż w powyższym zakresie nie wykonano wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19.05.03 (OSA 1/03) wobec czego spełnione zostały przesłanki z art. 154 cyt. ustawy.
W złożonej od w/w wyroku skardze kasacyjnej Szpital Kliniczny im. [...] zarzucił w/w wyrokowi
– "naruszenie prawa materialnego" przez błędną jego wykładnię polegająca na przyjęciu, że Szpital nie wykonał wyroku wydanego w dniu 19.05.2003 r. pomimo, że skarżącej wydana została cała dokumentacja lekarska i pomimo nie poczynienia ustaleń w tym zakresie ;
– naruszenie przepisów postępowania , które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony i wydania rozstrzygnięcia pomimo istnienia wątpliwości po stronie sądu co do przyczyn nie wydania skarżącej zaleceń z księgi raportów lekarskich a wydania – w miejsce tych – zapisów zaleceń lekarskich;
– naruszenie przepisu art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nałożenie grzywny pomimo tego, że w sprawie nie zaistniała przesłanka warunkująca dopuszczalność grzywny, tj. "niewykonanie wyroku", bowiem wyrok został wykonany w całości o czym świadczy fakt wydania wszystkich dokumentów dotyczących skarżącej;
– naruszenie art. 154 § 6 – p.p.s.a. przez nałożenie grzywny w kwocie niewspółmiernej do nieudowodnionego zaniechania Szpitala".
W konsekwencji podniesionych uchybień Szpital Kliniczny wniósł o uchylenie wyroku w całości i zasądzenie kosztów.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Szpital nie prowadzi księgi raportów lekarskich. Zapisy prowadzone są bezpośrednio w historii choroby pacjenta, z którą skarżąca miała możliwość się zapoznać. Fakt nie prowadzenia takiej księgi wyklucza możliwość jej wydania a tym samym uczynienia zadość wyrokowi sądu. "Wyjaśnienie tej kwestii było niezbędne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z tego obowiązku nie zwalniała sądu nieobecność pełnomocnika strony na rozprawie, należało przeprowadzić dowód z przesłuchania strony – ustnie lub na piśmie".
W skardze zakwestionowano też wysokość grzywny, podając, że w art. 156 § 1 Ppsa została określona górna granica grzywny, co nakładało na sąd obowiązek jej miarkowania.
W złożonej na powyższą skargę kasacyjną odpowiedzi T. W. wniosła o jej oddalenie. Wskazała też na obowiązek prowadzenia przez Szpital księgi raportów lekarskich podkreślając jednocześnie, że zapisy zaleceń lekarskich stanowią odrębną od raportów lekarskich dokumentację.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Oznacza to, że sąd ten, związany jest podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej i rola jego ogranicza się wyłącznie do weryfikacji zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw zaskarżenia.
Stosownie do art. 174 cyt. ustawy skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ( art. 174 pkt 1),
2/ naruszenie przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części a także winna przytoczyć podstawy kasacyjne i przedstawić ich uzasadnienie. Nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy kasacyjnej jest poza przytoczeniem naruszonego przepisu wskazanie sposobu jego naruszenia i wyjaśnienie na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu prawa i jak – w przypadku zarzutu błędnej wykładni – zdaniem skarżącego przepis ten winien być rozumiany i stosowany.
Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty nie spełniają w/w wymagań. Przede wszystkim zarzucając sądowi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię wnoszący skargę kasacyjną nie wskazuje tego przepisu prawa. To samo dotyczy kolejnego zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego, "które miało istotny wpływ na wynik sprawy".
Zauważyć w związku z powyższym należy, że sąd kasacyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji.
Jedynym wskazanym w skardze kasacyjnej przepisem, który według wnoszącego skargę kasacyjną został przez sąd naruszony jest art. 154 § 6 Ppsa. W ocenie skarżącego nie zaistniała bowiem przesłanka warunkującą orzeczenie na podstawie tego przepisu grzywny sprowadzająca się do "niewykonania wyroku".
Nie sposób zgodzić się z w/w stwierdzeniem.
Stosownie do brzmienia art. 154 § 1 Ppsa – "w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność (...) po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy strona może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny".
Jest poza sporem, że wyrokiem z dnia 19 maja 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi T. W., uznał jej uprawnienie do udostępnienia jej przez Szpital Kliniczny im. [...] w Warszawie dokumentacji medycznej zbiorczej w zakresie dotyczącym jej osoby w formie wyciągów, odpisów lub kopii z tej dokumentacji.
Mając na uwadze treść art. 149 Ppsa należy stwierdzić, że przez uwzględnienie skargi na bezczynność, o którym mowa w art. 154 § 1 Ppsa należy rozumieć również wydanie orzeczenia uznającego uprawnienia lub obowiązki wynikające z przepisu prawa.
Z paragrafu 10 - obowiązującego w okresie pobytu T.W. w szpitalu – rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 17.12.1992 r. w sprawie rodzajów dokumentacji medycznej, sposobu jej prowadzenia oraz szczegółowych warunków jej udostępniania (Dz. U. z 1993 r. Nr 3, poz. 13) wynika, że szpital obowiązany był prowadzić dokumentację zbiorczą. Została ona wymieniona w pkt od 1-8. W punkcie 4 tego wykazu wymieniona została księga raportów lekarskich. Dokumentacji tej – co potwierdza również wnoszący skargę kasacyjną Szpital Kliniczny im. [...] – T. W. nie otrzymała, mimo zgłaszanych wielokrotnie żądań, mających oparcie w § 53 cyt. rozporządzenia.
W tych warunkach zasadnie przyjął sąd I instancji, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19.05.2003 r. uznający uprawnienie T. W. do udostępnienia jej dokumentacji medycznej zbiorczej w zakresie dotyczącym jej osoby – skoro nie przekazano jej żądanych wypisów z Księgi raportów lekarskich – nie został wykonany.
Okoliczność, iż Szpital, wbrew wynikającego z cytowanego wyżej rozporządzenia obowiązku, nie prowadził żądanej przez T. W. dokumentacji – zasygnalizowana dopiero w skardze kasacyjnej – jest bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy.
Odnośnie naruszenia przez sąd art. 154 § 6 Ppsa polegającego na wymierzeniu grzywny w niewspółmiernej kwocie należy stwierdzić, iż wymieniony wyżej przepis pozwala na wymierzenie grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim (2003 r. ). Kwota 6.000 zł mieści się w dolnych granicach przewidzianych w/w przepisem wysokości grzywny.
Z wymienionych wyżej przyczyn zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione na zasadzie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – podlegały oddaleniu.