OSK 138/04

OSK 138/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2004-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-02-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Stebnicka /sprawozdawca/
Włodzimierz Ryms /przewodniczący/
Zbigniew Rausz
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne
Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ
Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms, Sędziowie NSA Zbigniew Rausz, Elżbieta Stebnicka - spr., Protokolant Agnieszka Kwiatkowska, po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2004r. marca 2004r. tkowskana rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Ż. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2003r. sygn. akt I SA 2749/02 w sprawie ze skargi P. Ż. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przedstawienia dr hab. P. Ż. do tytułu naukowego profesora oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Centralna Komisja do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymała w mocy swą decyzję z dnia [...] Nr [...] o odmowie przedstawienia dr hab. P. Ż. do tytułu naukowego profesora.
Centralna Komisja podała, że Sekcja Nauk Ekonomicznych po wysłuchaniu recenzentów Komisji oraz przeprowadzonej dyskusji w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw uchyleniu decyzji z dnia [...] Prezydium Komisji po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w głosowaniu tajnym również wypowiedziało się za takim stanowiskiem. Recenzenci powołani w postępowaniu odwoławczym podtrzymali zarzut, że książki autorstwa kandydata mają niewielką wartość naukową, jedna zajmuje się nieaktualną problematyką gospodarczą pozbawioną elementów nowości naukowej; druga zaś ma charakter podręcznika, którego treść oderwana jest od najnowszych osiągnięć nauk o organizacji i zarządzaniu. Pozostały pohabilitacyjny dorobek kandydata, chociaż bardzo obszerny ma niewielką wartość naukową, gdyż prace te nie zawierają wyników przyczyniających się do rozwoju nauki. Prace te w większości są o charakterze przyczynkarskim, popularyzatorskim, mające znaczenie dla praktyki, lecz pozbawione oryginalnych cech twórczych. Potwierdzony został również zarzut, że kandydat nie ma osiągnięć w zakresie kształcenia kadry naukowej.
Na decyzję Centralnej Komisji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył dr hab. P. Ż. zarzucając, że recenzenci Centralnej Komisji, Sekcja Nauk Ekonomicznych oraz Prezydium Centralnej Komisji nie poddały szczegółowej analizie i nie ustosunkowały się do przytoczonych przez niego argumentów zawartych w odwołaniu, a świadczących, że od chwili uzyskania doktora habilitowanego znacznie powiększył swój dorobek naukowy oraz posiada osiągnięcia dydaktyczne. Decyzja zatem Centralnej Komisji wydana została z naruszeniem art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990r. o tytule naukowym i
stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386) przepisów Kpa i niezgodnie ze statutem Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych.
W uzasadnieniu swojej skargi P. Ż. powołał się na pozytywne opinie wydane przez recenzentów powołanych przez R. w Warszawie, ustosunkował się do wszystkich opinii recenzentów powołanych przez Centralną Komisję.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 czerwca 2003r. sygn.. akt I SA 2749/02 oddalił skargę P. Ż. złożoną na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przedstawienia dr hab. P. Ż. do tytułu naukowego - profesora.
W uzasadnieniu wyroku sąd podniósł, że kontrola aktu podjętego przez organ kolegialny, który wyraża swoje rozstrzygnięcie w głosowaniu tajnym, ogranicza się do oceny, czy zostały zachowane zasady postępowania obowiązujące przed tym organem. Rozpoznając wniosek o wystąpienie nadania tytułu profesora P. Ż., Centralna Komisja zdaniem Sądu nie naruszyła obowiązujących zasad postępowania. Okoliczność, że w postępowaniu przed Centralną Komisją nie brali udziału recenzenci z uwagi na to, że jeden z nich zmarł, a drugi mimo powiadomienia nie wziął udziału w postępowaniu zdaniem Sądu nie stanowi naruszenia prawa, gdyż Komisja jest obowiązana jedynie powiadomić recenzentów o terminie posiedzenia Komisji, celem umożliwienia im wzięcia udziału w posiedzeniu na prawach strony. Sąd podał, że opinie czterech recenzentów Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych są negatywne, a ocena ich dotyczy tylko tej części dorobku naukowego, która była istotna dla przedstawienia P. Ż. dla nadania mu tytułu naukowego - profesora, a nie całego dorobku naukowego czy dydaktycznego. Z opiniami tymi nie zgadza się skarżący, podkreślając, iż opinie 3 recenzentów R. są dla niego pozytywne. Opinie zaś recenzentów Centralnej Komisji są nieobiektywne, tendencyjne i jednostronnie negatywne. Sąd zaś nie ocenia opinii recenzentów pod kątem merytorycznym, a bada tylko czy mogły one uzasadniać podjętą w sprawie decyzję w tym sensie, że podjęta decyzja nie wywołuje wrażenia nie dającej się uzasadnić sprzeczności z tymi opiniami.
Skargę kasacyjną od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył pełnomocnik P. Ż. w oparciu o art. 173 i 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Skarżący zarzuca wyrokowi naruszenie art. 34 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 12 września 1990r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386) polegające na pominięciu przez NSA i nierozpatrzeniu przedstawionego przez skarżącego zarzutu niezachowania przez Centralną Komisję wymaganej prawem procedury obradowania i orzekania w przedmiotowej sprawie, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji Centralnej Komisji o odmowie przedstawienia P. Ż. do tytułu profesora. Naruszenie przepisów przez Naczelny Sąd Administracyjny zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną polega na tym, że nie uwzględnił przy wydawaniu orzeczenia faktu, że organ wydający decyzję nie powołał w miejsce recenzenta, który zmarł w toku postępowania, a który wydał negatywną opinię dla P. Ż., dotyczącą jego dorobku naukowego i osiągnięć dydaktycznych, innego recenzenta - co uniemożliwiło rzetelne rozpoznanie sprawy.
Jako drugi zarzut zgłoszony w skardze kasacyjnej, to naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie, jak podał wnoszący skargę, miało wpływ na treść wydanego przez Sąd wyroku, a mianowicie art. 7, 10 § 1 , art. 77 § 1 i 103 § 3 Kpa w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). W skardze kasacyjnej podano, że Sąd nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych niezbędnych dla rozstrzygnięcia skargi; nierozpoznał całego materiału dowodowego w sprawie, jak również nie zbadał zaskarżonej decyzji pod względem legalności i zgodności z prawem obowiązującym w dacie wydania decyzji ostatecznej. Nadto Sąd błędnie
przyjął, iż ponowne rozpoznanie sprawy przez Centralną Komisję było postępowaniem w drugiej instancji i nie wymagało przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego, w szczególności uczestniczenia w postępowaniu w charakterze stron recenzentów, których Centralna Komisja winna powołać celem zaopiniowania dorobku naukowego skarżącego przed wydaniem decyzji ostatecznej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik P. Ż. podał, że sprawa w Komisji była badana dwuetapowo. Po wydaniu przez Komisję w dniu 28 maja 2001r. decyzji odmawiającej przedstawienia skarżącego do tytułu naukowego profesora nauk ekonomicznych, ponownie rozpoznając sprawę w związku ze złożonym wnioskiem, Centralna Komisja nie przeprowadziła pełnego postępowania wyjaśniającego, nie powołała nowych recenzentów, tym samym zostały naruszone zasady postępowania przed Komisją wynikające z ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych oraz Kpa.
Pełnomocnik skarżącego podał, że zgodnie z art. 34 ust. 3 ustawy, Centralna Komisja podejmuje decyzje po zasięgnięciu opinii co najmniej jednego recenzenta, a "jeżeli co najmniej jedna opinia jest negatywna, sekcja powołuje recenzenta spoza Centralnej Komisji, zarówno przy podejmowaniu decyzji na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy, jak i w trakcie postępowania po złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w trybie art. 17 ust. 2 ustawy".
Zdaniem pełnomocnika skarżącego wniosek złożony przez skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy analogicznie, jak w przypadku przewidzianym w art. 127 § 3 Kpa, stwarza obowiązek wszczęcia postępowania, ale nie jest to postępowanie w drugiej instancji, lecz powodowało ono rozstrzygnięcie nowej sprawy, w oparciu o zasady obowiązujące przy rozstrzyganiu po raz pierwszy. Rozpoznając sprawę na skutek wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy, Centralna Komisja nie powołała innego recenzenta w miejsce wcześniej zmarłego, który sporządził negatywną recenzję dla skarżącego. Błędne było przyjęcie, że recenzent, który zmarł nie zmieniłby swojej opinii po dokonaniu ponownej oceny dorobku naukowego i osiągnięć naukowych skarżącego. W skardze kasacyjnej powołano wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 1995r. w sprawie III AZP
12/94, w którym Sąd podał, że postępowanie winno być tak kształtowane "by możliwe było uzyskanie możliwie wielu i to rozmaitych opinii, co powinno do minimum zmniejszyć ryzyko niesłusznego bądź niesprawiedliwego rozstrzygnięcia". Nieuzupełnienie zatem przez Centralną Komisję udziału dodatkowego recenzenta i akceptowanie tego faktu przez Sąd, powoduje, że wyrok został wydany z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zgłoszone zarzuty przez skarżącego pod adresem recenzentów, którzy dokonali negatywnej oceny dorobku P. Ż. w świetle jego opracowań naukowych były uzasadnione i powinny być wzięte przez Sąd pod uwagę, gdyż pozytywne opinie pozwalają na przyjęcie, iż dorobek naukowy i osiągnięcia dydaktyczne w ramach nauczania w W. uzasadniają o przedstawieniu P. Ż. do tytułu profesora nauk ekonomicznych. Ustosunkowując się do zarzutów podnoszonych w postępowaniu przez P. Ż., co do opinii negatywnych, pełnomocnik skarżącego podał, że są one uzasadnione, jeżeli wziąć pod uwagę, że był on wielokrotnie nagradzany za opracowania naukowe, których był autorem lub współautorem, a w 1990r. otrzymał nagrodę M. za książkę "K.".
Pełnomocnik Centralnej Komisji na rozprawie w dniu 31 marca 2004r. wnosi o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik P. Ż. na podstawie art. 102 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) od prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2003r. Skarga ta stosownie do art. 102 § 2 powołanej ustawy oparta została na podstawach przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: tj. naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie orzekającego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego - w niniejszej sprawie nie zachodzi naruszenie prawa, o którym mowa w skardze kasacyjnej. W sprawach dotyczących nadania tytułu naukowego profesora, zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.) postępowanie "wszczyna się za zgodą zainteresowanego na wniosek rady jednostki organizacyjnej działającej w zakresie danej dziedziny nauki lub sztuki albo na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie tego tytułu". Zgodnie zaś z ust. 2 tego artykułu wnioski składa się w radzie wybranej jednostki organizacyjnej, przy czym czynności postępowania tej rady w sprawach o nadanie tytułu naukowego kończą się jej uchwałami w sprawie wszczęcia postępowania o nadanie tytułu naukowego, wyznaczenia recenzentów i poparcia wniosku o nadanie tytułu naukowego (ust. 3 art. 26 ustawy). Uchwała popierająca wniosek jest przesyłana Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych. Postępowanie kończy w myśl art. 24 omawianej ustawy - nadanie tytułu naukowego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej albo uchwała (decyzja) Centralnej Komisji o "nieprzedstawieniu kandydata do tytułu naukowego" przewidziana w art. 27 ust. 3 ustawy. Należy podnieść, że w art. 27 ust. 2 omawiana ustawa posługuje się sformułowaniem "Centralna Komisja przeprowadza postępowanie w przedmiocie przedstawienia kandydata do tytułu naukowego". Mając jednak na uwadze omówione wyżej przepisy art. 26 ust. 1-3 dotyczące wszczęcia postępowania ; art. 24 ust. 1, jak i art. 27 ust. 3 ustawy kończących to postępowanie należy uznać, że w sprawie o nadanie tytułu naukowego jest jedno postępowanie, a nie dwa odrębne postępowania. Natomiast postępowanie przed Centralną Komisją opiera się na założeniu istnienia dwóch etapów postępowania: pierwszy ma charakter "opiniodawcy" i na tym etapie gromadzi się materiały w sprawie (recenzje), a kończy się uchwałą sekcji, która jest jedynie propozycją ostatecznego rozstrzygnięcia i sekcja przedstawia sprawę Prezydium Komisji. Drugi etap to wydanie decyzji przez Prezydium, po zapoznaniu się ze stanowiskiem sekcji i materiałami zebranymi w sprawie.
W świetle omówionych wyżej przepisów oraz stanu faktycznego sprawy zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 34 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 12 września 1990r. o tytule naukowym i stopniach naukowych nie jest zasadny. Art. 34 ust. 1 ustawy
stanowi, że Centralna Komisja działa na posiedzeniach plenarnych przez swoje organy określone w ust. 2 i są nimi przewodniczący prezydium i sekcje. Z kolei ust. 5 powyższego przepisu ustanawia zasadę, iż kompetencje organów Centralnej Komisji, sposób wyboru prezydium, organizację i tryb działania Komisji oraz sposób powoływania recenzentów określa uchwalony statut. Zgodnie z tym przepisem w statusie Centralnej Komisji sekcja w postępowaniu o nadanie tytułu naukowego, stopni naukowych pełni rolę organu opiniodawczego ( § 8) i w postępowaniu opiniodawczym w myśl § 9 ust. 1 powołuje co najmniej jednego recenzenta. W myśl ust. 4 § 9 statutu w postępowaniu tym, jeżeli sekcja otrzyma negatywną opinię, powołuje dodatkowego recenzenta spoza składu Komisji. Statut Centralnej Komisji jest zatem zgodny z art. 34 ust. 3, w którym to przepisie powiedziano, że sekcja Centralnej Komisji podejmuje decyzje po zasięgnięciu opinii co najmniej jednego recenzenta, a w przypadku jeżeli co najmniej jedna opinia jest negatywna, sekcja powołuje recenzenta spoza składu Centralnej Komisji. Odnosząc ten stan prawny do rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że tryb powołania recenzentów przez sekcję został zachowany. Po wpłynięciu bowiem wniosku R. popierającego wniosek o nadanie tytułu naukowego profesora P. Ż. ( ust. 3 art. 26 ustawy), sprawa została skierowana do Sekcji Nauk Ekonomicznych i został powołany recenzent w osobie prof. Z. M., który wydał negatywną opinię co do nadania tytułu naukowego skarżącemu. W tej sytuacji Sekcja stosownie do powołanych przepisów art. 34 ust. 3 i ust. 4 § 9 statutu powołała drugiego recenzenta w osobie prof. K. Z., który również wydał negatywną opinię dla skarżącego. Na posiedzeniu Sekcji Nauk Ekonomicznych, które miało miejsce w dniu 15 maja 2001r., byli obecni obaj recenzenci i popierali wydane opinie. W Sekcji w postępowaniu opiniodawczym w wyniku tajnego głosowania ( 1 głos za, 12 przeciw i 1 wstrzymujący) w stosunku do P. Ż. nie zapadła pozytywna uchwała co do przedstawienia go do nadania tytułu naukowego i sprawa została przekazana do Prezydium Centralnej Komisji. Prezydium Komisji na posiedzeniu w dniu 28 maja 2001r. podjęło decyzję odmawiającą przedstawienia skarżącego do tytułu naukowego profesora ( na 9 obecnych członków Prezydium - 9 wypowiedziało się przeciw).
Z powyższego wynika, że nie można zarzucić naruszenia art. 34 ust. 3 ustawy, gdyż wymogi tego przepisu zostały przez Sekcję zachowane. W toku ponownego rozpatrywania sprawy po złożeniu wniosku przez skarżącego w tym przedmiocie, Centralna Komisja dodatkowo powołała dwóch recenzentów, którzy wydali również negatywne opinie. O posiedzeniu Sekcji Nauk Ekonomicznych zostali powiadomieni zarówno recenzenci powołani przez Radę Naukową Instytutu jak i recenzenci powołani w pierwszym etapie postępowania przez Sekcję i recenzenci powołani w związku z wnioskiem o ponowne rozpoznanie. Postępowanie bowiem przed Centralną Komisją toczy się z udziałem biegłych, którymi są recenzenci, a którzy stosownie do art. 17 ust. 2 działają na prawach strony. Złożone przez nich opinie są dowodem w sprawie w rozumieniu art. 76 § 2 Kpa i stanowią one szczególny dowód, bez którego organ nie może rozstrzygać wniosku o nadanie tytułu naukowego. Natomiast stawiennictwo recenzentów nie jest obligatoryjne. Z materiału dowodowego wynika, że po wydaniu decyzji z dnia [...] przez Centralną Komisję zmarł pierwszy powołany recenzent prof. M. Jak już zostało powiedziane w związku z negatywną opinią tego profesora, został powołany nowy recenzent prof. Z., który popierał swoją opinię. Zarzut zatem skargi kasacyjnej, że w związku ze śmiercią pierwszego recenzenta, powinien być powołany nowy recenzent nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż prof. M., brał udział w posiedzeniu sekcji przed wydaniem decyzji z dnia 28 maja 2001r., ustosunkował się do wydanej przez siebie opinii. W toku postępowania prowadzonego w trybie art. 17 ust. 2 i 27 ust. 1 i 2 było powołanych dwóch nowych recenzentów, którzy dokonali oceny dorobku naukowego dr hab. P. Ż. i ocenili dorobek jako obfity pod względem ilościowym, natomiast nie zawiera pozycji, które przyczyniałyby się do rozwoju nauk ekonomicznych.
Zdaniem składu orzekającego brak podstaw do przyjęcia, aby śmierć pierwszego z recenzentów powołanego przez sekcję na etapie postępowania opiniodawczego, już po wydaniu pierwszej decyzji przez Centralną Komisję
skutkowało prowadzenie postępowania od początku. Taki obowiązek nie wynika ani z ustawy ani ze statutu. Etap postępowania opiniodawczego przez sekcję został zakończony i została podjęta uchwała przez tę sekcje. Nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia przepisów Kpa, którego to naruszenia zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną Sąd rozpatrując skargę nie wziął pod uwagę.
Ustosunkowując się do tego zarzutu, należy podkreślić, że postępowanie przed Centralną Komisją dotyczące nadania tytułu naukowego, czy stopnia naukowego prowadzi się na podstawie ustawy z dnia 12 września 1990r. o tytule naukowym i stopniach naukowych, natomiast przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio w zakresie nieuregulowanym w ustawie ( art. 29 ust. 1 ). Nie można zatem uznać, że Centralna Komisja naruszyła art. 10 Kpa regulujący zasadę wysłuchania strony, skoro ustawa z dnia 12 września 1990r. w tym zakresie zawiera inne uregulowanie. Postępowanie przed Centralną Komisją do chwili wydania decyzji ma charakter niejawny, o czym stanowi § 14 statutu. Regulacja statutowa w tym zakresie znajduje unormowanie w ustawie w art. 34 ust. 5. W postępowaniu przed Centralną Komisją co zostało już podniesione, zgodnie z art. 17 ust. 2 tylko recenzenci biorą udział na prawach strony. Należy zgodzić się ze stanowiskiem skargi kasacyjnej, że decyzja Centralnej Komisji podlega rygorom art. 107 § 3 Kpa wobec braku odmiennych uregulowań w ustawie. Art. 107 § 1 i 3 Kpa wskazuje podstawowe wymagania jakim powinna odpowiadać decyzja. Jeżeli chodzi o zaskarżoną decyzję Centralnej Komisji z dnia 30 września 20002r. do NSA, a którego postępowanie z tej skargi zostało zakończone wyrokiem z dnia 3 czerwca 2003r. to odpowiada ona wymaganiom przewidzianym w powołanym przepisie. Omyłkowo podany wynik głosowania przez przestawienie liczb, o tyle nie ma znaczenia w sprawie, że z protokołu posiedzenia Centralnej Komisji z dnia 30 września 2002r. wynika wyraźnie ilość głosów oddanych za utrzymaniem w mocy decyzji z dnia 28 maja 2001r. Uchybienie to zawarte w uzasadnieniu decyzji nie
mogło mieć wpływu na treść zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2003r.
Z tych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184
ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wobec tego, że Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszeń wskazanych w art. 174, a stanowiących podstawę skargi kasacyjnej.
1zgodnie z art.podniesione na Komisją chwili wydania decyzji ma charakter niejawny o czym stanowi kasacyjną ez sekcjdo Piotra