OSK 1217/04

OSK 1217/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-03-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-08-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Krystyna Borkowska
Roman Hauser /przewodniczący/
Zygmunt Niewiadomski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Po 2483/03 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2004-04-23
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser, Sędziowie NSA Zygmunt Niewiadomski (spr.), Krystyna Borkowska, Protokolant Katarzyna Baran, po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2005 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 kwietnia 2004 r. sygn. akt II SA/Po 2483/03 w sprawie ze skargi J. R. na uchwałę Rady Miasta Czarnkowa z dnia 30 września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
OSK 1217/04
U Z A S A D N I E N I E
Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2004 r., sygn. akt II S.A./Po 2483/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę J. R. na uchwałę Rady Miasta Czarnków z dnia 30 września 2003 r. Nr XV/79/03 odrzucającą w części jej zarzuty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Czarnkowa, na obszarze jednostki VIII – rejon ulicy [...] dotyczące przebiegu nowoprojektowanej drogi KD4.
W uchwale tej stwierdzono , że kierując się ponadlokalnym dobrem społeczności samorządowej oraz ekonomicznym interesem gminy, odrzuca się zarzut J. R., a przebieg nowo projektowanej drogi KD4 wytyczono celem zapewnienia właściwej obsługi komunikacyjnej nieruchomości położonych na terenie objętym opracowaniem planu oraz zapewnienia dojazdu do nowych terenów inwestycyjnych.
Składająca zarzut J. R. zaskarżyła powyższą uchwałę, podnosząc, że naruszono w niej art. 2 i 21 Konstytucji oraz art. 3, 18 ust.2 pkt 5 a,b, art. 18 ust.2 pkt 8 i 9 oraz art. 24 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Złożoną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał za nieuzasadnioną. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi właściwy stosunek między celem, któremu ingerencja korzystania z mienia ma służyć, a zastosowanymi środkami. Sąd nie znalazł potwierdzenia obaw skarżącej, że dojazd do jej nieruchomości będzie mógł się odbywać tylko i wyłącznie projektowaną drogą KD4. Zaskarżona uchwała nie zakazuje bowiem korzystania ze sposobów dojazdu dotychczas praktykowanych, lecz ustala drogi dojazdowe "z prawdziwego zdarzenia". Niezależnie od powyższego Sąd I instancji zauważył, że projekt planu zakłada przebieg drogi KD4 nie tylko przez działkę skarżących, ale i innych właścicieli gruntów. Ustawowe sposoby rekompensaty będą wchodzić w rachubę dopiero wtedy, gdy dojdzie do realizacji planu. Sąd podzielił stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, iż w projekcie planu wybrano najbardziej optymalny przebieg drogi KD4. Sąd stwierdził ponadto, że wbrew zarzutom skargi uzasadnienie uchwały zawiera należyte uzasadnienie faktyczne i prawne.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca J. R., reprezentowana przez radcę prawnego A. P.. Zaskarżył on w całości wyrok wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz o pozostawienie sądowi I instancji rozstrzygnięcia o kosztach instancji odwoławczej.
W skardze kasacyjnej stawia się zarzut naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie przepisów § 21 i 22 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekobieżne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, jak również przepisów § 1 pkt 1 oraz § 2 ust.1 pkt 9 lit. v i ust.2, a także § 3 ust.1 pkt 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490).
W skardze kasacyjnej stawia się także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności przepisów:
- art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej kpa) przez nie uwzględnienie w toku postępowania słusznego interesu społecznego,
- art. 8 kpa przez prowadzenie postępowania w sposób niezgodny z dyrektywą zawartą w tym przepisie.
W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że na działce geodezyjnej, oznaczonej nr 2325, umiejscowione są zbiorniki na paliwa płynne, które to zbiorniki stanowią własność skarżącej. Projektowana droga KD4 przebiegałaby przez teren, na którym zbiorniki te są usytuowane. Ta sytuacja nie jest dopuszczalna w świetle przepisów prawa, których naruszenie w zaskarżonym wyroku zarzuca skarżąca.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd ten rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie te okoliczności, które przesądzają o nieważności postępowania przed sądem pierwszej. Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie okoliczności takie nie mają miejsca Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, uznając je w całości za nieusprawiedliwione.
W szczególności za nieusprawiedliwione uznać należy te zarzuty kasacji, które dotyczą naruszenia przepisów postępowania mających zdaniem strony skarżącej istotny wpływ na wynik sprawy, których nie tylko nie stosował sąd pierwszej instancji, ale nawet Rada Miasta Czarnkowa, która podjęła zakwestionowaną uchwałę w przedmiocie zarzutu do projektu Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Czarnkowa. Przepisami tymi są przywołane w skardze kasacyjnej przepisy art. 7 i 8 kpa. Postępowanie w sprawie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest postępowaniem szczególnym, które toczyło się w niniejszej sprawie i innych tego typu sprawach, na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999r. Nr 15. poz. 139 ze zm.), a nie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Z tych samych względów nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów § 21 i 22 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. nr 18, poz.1067), jak również zarzut naruszenia § 3 ust.1 pkt 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 179, poz.1490). Przepisy w/w rozporządzeń nie znajdowały zastosowania w sprawie, jako że dotyczą one procesu inwestycyjnego a nie postępowania planistycznego, którego celem jest ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu (art. 2 ust.1 w/w ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Oczywiście interes właściciela nieruchomości położonej na obszarze objętym projektem planu, zwłaszcza nieruchomości zabudowanej , jest chroniony szeregiem przepisów prawa, głównie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jednak skarga kasacyjna żadnego z tych przepisów nie przywołuje , uniemożliwiając tym samym Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę ich wykładni i zastosowania w sprawie przez sąd pierwszej instancji. Skarga kasacyjna nie jest bowiem zwykłym środkiem zaskarżenia i jako taka poddana została szczególnym rygorom, pośród których wymienić należy wyraźne wskazanie naruszonych, zdaniem strony skarżącej, przepisów prawa i obowiązek Sądu kontroli zaskarżonego orzeczenia sądowego jedynie w granicach podstaw kasacji co mając na uwadze orzeczono jak w sentencji, z mocy art. 184 przywołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.