OSK 1211/04

OSK 1211/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-10-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-08-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Pryca
Izabella Kulig - Maciszewska
Zbigniew Rausz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
II SA/Lu 1306/03 - Wyrok WSA w Lublinie z 2004-05-05
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Rausz ( spr.), Sędziowie NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Cezary Pryca, Protokolant Anna Harwas, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 maja 2004r. sygn. akt II SA/Lu 1306/03 w sprawie ze skargi Leszka P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia 11 września 2003 r. (...) w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
OSK 1211/04
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 5 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia 11 września 2003 r. (...) oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia 27 lipca 2003 r. (...) wydane w przedmiocie kary pieniężnej oraz orzekł, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał, iż w dniu 27 lipca 2003 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w K. dokonali pomiaru nacisku osi oraz masy całkowitej wyjeżdżającego z Polski ciągnika o nr rej. (...) z naczepą użytkowaną przez firmę "E." Leszek P. Pomiaru dokonano stacjonarną wagą dynamiczną typu RPT 98 233 posiadającą ważne świadectwo legalizacji. Wagi tego typu zostały zatwierdzone do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów przez Prezesa Głównego Urzędu Miar na mocy decyzji (...) z dnia 14 września 1998 r. Wynik pomiaru wskazał przekroczenie dopuszczalnego nacisku na drugą oś pojazdu o 1,43 kN tj. pomiar wyniósł 101,43 kN. W związku z tym, że wykonujący transport nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego, Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją z dnia 27 lipca 2003 r. ustalił i pobrał karę pieniężną w kwocie 720 zł za przejazd jednorazowy pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych bez właściwego zezwolenia.
Od powyższej decyzji wniósł odwołanie pełnomocnik strony, wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji i nie obciążanie skarżącego karą pieniężną. W uzasadnieniu wskazano, że protokół pomiaru z dnia 3 lipca 2003 r. jest sporządzony w sposób wadliwy i nie może być podstawą ustaleń w sprawie.
Decyzją z dnia 11 września 2003 r. Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ stwierdził, iż z protokołu kontroli pojazdu stanowiącego załącznik do decyzji nie wynika by w chwili dokonywania pomiaru waga sygnalizowała jakiekolwiek nieprawidłowości. Z protokołu tego wynika jednoznacznie, że przedstawiciel przewoźnika wykonującego transport - kierowca Mikołaj M. przyjmując i podpisując ten dokument nie wnosił żadnych uwag co do procesu ważenia bądź uzyskanych wyników pomiarów.
Na powyższą decyzję organu odwoławczego Leszek P. w dniu 20 października 2003 r. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Lublinie. Skarżący zarzucił decyzji rażące naruszenie art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa w związku z art. 68 oraz 107 par. 1 Kpa, art. 2 oraz 42 Konstytucji RP oraz art. 6, 7, 10 par. 1, 105 par. 1, 97 par. 1 pkt 4 i 100 par. 1 Kpa i wniósł o uchylenie skarżonej decyzji oraz wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji.
Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał przy tym, że typ wag samochodowych do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdu jest zatwierdzony decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar, zaś ważenie odbywa się zgodnie z warunkami właściwego stosowania wag, określonymi w przepisach metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu, stanowiących załącznik do zarządzenia Nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. /Dz.Urz. Miar i Probiernictwa nr 6 poz. 40/
W wyniku rozpatrzenia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 11 września 2003 r. jak i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia 27 lipca 2003 r. Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona bowiem przedmiotowe decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów dotyczących sposobu ważenia jako przesłanki ustalenia ponadnormatywnego nacisku osi pojazdu, co w ocenie organów obu instancji dało podstawę do wymierzenia kary pieniężnej.
Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach /Dz.U. nr 63 poz. 636 ze zm./ prawnej kontroli metrologicznej podlegają przyrządy pomiarowe stosowane m.in. przy pobieraniu opłat, ustalaniu kar umownych oraz przy dokonywaniu kontroli celnej, zaś zgodnie z ust. 2 ww. ustawy minister właściwy do spraw gospodarki określi w drodze rozporządzenia, przyrządy pomiarowe o których mowa w ust. 1. W myśl art. 29 cyt. ustawy - do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych prawna kontrola metrologiczna odbywa się na podstawie przepisów dotychczasowych, nie dłużej jednak niż przez 1 rok od dnia wejścia w życie ustawy.
Na podstawie art. 9 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach. Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej wydał w dniu 3 października 2003 r. rozporządzenie w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne /Dz.U. nr 183 poz. 1791/, które weszło w życie w dniu 12 listopada 2003 r. Przepisy te zatem nie stały się obowiązującym prawem do dnia wydania skarżonej decyzji, a zatem zgodnie z art. 29 cyt. ustawy w ocenie stanu prawnego na dzień wydania skarżonej decyzji muszą być brane pod uwagę wcześniejsze przepisy, w tym przepisy metrologiczne o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu wprowadzone zarządzeniem Nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu /Dz.Urz Miar i Probiernictwa nr 6 poz. 40/. Zarządzenie powyższe zostało wydane na mocy delegacji zawartej w art. 8 ust. 1 i 2 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. - Prawo o miarach.
Zgodnie z art. 46 ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie niektórych upoważnień ustawowych do wydawania aktów normatywnych oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 120 poz. 1268/ zmienił się organ uprawniony do wydawania przepisów wykonawczych w zakresie miar i kompetencję we wskazanym wyżej zakresie od Prezesa Głównego Urzędu Miar przejęła z dniem 29 marca 2001 r. Rada Ministrów. Jednak stosownie do brzemienia art. 78 ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. - akty wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych niniejszą ustawą zachowują moc do czasu ich zastąpienia przez akty wydane na podstawie niniejszej ustawy.
Tym samym uznać należy, że w dniu wydawania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym znajdowało się cyt. zarządzenie Nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. - przepisy tego zarządzenia stanowiły zatem podstawę oceny poprawności i legalności pomiarów skutkujących nałożeniem na skarżącego kary pieniężnej.
Zgodnie z art. 93 ust. 1 Konstytucji RP - "uchwały Rady Ministrów oraz zarządzenia Prezesa Rady Ministrów i ministrów mają charakter wewnętrzny i obowiązują tylko jednostki organizacyjne podległe organowi wydającemu te akty". Stosownie zaś do art. 93 ust. 2 Konstytucji RP - "Zarządzenia są wydawane tylko na podstawie ustawy. Nie mogą stanowić podstawy decyzji wobec obywateli, osób prawnych oraz innych podmiotów". W tym stanie rzeczy zarządzenia wykonawcze stały się zarządzeniami wewnętrznymi /por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2001 r., I SA 415/00/.
Skoro brak było przepisu określającego, w jaki sposób należy dokonywać pomiaru wagi, wszelkie ustalenia organów administracji w tym zakresie noszą cechy dowolności.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organy orzekające naruszyły przepisy prawa materialnego - art. 13 ust. 2 pkt 3, ust. 2a i 2b, art. 40b ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /t.j. Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838 ze zm./, par. 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresie ich niezbędnego wyposażenia /Dz.U. 2003 nr 32 poz. 262/, gdyż dokonały ustaleń w zakresie pomiaru nacisku osi pojazdu w oparciu o zarządzenie, które nie mogło stanowić podstawy do dokonania ustaleń wiążących podmioty inne niż podwładne podmiotowi wydającemu zarządzenie.
Sąd wskazał ponadto, że art. 9 Kpa nakłada na organ prowadzący kontrolę obowiązek w zakresie powiadomienia kierowcy o wymaganiach związanych z ważeniem pojazdu. W myśl tego przepisu strona postępowania powinna być należycie i wyczerpująco informowana o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć istotne znaczenie dla sprawy. Udzielenie przez osoby kontrolujące pojazd wyczerpujących informacji dotyczących wymagań w zakresie ważenia i pomiarów ma szczególne znaczenie w sprawach takich jak rozpoznawana. Protokół kontroli jest bowiem podstawowym i jedynym dowodem, na podstawie którego podejmuje się decyzje o wymierzeniu opłaty drogowej.
Tymczasem protokół zatrzymania i kontroli pojazdu skarżącego nie zawiera istotnych informacji na temat warunków dokonywania pomiaru. Poza ogólnym wskazaniem miejsca pomiaru nie ma bardziej szczegółowego jego opisu, co umożliwiłoby ocenę czy miejsce to odpowiadało stosownym wymaganiom. W protokole nie podano, ilu wag użyto jednocześnie do pomiarów, czy koła pojazdu pod które nie podłożono wagi znajdowały się na podkładach o wysokości równej wysokości wag, a także czy sprawdzono dokładność tych wag. Z treści protokołu kontroli wynika przede wszystkim, że kierowca kontrolowanego pojazdu nie został należycie poinformowany przed rozpoczęciem czynności kontrolnych o wymaganiach związanych z dokonywaniem pomiarów. Nie informując kierowcy o wymaganiach dotyczących przeprowadzenia pomiarów pozbawiono go możliwości ustosunkowania się do oceny sposobu czynności pomiarowych. Stąd argument podniesiony w odpowiedzi na skargę, że kierowca podpisał protokół zatrzymania i kontroli bez uwag oraz przyjął do wiadomości zawarte w nim ustalenia, nie ma żadnego znaczenia dla oceny prawidłowości dokonanych pomiarów.
W konsekwencji Sąd uznał, iż decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego: art. 93 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 13 ust. 2 pkt 3, ust. 2a i 2b, art. 40b ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych oraz przepisów art. 7, 8, 9, 77 par. 1 i 80 Kpa, mającym istotny wpływ na wynik sprawy
Na powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 maja 2004 r. skargę kasacyjną złożył Dyrektor Izby Celnej w B., reprezentowany przez radcę prawnego.
Pełnomocnik organu zaskarżył ww. wyrok w całości zarzucając mu:
1/ naruszenie przepisów prawa, a w szczególności
a/ art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 2, art. 93 i art. 241 ust. 6 Konstytucji RP, art. 75 ust. 1-4 ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie niektórych upoważnień ustawowych do wydawania aktów normatywnych oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 120 poz. 1268/, art. 9 pkt 3 oraz art. 27 i art. 29 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach /Dz.U. nr 63 poz. 636 ze zm./ oraz art. 13 ust. 2a i ust. 2b ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838 ze zm./ poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w dniu 27 lipca 2003 r. brak było przepisu wykonawczego do ustawy Prawo o miarach, określającego w jaki sposób należy dokonywać pomiaru wagi oraz na przyjęciu, że zarządzenie Nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu /Dz.Urz. Miar i Probiernictwa nr 6 poz. 40/ nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, a ustalenia organów administracji w tym zakresie noszą cechy dowolności i nie mogły stanowić podstawy do wymierzenia kary pieniężnej,
b/ art. 7, 8, 9, 77 par. 1, i 80 Kpa poprzez niewłaściwe ich zastosowanie w niniejszej sprawie
2/ naruszenie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ a w szczególności art. 133 par. 1 zd. 1 poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, z pominięciem części dowodów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie art. 141 par. 4 poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie zamieszczenie wskazania co do dalszego postępowania
Wobec powyższego pełnomocnik organu wniósł o:
1/ uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi
bądź
2/ uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie
3/ zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż pomiar odbył się przy użyciu wagi, która posiadała ważne świadectwo legalizacji i która spełniała wymogi techniczne na dzień przeprowadzenia badania i była sprawna. Podczas ważenia waga nie sygnalizowała żadnych nieprawidłowości. Zgodnie z art. 68 par. 1 Kpa protokół sporządza się tak, aby z niego wynikało, kto, gdzie i jakich czynności dokonywał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Z protokołu kontroli pojazdu sporządzonego w niniejszej sprawie wynika bezspornie, że uzyskano dane o przekroczeniu dopuszczalnego nacisku na drugiej osi pojazdu o 1,43 kN. Wykonujący transport nie posiadał wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. Odnosząc się do zarzutów nie poinformowania kierowcy o tym, że "w przypadku kontynuowania jazdy bez zezwolenia grożą mu sankcje karno-administracyjne", należy zauważyć, że kary pieniężne są pobierane za przejazd już wykonany bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym, a nie za kontynuowanie jazdy bez zezwolenia. Tym samym Sąd niezasadnie sformułował tezę o naruszeniu przez organy wskazanych wyżej przepisów Kpa.
Zdaniem pełnomocnika Sąd błędnie przyjął, że zarządzenie Nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. pozostaje w sprzeczności z art. 87 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego i nie może być podstawą "...do wymierzenia kary pieniężnej". Należy zauważyć, że zarządzenie to zostało wydane po wejściu w życie ustawy konstytucyjnej, na podstawie delegacji zawartej w art. 8 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. - Prawo o miarach /Dz.U. nr 55 poz. 248 ze zm./, która w wersji obowiązującej do 29 marca 2001 r. upoważniała do tego Prezesa Urzędu. Nie mają więc zastosowania do niego odniesienia zawarte w art. 241 ust. 6 Konstytucji RP, a także unormowania zawarte w art. 75 ust. 1-4 ww. ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie niektórych upoważnień ustawowych do wydawania aktów normatywnych oraz o zmianie niektórych ustaw, albowiem uchylają one moc obowiązującą niektórych aktów normatywnych administracji rządowej, ale tylko tych które wydane zostały przed wejściem w życie ustawy zasadniczej.
W dniu 1 stycznia 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach, której celem określonym w art. 1 jest zapewnienie jednolitości miar i wymaganej dokładności pomiarów wielkości fizycznych w Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawodawca zapewniając tą jednolitość miar i dokładność pomiarów, nie wprowadził "rewolucji" lecz w art. 27 zapewnił, że "Przyrządy pomiarowe zalegalizowane lub uwierzytelnione przed dniem wejścia w życie ustawy, niespełniające jej przepisów, mogą być nadal legalizowane, o ile spełniają wymagania dotychczasowych przepisów, lecz nie dłużej niż przez 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy...". Podobne zapisy istniały w przepisach wcześniejszych. Brak stosownego rozporządzenia Rady Ministrów czy właściwego Ministra nie dyskwalifikował więc tych przepisów, ani też dokonanych czynności. W tym zakresie miały zastosowanie przepisy dotychczasowe. Art. 29 tejże ustawy stanowi, że "Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych prawna kontrola metrologiczna odbywa się na podstawie przepisów dotychczasowych, nie dłużej niż przez rok od dnia wejścia w życie tej ustawy." Ustawodawca świadomie dopuścił stosowanie ww. zarządzenia nie tylko w dniu 27 lipca 2003 r., ale jeszcze przez cały rok 2003. Tym bardziej, że nie było innego przepisu regulującego te kwestie.
Według pełnomocnika organu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie narusza art. 133 par. 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż pomija znaczną część akt sprawy, niezasadnie podważa legalizację wagi. Wyrok ten narusza również art. 141 par. 4 tej ustawy, nakładającej na sąd obowiązek zamieszczenia w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia sprawy a nie jej zagmatwania. Sąd z uzasadnieniu wyroku nie zamieścił również wskazań co do dalszego postępowania, gdyż organy zebrały pełny materiał dowodowy i oceniły go w pełni i z tego względu nie ma żadnej konieczności jego uzupełnienia.
Na skutek wyroków Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 1999 r. w sprawie P 7/98 oraz z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie P 6/02 doszło do zmian w ustawach o transporcie drogowym oraz o drogach publicznych. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 grudnia 2002 r. nigdzie nie wskazał, aby przepisy wykonawcze do obowiązującej jeszcze wówczas ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. - Prawo o miarach, nie mogły być podstawą do dalszego ważenia pojazdów. Nie stwierdzono również, aby brak rozporządzenia dyskwalifikował wszystkie wcześniej zainstalowane wagi i ważenia na nich dokonywane.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że zarządzenie Nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22.12.2000 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu /Dz.Urz. Miar i Probiernictwa nr 6 poz. 40/, wydane w oparciu o delegację wskazaną w art. 8 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. - Prawo o miarach /Dz.U. nr 55 poz. 248 ze zm./ - w świetle przepisów Konstytucji RP jest aktem prawnym o charakterze wewnętrznym. Tym samym zawarte w nim przepisy nie mogły stanowić podstawy do wydania decyzji wobec obywateli, osób prawnych oraz innych podmiotów. I też jak wynika z akt sprawy przepisy powołanego zarządzenia nie stanowiły podstawy prawnej wydania w tej sprawie decyzji przez organy celne. Przepisy omawianego zarządzenia nie odnosiły się do kwestii uprawnień czy obowiązków prawnych stron postępowania administracyjnego, a regulowały zasady prawnej kontroli metrologicznej jakiej poddawane były przyrządy pomiarowe przez organy administracji miar w formie legalizacji, uwierzytelnienia bądź zatwierdzenia typu.
Decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia 27.07.2003 r. będąca następstwem dokonanej w tym dniu kontroli /ważenia pojazdu/ pojazdu samochodowego należącego do przewoźnika "E." Leszek P. wyjeżdżającego z terytorium RP oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia 11.09.2003 r. zostały wydane pod rządami ustawy z dnia 11.05.2001 r. - Prawo o miarach /Dz.U. 2004 nr 243 poz. 2441/. Zgodnie z art. 8a ust. 1 tej ustawy przyrządy pomiarowe podlegające prawnej kontroli metrologicznej /tj. zatwierdzeniu typu przyrządu pomiarowego lub jego legalizacji/ mogą być wprowadzane do obrotu i użytkowania oraz użytkowane tylko wówczas, jeżeli posiadają odpowiednio ważną decyzję zatwierdzenia typu lub ważną legalizację. Powstaje zatem pytanie czy przyrząd pomiarowy - waga, która została użyta w niniejszej sprawie do ważenia przedmiotowego pojazdu w dniu 27.07.2003 r. odpowiadała wymogom określonym w cytowanym wyżej przepisie. W tej sprawie ta kwestia przede wszystkim, a nie okoliczność czy w dacie wydania ww. decyzji obowiązywało ww. zarządzenie Nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22.12.2000 r., ma istotne znaczenie. Ustawa z dnia 11.05.2001 r. - Prawo o miarach, która weszła w życie z dniem 1.01.2003 r. w art. 27 i 27a dopuszcza do użytkowania - przez okres ustalony w tych przepisach - przyrządy pomiarowe zalegalizowane lub uwierzytelnione przed dniem wejścia w życie ustawy nawet niespełniające jej przepisów o ile spełniają wymagania dotychczasowych przepisów. W aktach rozpoznawanej sprawy znajduje się świadectwo legalizacji wagi nieautomatycznej elektronicznej samochodowej do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów z dnia 31.10.2001 r. podpisane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w S. dotyczące wagi nr fabr. 4301.100.498 znak typu RPT 98233, które było ważne do dnia 1.11.2003 r. Użytkownikiem tej wagi miał być L.Z.D.P.G. w C. Terminal K. Świadectwo to zostało wystawione przez właściwy organ administracji miar na podstawie omawianego zarządzenia nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miast regulującego, jak zaznaczono, zasady prawnej kontroli metrologicznej, które niewątpliwie w dacie legalizacji wagi obowiązywało. Tak więc waga, której dotyczyło wzmiankowane świadectwo legalizacji od strony formalnoprawnej spełniała wymogi warunkujące dopuszczenie do użytkowania. Nie ma jednak pewności, ponieważ kwestia ta nie została przez organy celne wykazana w sposób jednoznaczny, że to właśnie na tej wadze dokonano ważenia w dniu 27.07.2003 r. pojazdu należącego do "E." Leszek P. Wprawdzie w świadectwie legalizacji wagi, o którym wyżej mowa zaznaczono, że legalizowana waga znajduje się w Terminalu w K. ale w żadnym z dokumentów stanowiących bezpośrednie dowody w tej sprawie tj. Protokołu z kontroli pojazdu wyjeżdżającego z terytorium RP z dnia 27.07.2003 r. oraz wydruku ważenia tego pojazdu z tej samej daty nie wskazano, że ważenie odbywało się właśnie na tej a nie innej wadze. Protokół z określonej czynności, w tym wypadku ważenia pojazdu samochodowego - winien być sporządzony tak, aby z niego wyraźnie wynikało kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono. Nie może zatem ulegać wątpliwości, że protokół ma odzwierciedlać przebieg przeprowadzonych przez organ celny czynności. Jeżeli czynność ta dotyczyła ważenia samochodu to w protokole powinien być wykazany nie tylko wynik ważenia określonego pojazdu ale też i przyrząd pomiarowy - waga użyta do tego celu w sposób pozwalający na jej identyfikację. W tej sprawie tego nie uczyniono. Organy administracji celnej upoważnione zostały przepisami ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838 ze zm./ do, między innymi, pobierania kar pieniężnych w sytuacjach określonych przepisami tej ustawy. Nie ulega wątpliwości, że władcze rozstrzygnięcie organu o nałożeniu na określony podmiot kary pieniężnej na podstawie przepisów ustawy o drogach publicznych następuje w formie decyzji administracyjnej. Wymieniona ustawa nie normuje natomiast zasad i trybu postępowania administracyjnego, w którym organ wydaje decyzję o wymierzeniu kary. Będą tu miały zatem w pełnym zakresie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc i te nakładające na organ administracji publicznej bezwzględny obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium dotyczącego jej postępowania /art. 10 par. 1 Kpa/ po to, by mogła ona zgłosić odpowiednie wnioski dowodowe oraz wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i przedstawionych żądań. W rozpoznawanej sprawie organ celny I instancji przeprowadził postępowanie z pogwałceniem wynikającej z cyt. art. 10 par. 1 Kpa zasady ponieważ nie zapewnił w nim stronie czynnego udziału. W sprawie tej przewoźnika nie powiadomiono o toczącym się postępowaniu, efektem którego było wydanie przez organ celny decyzji wymierzającej przewoźnikowi karę pieniężną. Postawiono go przed faktem dokonanym doręczając decyzję o ukaraniu przewoźnika - wydaną w tym samym dniu, w którym przeprowadzono kontrolę jego pojazdu - kierowcy pojazdu, nie wyjaśniając przy tym czy jest on przez swego pracodawcę upoważniony do odbioru pism jako jego przedstawiciel. W takiej sytuacji podpisanie przez kierowcę pojazdu protokołu kontroli i nie zgłoszenie przez niego uwag do procesu ważenia nie ma znaczenia w tej sprawie skoro wszystko wskazuje na to, że nie był on przez przewoźnika prawnie umocowany do reprezentowania jego interesów jako jego przedstawiciel.
Powyższe wskazuje, że decyzje organów celnych zostały wydane w tej sprawie z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tego względu uznać należało, że zaskarżony wyrok mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Dlatego też skarga kasacyjna Dyrektora Izby Celnej w B. jako niezasadna podlegała na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddaleniu.